Χριστίνα Κανελλοπούλου: Στην Κίμωλο κοιμήθηκα δίπλα στο κύμα

Πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στην Κίμωλο ήταν Μάρτιος. Το νησί έμοιαζε σχεδόν άδειο. Τα σοκάκια της Χώρας ήσυχα, οι παραλίες έρημες, τα μαγαζιά κλειστά. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, κάτι μου μίλησε. Ένιωσα αμέσως πόσο ιδιαίτερο είναι αυτό το μικρό κυκλαδίτικο νησί. Η κουλτούρα του, η αυθεντικότητα των ανθρώπων του, η ανεπιτήδευτη ομορφιά του – όλα μου φώναζαν πως δεν είμαι απλώς περαστική. Κάτι μέσα μου είχε ήδη αποφασίσει πως αυτή η γωνιά του Αιγαίου θα μείνει για πάντα κομμάτι μου. Και η αλήθεια είναι πως δεν έχω τίποτα καλύτερο από το να ορίζω ένα νησί ως το αγαπημένο μου. Έχω τη νοσταλγία και την προσμονή γι’ αυτό. Κάθε φορά που φεύγω από την Κίμωλο, παίρνω μαζί μου νέες αναμνήσεις. Έτσι, έχω πάντα κάτι να θυμάμαι, κάτι να περιμένω… μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.

Η αγαπημένη μου παραλία είναι η Πράσσα. Δεν ξέρω αν είναι τα κρυστάλλινα νερά ή αυτή η απίστευτη λευκή άμμος, που μοιάζει να λάμπει ακόμη κι όταν έχει συννεφιά. Ίσως είναι το αίσθημα ελευθερίας που μου δίνει κάθε φορά όταν βουτάω εκεί, σαν να αδειάζει το μυαλό μου από κάθε τι περιττό.

Αν πρόκειται για καφέ, θα πάω στην Καλή Καρδιά – έτσι, γιατί μαζεύει ντόπιους παππούδες και, αν πιάσουμε την κουβέντα, όλο και κάποια ιστορία για το νησί θα μάθω. Για φαγητό επιστρέφω πάντα στο «Κύμα» στο λιμάνι. Ίσως για τα φρέσκα ψάρια, ίσως γιατί κάθε πιάτο έχει τη γεύση μιας παλιάς, οικείας συνταγής. Αλλά το καλύτερο είναι να κάθεσαι εκεί την ώρα που δύει ο ήλιος. Όλα βάφονται πορτοκαλί και το φαγητό γίνεται τελετουργία. Και πόσο τέλειο είναι να γυρνάς από τη θάλασσα, να είσαι χύμα, με καλή παρέα, να γελάς και να περιμένεις το φαγητό σου. Α! Και φυσικά, δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία για ένα ολόφρεσκο παγωτό.

Αν κάποιος δεν έχει ξαναπάει στην Κίμωλο, θα του έλεγα να χαθεί στα σοκάκια της Χώρας, χωρίς χάρτη, να βρει το Σκιάδι –αυτό το φυσικό γλυπτό του ανέμου– και να καθίσει σ’ ένα παγκάκι με θέα τη θάλασσα. Να μην κάνει τίποτα. Απλώς να νιώσει. Από όλες τις δυνατές στιγμές που έχω ζήσει εκεί, μία ξεχωρίζω: είχα βγάλει ένα κρεβάτι έξω από το σύρμα που έμενα, στην παραλία, μπροστά στο κύμα. Έστησα γύρω του κεριά και κοιμήθηκα εκεί, κάτω απ’ τα αστέρια. Λίγο πριν ξημερώσει, άνοιξα τα μάτια και είδα τον ήλιο να ανατέλλει. Ήμουν ξαπλωμένη, ένιωθα τον πρώτο ζεστό ήλιο της μέρας πάνω μου. Εκείνη τη στιγμή δεν ήθελα τίποτα άλλο.

Η Κίμωλος για μένα δεν είναι απλώς ένα καλοκαιρινό νησί. Είναι η αίσθηση ότι κάπου υπάρχει ένα κομμάτι γαλήνης. Δικό μου.

* Η Χριστίνα Κανελλοπούλου είναι μοντέλο.