Κύπρος: Και πίσω από τους ουρανοξύστες;

Ένα γλυκύτατο ταξιδιωτικό άρθρο για την Κύπρο του Αλέκου Λιδωρίκη, διάβασα σήμερα στην Athens Voice: Η Κύπρος που σε καλεί να επιστρέψεις ξανά και ξανά. Ένα κάλεσμα σε μια χώρα με «πλούσια ιστορία» και που «κάθε γωνιά [της] έχει κάτι να διηγηθεί». Ένας «ονειρικός προορισμός για χαλάρωση» […] «που καλεί τους επισκέπτες να ανακαλύψουν τις παραδόσεις, τα κρασιά και τη ζεστασιά των κατοίκων» Μιλάει για μια Κύπρο με «νυχτερινή ζωή […] γεμάτη ενέργεια, με «κοσμοπολίτικα μπαρ», «με ακούσματα για όλες τις προτιμήσεις, μέχρι παραθαλάσσια καλοκαιρινά πάρτι».

«Όμως, αυτό που μένει στη μνήμη αποχαιρετώντας το Νησί είναι…» συνεχίζει το άρθρο, κι εμένα, μέχρι να τελειώσει η πρόταση, με είχε πιάσει ταχυπαλμία. Όταν τελείωνε, πια η παράγραφος λέγοντας πως «Το αληθινό και ζεστό χαμόγελο [των Κυπρίων] γίνεται το μεγαλύτερο κίνητρο για επιστροφή ξανά και ξανά», η καρδιά μου είχε γίνει χίλια εννιακόσια εβδομήντα τέσσερα κομμάτια.

Πώς να αδειάσω τώρα τα συναισθήματά μου, χωρίς να φανώ αχάριστη στον συγγραφέα το άρθρου; Πώς να εξηγήσω στον αναγνώστη πως οι φωτεινές εικόνες που δέχτηκε μέσα από αυτό το άρθρο για την Κύπρο, που τόσο πολύ τις «δούλεψαν» οι συμπατριώτες μου για να λάμψουν, εμένα με γεμίζουν πίκρα και θυμό; Συγχώρεσε την αντίδρασή μου Αλέκο Λιδωρίκη… μα είναι που βλέπω για άλλη μια φορά πως αυτό που καταφέραμε εμείς οι Κύπριοι είναι να κρύψουμε τα οδοφράγματα πίσω από τους ουρανοξύστες. Να σβήσουμε τις φωνές για την επανένωση του νησιού πίσω από τους ήχους της μουσικής των κλαμπ. Να θάψουμε το παρελθόν πίσω από μια σειρά σακιά με άμμο και να ζούμε το παρόν με γιορτές και πανηγύρια. Να γίνουμε ένα έθνος που έχει πάψει προ πολλού να σχεδιάζει το μέλλον. Ο ιστορικός χρόνος στην Κύπρο έχει σταματήσει. Τα χρόνια στην Κύπρο μετά το 1974 μοιάζουν με εκείνους τους ελληνικούς «Σκοτεινούς χρόνους»· Eκείνο το μεσοδιάστημα ανάμεσα στην κατάρρευση του Μυκηναϊκού Πολιτισμού και στην ελληνική Αρχαϊκή Περίοδο. Ένα διάστημα νεκρό, που δεν αναφέρεται στα βιβλία.

Αγάπησες τον τόπο μου, Αλέκο Λιδωρίκη, και πολύ σ’ ευχαριστώ για αυτό. Τον τόπο μου, αυτόν που σου δείξαμε, αυτόν που προβάλλουμε, αυτόν που… φαίνεται πεντακάθαρα πια πως μας αρκεί. Για τον άλλο μισό δεν βρίσκεται πια κανείς να σου μιλήσει. Αν και… εγώ το ξέρω, πως όποιος αποφασίσει να περάσει τα οδοφράγματα, θα ακούσει τους ψίθυρους κάποιας γιαγιάς Θεοδώρας. Θα του μιλήσει για κάποια άλλα τόσα όμορφα μέρη, για άλλο τόσο πολιτιστικό πλούτο, με μόνη διαφορά, πως τα τελευταία πενήντα χρόνια που πέρασαν, εκεί ο τόπος έχει τη δική του ιστορία… Ναι, εκείνος ο μισός τόπος, ΕΧΕΙ ιστορία.

* Η Βίβιαν Αβρααμίδου Πλούμπη είναι Κύπρια συγγραφέας από την Αμμόχωστο της Κύπρου. Έχει γράψει δεκατέσσερα βιβλία. Τα τελευταία δυο χρόνια, με διαβατήριο τη συλλογή διηγημάτων της με τίτλο «Της Ντροπής – 73 μικρές βαρωσιώτικες ιστορίες», έχει βάλει σκοπό να έρθει σε επαφή με όσο περισσότερο κόσμο γίνεται, για να μιλήσει για την κατάσταση στα κατεχόμενα και την ιδιαίτερη περίπτωση της σκλαβωμένης της πόλης. Έχει ταξιδέψει ήδη σε πολλές πόλεις σε Ευρώπη και Αμερική, και συνεχίζει.