Ο Χάρης Θεοφράστου γκαζώνει στις αναμνήσεις και το τώρα του

Εστέτ, αστός, ροκενρόλερ, δημοσιογράφος, καλλιεργημένος και διαβασμένος τα μάλα. Την ίδια στιγμή, λαϊκό παιδί της πιάτσας και τζέντλεμαν ως το μεδούλι. Ο Χάρης Θεοφράστου, δυο αιώνες τώρα, είναι μυθική φιγούρα του κέντρου της πόλης και αξέχαστη τηλεοπτική και ραδιοφωνική μορφή. Δεν είσαι βέρος Θεσσαλονικιός αν δεν σου λείπει το «Επί Τροχών» του, τότε που ο Θεοφράστου γκάζωνε στην ΕΡΤ3. Ακολουθεί κουβέντα και αστική ανάκριση περί της δικής του Θεσσαλονίκης, όπως ηχογραφήθηκε (και φωτογραφήθηκε) ένα μεσημέρι στο σπίτι του (πιο κέντρο δεν υπάρχει) στην Ικτίνου.

Αυτό που σου αρέσει περισσότερο στη Θεσσαλονίκη.
Καταρχάς, για να συνεννοηθούμε, εγώ όταν λέω Θεσσαλονίκη, εννοώ την πόλη εντός των τειχών. Τα άλλα πέραν των τειχών τα θεωρώ εξοχές, Καλαμαριά και λοιπά ανατολικά δηλαδή, ή από τον Μύλο και πέρα προς τη δύση. Ωραία μέρη είναι, δεν αντιλέγω, αλλά δεν είναι Θεσσαλονίκη, είναι προάστια, οπότε σου απαντώ για ένα από τα πολλά που μου αρέσουν στη Θεσσαλονίκη downtown: με ενθουσιάζουν οι γυναίκες που δεν βγαίνουν ποτέ απεριποίητες. Η Θεσσαλονίκη είναι η μοναδική πόλη στον κόσμο που δεν έχει γυναίκες με φόρμες στα σούπερ-μάρκετ, ακόμα κι εκεί, όταν πηγαίνουν οι Θεσσαλονικιές, πρέπει να προσέλθουν χτενισμένες και ντυμένες γλυκά, γιατί πρώτιστα σέβονται τον εαυτό τους και γενικά όλους τους ανθρώπους γύρω τους.

Τα 3 πράγματα που, αν έλειπαν, θα έκαναν τη Θεσσαλονίκη ομορφότερη.
Οι τρύπες στα πεζοδρόμια. Η πεζοδρόμησή μας είναι άθλια, που δεν χαρίζεται ούτε στους ΑΜΕΑ ούτε στα παιδιά και τις μαμάδες με τα καροτσάκια. Παντού σπασίματα και ραγάδες. Δύο: Βρίσκω τραγικό το ότι η Θεσσαλονίκη, μια πόλη του ενός εκατομμυρίου και βάλε, δεν έχει μια καθημερινή εφημερίδα. Στα κόμιξ Λούκυ Λουκ, τέσσερα είναι τα πράγματα που χαρακτηρίζουν ένα μέρος, η φυλακή, το μπαρ, το θαφτάδικο και η εφημερίδα! Δεν μπορέσαμε ως Θεσσαλονικείς να κρατήσουμε τις πολύ δυνατές κάποτε εφημερίδες, όπως η «Μακεδονία», η «Θεσσαλονίκη», ο «Αγγελιοφόρος». Προσπαθήσαμε να αντιγράψουμε τους Αθηναίους, βάλαμε ένθετα, αλλά χάθηκε το πνεύμα τους. Στο κέντρο πια, δεν βρίσκεις να αγοράσεις εφημερίδα, είναι πολύ δύσκολο. Η εφημερίδα έχει την εξής διαφορά από τα άλλα μέσα. Κρεμιέται στα περίπτερα. Και συμφωνείς δε συμφωνείς με το πρωτοσέλιδό της, θα το συζητήσεις. Είναι μια πρόκληση για συζήτηση μέσα στην πόλη. Τώρα δεν συζητάμε μεταξύ μας. Η «Ελευθερία» στη Λάρισα πουλάει 20.000 φύλλα κι εμείς δεν έχουμε μια εφημερίδα να πουλήσει τόσα.