Νίκος Κατράντζος: Ο Κέρβερος του Άρη που παρέδιδε και μαθήματα φινέτσας

Ηχογράφησα τη γιαγιά μου, Ευδοξία Πλατσούκα, σε ένα φορητό κασετοφωνάκι Grundig, πριν η νοητική της βούληση πάρει την άγουσα για τα αποδυτήρια και οι αναμνήσεις της εξαερωθούν από την αγγειακή πάθηση. Η αρρώστια που διάβρωνε το μυαλό της καθημερινά, κατά έναν παράδοξο τρόπο, την έκανε να διηγείται καθέκαστα από την ιστορία της ζωής της σε δύο γλώσσες, τη μια μέσα στην άλλη, δημοτική και καθαρεύουσα στο ίδιο καλούπι. Δεν με χαλούσε, είχε πλάκα, και να προσθέσω πως κατά τα άλλα η μνήμη της ήταν σίδερο. Η γιαγιά σε ό,τι είχε να κάνει με το παρελθόν έσκιζε, σε αντίθεση με το παρόν που τη δυσκόλευε. Το εδώ και το τώρα την μπέρδευε, έχανε σκέψεις, μπουρδούκλωνε λόγια, τα του χθες, όμως, και όλα αυτά τα για τον Νίκο Κατράντζο που ακολουθεί, μου τα επισκόπησε διαυγέστατα στο ρελαντί και το ροδάνι. Συμβαίνει αυτό με όσους η άνοια σουλατσάρει μέσα στο μυαλό τους. Τότε που την ηχογράφησα, δεν υπήρχε ορισμός για την ασθένεια, έλεγες «η γιαγιά μας έπαθε μαλάκυνση εγκεφάλου, για αυτό και λέει άλλα αντί άλλων» και η ζωή συνεχιζόταν.

«Αίλουρος σωστός, χταπόδι με δέκα χέρια, γάτος τετραπέρατος ήταν ο τερματοφύλακας του Άρεώς μας, Νίκος Κατράντζος. Παιδί λάστιχο, κίτρινος πάνθηρας, μαύρη αράχνη, επαγρυπνούσε και φύλαγε το τέρμα μας σε εκείνο το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ. Κέρβερος σωστός, Σινικό τείχος, αδιαπέραστη κατέστησε την εστίαν μας και ομοίως με πύραυλο εκτοξευόταν και υφάρπαζε από τις κεφαλές των αντιπάλων τις ψηλές μπαλιές. Υπουργός Άμυνας! Εις το πρώτον ημιχρόνιον οι ομάδες εξήλθον ισόπαλοι με τεχνική υπεροχή της ομάδας του ΠΑΟΚ. Όμως εις το δεύτερον ημίχρονον η Αρειανάρα μας, αναλαβούσα την υπεροχήν, επέτυχε τρία τέρματα. Τρία στο τελευταίο τέταρτο του αγώνα, το πρώτο δια του Βικελίδου, το δεύτερο από τον Βογιατζή και το τελευταίο πικρό λουκουμάκι από τον Ζαρέ. Η αποτυχία του ΠΑΟΚ οφειλόταν κυρίως εις την επελθούσα κόπωσιν των παικτών του, αλλά και στην εξαιρετική και πέραν κάθε φαντασίας απόδοση του Νίκου Κατράντζου. Που, όπως σε κάθε παιχνίδι, το πουλάκι μου, εκτός από μάθημα τερματοφυλαχτικής, παρέδωσεν και μάθημα κομψότητας. 

»Σε κάθε παιχνίδι φορούσε ελεγκάντ τραγιάσκα από του "Σταμίωνα". Οι τραγιάσκες ήταν το σήμα κατατεθέν του Νίκου Κατράντζου αλλά και του "Σταμίωνα", τραγιάσκες "Σταμίων", οι πιο φινετσάτες στη Θεσσαλονίκη, από το 1914. Η ευλογημένη μπάλα της νίκης ήταν μια Zenith special, η ποδόσφαιρα των μεγάλων αγώνων, όπως τη διαφήμιζαν στις εφημερίδες. Η, δε, ιδέα του Κλεάνθη Βικελίδη απεδείχθη πάνσοφος, αφού ο Κλέο ήταν που παρότρυνε τον δεκαπεντάχρονο Κατράντζο να αλλάξει θέση, και από σέντερ φορ να προσπαθήσει στη θέση του τερματοφύλακα. Στον Κλεάνθη χρωστάμε, επομένως, το πρώτο μας εθνικό πρωτάθλημα το 1928, πέρα από τη μεγάλη νίκη επί του ΠΑΟΚ το 1927, όπως και αυτόν τον μάγο τερματοφύλακα, τον Κατράντζο.