Ο κόσμος καίγεται

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση που είδαμε —αλλά ουσιαστικά με όλες τους—, η ΝΔ στις εκλογές θα πάρει πιθανότατα 143 έδρες, και το ΠΑΣΟΚ άλλες 35. Τι θα μπορούσε να σημαίνει κάτι τέτοιο, εκτός από τη διενέργεια επαναληπτικών εκλογών; Το εξής: ότι ένας συνασπισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με 143+35=178 έδρες θα μας έδινε μια από τις ισχυρότερες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που έχει δει η Ελλάδα μεταπολιτευτικά. Μια τέτοια συνεργασία θα σηματοδοτούσε de facto μια «μεγάλη συνεννόηση» τύπου Γερμανίας (Große Koalition), καθώς το ΠΑΣΟΚ θα μετατοπιζόταν από τον ρόλο της αντιπολίτευσης σε κυβερνητικό εταίρο. Αυτό θα άλλαζε ριζικά το πολιτικό σκηνικό: η αντιπολίτευση θα μετατοπιζόταν αριστερότερα (ΕΛΑΣ, ΚΚΕ) και δεξιότερα (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ, ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ). Στην πραγματικότητα, θα είχαμε πλέον δύο πόλους: (α΄) τον φιλοευρωπαϊκό-μεταρρυθμιστικό συνασπισμό κεντροαριστεράς-κεντροδεξιάς από τη μία, και (β΄) το συντηρητικό-αυταρχικό-φιλορωσικό δίπολο αριστεράς-ακροδεξιάς από την άλλη.

Τι θα μπορούσε να πετύχει ένας τέτοιος κυβερνητικός συνασπισμός; Πολλά. Καταρχάς, σταθερότητα και μεταρρυθμίσεις. Με τόσο ισχυρή πλειοψηφία, η κυβέρνηση θα μπορούσε να προχωρήσει σε μεγάλες και (για κάποιους) επώδυνες μεταρρυθμίσεις (φορολογικό, ασφαλιστικό, δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση) χωρίς τον φόβο κοινοβουλευτικών ανατροπών. Κατά δεύτερον, τη διεθνή/ευρωπαϊκή αξιοπιστία της χώρας — δεν μπορεί και δεν πρέπει να τους αρκεί πάντα ένας Μητσοτάκης. Ακολούθως, μία σειρά από θέματα που παραδοσιακά χρειάζονται ευρύτερη συναίνεση (εξωτερική πολιτική, άμυνα και εθνικά θέματα — πλέον και ΑΙ) θα είχαν ισχυρότερη νομιμοποίηση. Τέλος, μία ακλόνητη κυβέρνηση με άνετο ορίζοντα τετραετίας και τόσο κοντά στην πλειοψηφία των 3/5 (180 έδρες),  θα μπορούσε να υπερκεράσει προβλήματα σχετικά με μία σειρά απαιτούμενων συνταγματικών αλλαγών. 

Μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα εξασφάλιζε νομοθετική σταθερότητα για την προώθηση θεσμικών μεταρρυθμίσεων, την οικονομική διαχείριση και την αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων, θα μπορούσε να κάνει έναν άριστο φορολογικό σχεδιασμό, να κλείσει εκκρεμότητες με τα δημοσιονομικά, και να προχωρήσει τυχόν αποκρατικοποιήσεις και μεγάλα έργα χωρίς να εκβιάζεται από μικρούς εταίρους. Οι μεταρρυθμίσεις που καίνε πολιτικό κεφάλαιο (Άμυνα, Υγεία, Παιδεία κλπ.), στις οποίες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά συμφωνούν, θα επιταχύνονταν με πρωτοφανείς ρυθμούς. Και βέβαια, η Ελλάδα θα είχε κοινή και αδιατάρακτη γραμμή αναφορικά με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τα ελληνοτουρκικά κ.ο.κ.: μια τέτοια κυβέρνηση θα εξέπεμπε προς τα έξω το ισχυρό σήμα ότι η κεντρική γραμμή της χώρας δεν αλλάζει, ούτε θα αλλάξει, όποιος κι αν είναι πάνω. Είναι αυτή. Ανήκομεν εις την Δύσιν. Θα ήταν μια κυβέρνηση σταθερότητας και συνέχειας, με όραμα και ασφάλεια για το αύριο.