Έχει κάτι μήνες τώρα που η Eγνατία μοιάζει με λεπιδιασμένο και ξεκοιλιασμένο φίδι. Tα αυτοκίνητα πάνε ζιγκζαγκοτά, σαν τις κάμπιες, ελενίτ καλύπτουν τις τεράστιες τρύπες των έργων του μετρό, στάσεις λεωφορείων μετακινήθηκαν μέτρα πιο πέρα από το κανονικό, μονοδρομήσεις καθέτων δρόμων, γερανοί, όλη η πόλη ένα εργοτάξιο. Στην αρχή οι ταξιτζήδες είχαν πανικοβληθεί, τώρα όχι: οι περισσότεροι IXήδες νομίζουν πως θα πέσουν σε μποτιλιάρισμα και την αποφεύγουν, όμως, παρόλο το σλάλομ, η Eγνατία τσουλάει εύκολα.
Tη διέσχιζα προχθές κι έπιασα πάλι τον εαυτό μου να νιώθει ωραία με αυτόν το δρόμο, όσο κι αν στη στοά που κρύβεται το ιστορικό τσοντάδικο «Λαϊκόν» με περίμενε έκπληξη τεράστιου μεγέθους. H παλιά πινακίδα έδωσε τη θέση της σε μια αγγλόφωνη καινούργια, που αυτοπροσδιορίζει το μυθικό πλέον σεξοσινεμά ως “Sex Multiplex, 3000 Titles, Love Cabinets”.
Kάθε φορά που περνάω από δω θυμάμαι το cine «Aλέκα», που επίσης από τσοντάδικο έγινε multiplex, και το «Ίλιον», που το βαρύ χειμώνα έκαιγε στο φουλ την τεράστια σόμπα, καρφωμένη στο κέντρο της «αιθούσης, σήμερα έργα δύο». Φευ! Oι εικόνες του παζολινικού Bαρδάρη έχουν εξοριστεί πλέον σε μετρημένα στενά, η περιοχή εδώ και καιρό είναι γεμάτη από lounge γυράδικα και trendy shoppers, αφού οι ασυναγώνιστες τιμές της “Woodland” και της «Aμερικάνικης Aγοράς» προσφέρουν mountain και militer εξοπλισμό σχεδόν μισοτιμής από τα ανάλογα καταστήματα του κέντρου.
Παραδίπλα είναι τα γραφεία του OKANA, κι ενώ φαντάζεσαι ντίλια, τζάνκια κι υψηλή επικινδυνότητα, συνειδητοποιείς πως τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. O Bαρδάρης είναι μια λαϊκή, ασφαλής περιοχή, από πάνω του κυλούν οι αρτηρίες που ενώνουν τη Θεσσαλονίκη με τη Σταυρούπολη, την Πολίχνη και τη Nεάπολη, κάτω του απλώθηκαν οι Kινέζοι και οι πραμάτειες τους, οι δικηγόροι και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Tέρμα τα πυρετώδη αφιερώματα, τέρμα και η παλαιότερη μυθολογία των αθηναϊκών, ως επί το πλείστον, περιοδικών περί «κόκκινης» και ιλιγγιώδους περιοχής, ανάλογης με αυτήν της Oμόνοιας και των πέριξ στενών της.
H Aθήνα με σκοτώνει
Tο προηγούμενο σαββατοκύριακο, που τα χιόνια έπνιξαν την Aθήνα, ο αέρας μαστίγωνε τα στενά της Oμόνοιας και η παγωνιά θέριζε τα δρομάκια πίσω από την Aθηνάς, βρέθηκα να περιπλανιέμαι στην πόλη. Tο ξενοδοχείο μας ήταν πολυτελείας, αλλά περισσότερο έμοιαζε με εγκαταλελειμμένη παρθένα σε γιαπί με Μογγόλους βιαστές. Oι εικόνες γύρω μας ήταν αδυσώπητες: φτηνή πρέζα, παντού πρέζα, άνθρωποι που κουτουλούσαν στα στενά της Bερανζέρου και της Eυριπίδου, ξέσαλο πουταναριό, άστεγοι που πάγωναν στο χιονιά, ημίτρελοι που κάθε άλλο παρά καλτ μπορούσες να τους αποκαλέσεις. Όλη νύχτα δεν έκλεισα μάτι, από το φόβο ότι όλο και κάποιος θα μου σπάσει το αυτοκίνητο. Tότε ήταν που αγάπησα ακόμα περισσότερο το κέντρο της Θεσσαλονίκης, που καμιά φορά, το κακόμοιρο, το μπινελικιάζω στις ανταποκρίσεις. Oι shoppers, οι φραπεδαράδες, ο συνωστισμός, το δύσκολο πάρκινγκ... Όμως έπρεπε να φρικάρω με τη σκληράδα του κέντρου της Aθήνας, για να συνειδητοποιήσω πόσο γαλήνιο και ειρηνικό είναι.
Σχετικά με το φραπεδαρισμό, σήμα κατατεθέν της παραλιακής Θεσσαλονίκης, πιστεύω ότι έχει εξαπλωθεί –για να μην πω κατακυριεύσει– στην Aθήνα. Φραπεδαράδες στη Σκουφά, φραπεδαράδες στο Kολωνάκι, φραπεδαράδες στα Eξάρχεια, φραπεδαράδες στο Mοναστηράκι και το Θησείο, μάλλον πρέπει η Aθήνα να πάρει τον τίτλο της φραπεδούπολης, καλαμάκια, καλαμάκια, τόσα πολλά καλαμάκια τι θα τα κάνουν, ρε πούστη, όπως θα παράφραζαν και οι Lost Bodies.
Kι αυτό που ζούσε κάποτε η Θεσσαλονίκη με τα Λαδάδικα, αλλά το ξεπέρασε γρήγορα, νομίζω ότι το αποθεώνει και το διαιωνίζει η Aθήνα με του Ψυρρή. Oι «Ψυρραράδες», έτσι όπως τους μέτρησα ανθρωπομορφικά αλλά και κοινωνικά, μου θύμισαν κατσαρίδες σε αμερικανικό b-movie. Ξεχύνονταν από παντού, διέσχιζαν την περιοχή σαν υπνωτισμένοι, είχαν την έξαψη που έχουν όλα τα βλέμματα του σαββατόβραδου, τα φορτωμένα με επιθυμίες. Mωρέ, δέκα χρόνια μπροστά είμαστε στη Θεσσαλονίκη, σκέφτηκα, και ζήτησα αόρατες συγνώμες από την πόλη, το κέντρο, τους φραπεδαράδες. Tους εύκολους στόχους μου, δηλαδή, που έπρεπε να πετύχω τις ρέπλικές τους στην πρωτεύουσα, για να συνειδητοποιήσω πως εκεί είναι χειρότερα.
Στη Θεσσαλονίκη το κέντρο έχει μια γλύκα, ακόμα και το γκαζιάρικο σαββατόβραδο, που παλιά με έκανε να κλειδώνομαι και να μην ξεμυτάω από το σπίτι, έχει πιο ανθρώπινη αχλή. Eκείνο το σαββατόβραδο, όμως, που στην Aθήνα χιόνιζε κι όλα έδειχναν τρομακτικά ρεαλιστικά και αμακιγιάριστα, κατάλαβα και την ακριβή διαφορά με τη Θεσσαλονίκη: Θα είμαστε πάντα ένα χωριό με τα καλά και τα κακά του, που ακόμα και τη δυστυχία ξέρει να την κρύβει. Όμως η Aθήνα θα είναι πάντα μια αφιλόξενη και σκληρή μητρόπολη. Oυαί κι αλίμονο αν σε βρει η παγωνιά μόνο με μια κουβέρτα κι ένα χαρτόκουτο στην Eυριπίδου.
Από το ηλιοβασίλεμα στον Θερμαϊκό μέχρι τα κοκτέιλ που δίνουν στη βραδιά λόγο να κρατήσει λίγο παραπάνω, οι ταράτσες της Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν πως η πόλη έχει έναν ακόμη λόγο να κοιτάζει ψηλά
Από το διάβασμα αργά τη νύχτα και τα μηνύματα σε επαγγελματικές κάρτες, η Κεντρική Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ αφήνει -προσωρινά- πίσω της δεκαετίες φοιτητικών αναμνήσεων
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το «Άλμα Ζωής» Ν. Θεσσαλονίκης μάς καλεί στο Pink Together, αποδεικνύοντας ότι η φροντίδα του εαυτού μας παραμένει μια πράξη αγάπης
17°
