Λύσανδρος Παπαθεοδώρου: Ο ιδιοκτήτης του Au Revoir και η λιτή ανακοίνωση του θανάτου του
Ο Λύσανδρος Παπαθεοδώρου ή αλλιώς ο «κύριος Λύσανδρος» του Au Revoir έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών.
Η είδηση για τον θάνατο του Λύσανδρου Παπαθεοδώρου έγινε γνωστή μέσα από τη σελίδα του Au Revoir στο Facebook. «To Au Revoir απόψε θα μείνει κλειστό. Καλό ταξίδι στο φως».
Το Au Revoir απόψε θα μείνει κλειστό.
Καλό ταξίδι στο φως.
«Γεννήθηκα πριν από 84 χρόνια στην Αμαλιάδα. Το χωριό μου λεγόταν Τατάραλη, αλλά μετά που άλλαξαν τα ονόματα, το έλεγαν Ανθώνα. Είναι ένα πραγματικά ωραίο χωριό, σε ένα υψωματάκι από όπου βλέπουμε όλη την περιοχή. Εκεί πήγα Δημοτικό και το σχολείο το τελείωσα στην Αμαλιάδα. Ο πατέρας μου ο Σωτήρης είχε βγάλει το σχολαρχείο και μετά, μαζί με τη μάνα μου την Αγγελική, θέλησαν να μεγαλώσουν την Ελλάδα. Έκαναν 11 παιδιά, αλλά τα δύο τους πεθάνανε μωρά. Εμένα με είπαν Λύσανδρο, από της μάνας μου τον πατέρα», είχε πει ο Λύσανδρος Παπαθεοδώρου στην τελευταία του συνέντευξη στον «Γαστρονόμο» και τη Νικολέτα Μακρυωνίτου.
«Μετά το σχολείο, 15 χρονών, με πήρε στην Αθήνα ο μεγάλος αδερφός μου, ο Θεόδωρος – τον έχασα πριν από ενάμιση χρόνο. Στην αρχή έκανα διάφορες δουλειές. Και τι δεν έκανα να με ρωτάς. Και σε συνεργείο είχα δουλέψει, και σε σούπερ μάρκετ, και σε ψιλικατζίδικο, πήγα και στρατιώτης μετά και εν συνεχεία, το ’60 που απολύθηκα, ήρθα εδώ. Στην αρχή που είχαμε ανάγκη τα λεφτά, κάναμε και μερικές έξτρα δουλειές. Εγώ έκανα δειγματισμό της Μοτίβο (πουκάμισα και γραβάτες) σε μαγαζιά εμπορικά και είχαμε τότε τις περιοχές της Χαλκίδας και του Πειραιά.Το Au Revoir άνοιξε όσο εγώ ήμουν στρατιώτης, το ’58. Ήταν τότε ο Θεόδωρος στη βιβλιοθήκη της Βουλής, έκτακτος υπάλληλος. Όταν άλλαξε η κυβέρνηση, τον έδιωξαν, και τότε πήγε και πήρε ένα ξενοδοχείο στην Τρίπολη, που όμως δεν “τράβηξε”, μόνο τον χειμώνα δούλευε με κάνα κυνηγό», εξομολογήθηκε.
Το Au Revoir και η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του
Ο Σωτήρης Παπαθεοδώρου γιος του Λύσανδρου και ανηψιός του Θεόδωρου είχε μιλήσει στην ATHENS VOICE για την ιστορία πίσω από τη δημιουργία του θρυλικού μπαρ της Αθήνας.
«Ο θείος μου εργαζόταν ως μπάρμαν γύρω στο 1954 σε ένα ξενοδοχείο στους Δελφούς, στο οποίο έτυχε να πάει διακοπές ο Αριστομένης Προβελέγγιος, γνωστός αρχιτέκτονας, ποιητής και γενικότερα μία πολύ σημαντική προσωπικότητα. Γνωρίστηκαν με το θείο μου στο μπαρ, συμπάθησε ο ένας τον άλλο και ο θείος μου του εκμυστηρεύτηκε το όνειρό του να ανοίξει ένα μπαράκι στην Αθήνα. Ο Προβελέγγιος του είπε ότι θα τον βοηθήσει και να μην ανησυχεί καθόλου για τη δουλειά του ίδιου. Δεν πήρε ούτε μία δραχμή γι’ αυτό που έφτιαξε, ήταν πολύ σπουδαίος άνθρωπος. Μάλιστα έφερε και τους φοιτητές του τότε από το Πολυτεχνείο να δουλέψουν εδώ, το είδε σαν ένα διαφορετικό project».
«Το θέατρο και το σινεμά σού οργανώνουν την όραση, τους την παραδίδεις και την αποθεώνουν, σου την επιστρέφουν ξαναγεννημένη, και γιατί, ως γνωστόν, η τέχνη πάντα σώζει την κατάσταση»
Στα αφρικανικά κομμωτήρια της Κυψέλης γυναίκες από το Καμερούν και τη Νιγηρία μεταφέρουν μια τέχνη που ξεκινά από την παιδική ηλικία και καταλήγει στα πιο viral καλοκαιρινά looks της πόλης
17°
