Χοροστάσιο – Απόψε η τελευταία νύχτα: Ο Γιώργος Φακίνος θυμάται πώς γράφτηκε η ιστορία του

Λίγες ώρες πριν από την τελευταία νύχτα του Χοροστασίου, ο Γιώργος Φακίνος επιστρέφει στην πρώτη του μέρα. Το ιστορικό στέκι στην πλατεία Κλαυθμώνος κλείνει σήμερα, Σάββατο 7 Νοεμβρίου, λίγο πριν συμπληρωθούν 31 χρόνια από το άνοιγμά του, και ο DJ που συνέδεσε την πορεία του με τον χώρο μοιράζεται την ιστορία που έζησε πίσω από τα decks.

Στην ανάρτησή του, η αφήγηση αρχίζει το 1995, όταν η Μυρτώ Κοντοβά τού μίλησε για το νέο εγχείρημα του Κώστα Τσατσούλη. Το Χοροστάσιο προοριζόταν τότε για εστιατόριο και μπαρ, με τη μουσική να ακούγεται στους δύο ορόφους. Ο Φακίνος, στα 24 του, έβλεπε ήδη στον χώρο ένα club. Το Πάσχα του 1996, όταν οι υπόλοιποι έφυγαν για διακοπές, αποφάσισε μαζί με το προσωπικό να κρύψει τα τραπέζια και τις καρέκλες. Όπως θυμάται, όταν επέστρεψαν, ο κόσμος είχε διπλασιαστεί και όλοι χόρευαν.

Από εκείνο το βράδυ, που ο ίδιος περιγράφει ως το σημείο όπου ξεκίνησαν όλα, ξετυλίγονται οι αναμνήσεις: τα Gothic Meetings, οι παρουσιάσεις δίσκων, οι ουρές έξω από το μαγαζί και οι προσκλήσεις σε μουσικούς της βρετανικής σκηνής, μέχρι την εμφάνιση του Brian Molko. Στο κείμενό του χωρούν επίσης η αποχώρησή του το 2002 και η επιστροφή του στα decks το 2021.

Ο αποχαιρετισμός του καταλήγει σε μια προτροπή προς όσους αγάπησαν αυτή τη σκηνή: το κλείσιμο να γίνει αφορμή για καινούργιες νύχτες. Ο ίδιος θα είναι τελικά παρών στο φινάλε, καθώς η συμμετοχή του προστέθηκε στο αρχικό πρόγραμμα. Όπως γράφει, ανεβαίνει στα decks στις 3 και θα επιλέξει το τελευταίο κομμάτι που θα ακουστεί στο Χοροστάσιο. Την ώρα της ανάρτησης, ήταν ακόμη ανάμεσα σε δύο.

Ολόκληρη η ανάρτηση του Γιώργου Φακίνου:

«Η πλειοψηφία του κόσμου έχει στο μυαλό του το Χοροστάσιο σαν αυτό το ευρύχωρο τριώροφο κτίριο που πάντα λειτουργούσε σε συνθήκες club.

Δεν ήταν έτσι όμως αρχικά και δες τελικά , πως οι συγκυρίες , το ρίσκο, το ανοιχτό μυαλό και το σωστό timing γράφουν ιστορία:

1995. Η φίλη μου Μυρτώ Κοντοβά (που της είχα τότε ιδιαίτερη αδυναμία και της έχω ακόμα φυσικά ) με ενημερώνει πως θα αναλαβει τις δημόσιες σχέσεις σε ένα νέο χώρο που σκέφτεται να ανοίξει ο Κώστας Τσατσούλης που έχει το Μετρό και να μου κανονίσει ραντεβού αν θέλω . Ούτε τον Τσατσούλη ήξερα και ούτε το Μετρό ήταν ο συναυλιακός χώρος που σύχναζα.

Στο ραντεβού, ο Τσατσούλης μου περιγράφει το όραμα του, που ήταν να κάνει “κάτι σαν το Rock And Roll στο Κολωνάκι , αλλά λιγότερο κυριλέ”, με φαγητό στον έναν όροφο, μπαρ στον άλλο όροφο και Dj που η μουσική του θα ακουγόταν και στους 2 ορόφους.

Βλέποντας τον εντυπωσιακό, raw χώρο την εποχή που ο Μανώλης Παντελιδάκης του έδινε μορφή και έχοντας στο βιογραφικό μου μέχρι τότε residencies μόνο στο Next και στο Μεταλλείο (ήμουν 24 χρονών θυμίζω) είπα -πρώτα μέσα μου και μετά στον Τσατσούλη - πως αυτό το μέρος είναι φτιαγμένο για να γίνει το τέλειο club και όχι αυτό που φανταζόταν εκείνη την στιγμή.

Το opening γίνεται Δεκέμβριο του 1995 και ο Κώστας επιμένει να το λειτουργεί με αυτό το concept εστιατορίου / bar σε 2 ορόφους και εγώ μουσικά συμβιβαζόμουν, κάθε εβδομάδα, παίζοντας πράγματα που δεν τρελαινόμουν .

Πάσχα 1996: Τσατσούλης, Μυρτώ και υπόλοιποι Djs φεύγουν για διακοπές, άλλοι για Τζια, άλλοι για Κύθηρα.

Μένοντας μόνος μου στο μαγαζί, με συμμάχους το ηρωικό προσωπικό και χωρίς να πούμε τίποτα στον Τσατσούλη, κρύβουμε τα τραπέζια και τις καρέκλες, διαμορφώνοντας το Χοροστάσιο σε κανονικό club. Όσο για τις μουσικές, έπαιξα αυτές που πίστευα πως ήταν οι ιδανικές για εκείνη την εποχή που έβραζε με Alternative Rock, Brit Pop, Indie και Grunge .

Μόλις γύρισαν όλοι από τις διακοπές του Πάσχα, το Χοροστάσιο είχε τον διπλάσιο κόσμο, ο κόσμος μόνο χόρευε και ο Τσατσούλης δεν είχε αντίρρηση να συνεχίσουμε έτσι.

Οφείλεις να του το δώσεις πάντως. Ήθελε αρχίδια να θυσιάσεις το αρχικό σου πλάνο, το αρχικό σου concept, για κάτι εντελώς διαφορετικό, (από έναν dj σαν και εμένα που δεν ήμουν γνωστός) έστω και αν εκείνη την χρονική στιγμή φάνταζε προσοδοφόρο, γιατί κανείς άλλωστε δεν μπορούσε να σου εγγυηθεί τι θα γινόταν μετά .

Αυτό είναι το point zero για εμένα, η στιγμή  που ξεκινάνε όλα για το Χοροστάσιο όπως χαράχθηκε στο μυαλό μας τελικά  και από αυτό το timing και μετά, το club πήγαινε από πλευράς εισιτηρίων και τζίρου μόνο προς τα πάνω, με γεμάτους και τους 2 ορόφους , Παρασκευή & Σάββατο, για χρόνια (όπως αποδείχθηκε).

Εκεί φυσικά βρίσκουμε και τον Πέτρο Βαμβακούση, πίσω από το μπαρ ,για 3 χρόνια (1996-1999) που θα έπαιζε τον βασικότερο ρόλο στην αναβίωση του Χοροστασίου αρκετά χρόνια αργότερα.

Δεν επαναπαυόμασταν όμως. Τα πρωινά κάναμε ραντεβού η Μυρτώ, ο  Κώστας και εγώ και ρίχναμε ιδέες. Εκεί, το 1996, γεννήθηκαν τα Gothic Meetings (τρομερά πρωτότυπο όνομα σκέφτηκα 😄) events μου, 1 φορά τον μήνα, που θα γίνονταν Πέμπτες, σε μια προσπάθεια να ανεβάσουμε ακόμα περισσότερο και τις καθημερινές. Οι πιο παλιοί θα θυμούνται πως είχαμε make up artist, μέσα στον χώρο, που έβαφε τους Goth θαμώνες μας δωρεάν  🖤

Διοργανώναμε αφιερώματα σε μπάντες, σκηνές και πόλεις,  παρουσιάσεις νέων δίσκων (πριν κυκλοφορήσουν) σε συνεργασία με τις δισκογραφικές εταιρίες και κάποια στιγμή το 1999 , με σκοπό να το πάμε ακόμα πιο ψηλά, μου έρχεται η ιδέα να καλέσουμε κάποιον ξένο, γνωστό μουσικό της Indie σκηνής σε ρόλο Dj. Eίχα τα contacts, ο Τσατσούλης τα λεφτά και έτσι έκλεισα τον Kevin Matthews, μπασίστα των Puressence για να παίξει στο opening της νέας σεζόν, τον Σεπτέμβριο του 1999.

Η ουρά για να μπεις στο Χοροστάσιο έφτανε πίσω από το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων και αυτό μας άνοιξε την όρεξη για περισσότερους guests κλείνοντας τον επόμενο καιρο , τον Clint Boon (Inspiral Carpets), Mani (Stone Roses/Primal Scream), Andy Rourke (The Smiths), Barry 7 (Add N To X) και αποκορύφωμα φυσικά, το booking του Brian Molko των Placebo (που το προσπαθούσα σχεδόν ενάμιση χρόνο για να βρούμε κενό χρόνο να έρθει)  την παραμονή πρωτοχρονιάς του 2002, που σε προσωπικό επίπεδο , ήταν η αρχή μιας φιλίας μαζί του που κρατάει ακόμα δυνατά. 

Αυτό ήταν και το τελευταίο event που θυμάμαι πολύ ζωντανά από την πρώτη era, καθώς μερικούς μήνες μετά, στα τέλη του 2002 αποχώρησα από το Χοροστάσιο.

Συνεχίσαμε τους χωριστούς δρόμους μας, το Χοροστάσιο κλείνοντας τελικά το 2006 (για να επιστρέψει αρχικά το 2011 και στην μορφή που το ξέρουμε σήμερα από το 2017) και εγώ σε Odd, Closer, Underworld, Second Skin.

Αρχές 2020 (1 μήνα μετά το κλείσιμο του Second Skin δηλαδή) ο Πέτρος μου προτείνει να ξαναπαίξω και αν και γενικότερα είμαι διστακτικός με ότι ανήκει στο επαγγελματικό μου παρελθόν, δέχομαι, αλλά με την προϋπόθεση να είναι μουσικά κάτι φρέσκο. Μας προλαβαίνει φυσικά το 1o lockdown και 2021 κάνουμε το 1ο event ξανά , εκεί, μαζί και από τότε είχα μηνιαίο residency σε club και ταράτσα.

Θα μπορούσα να τελειώσω αυτό το κείμενο λέγοντας πως το κλείσιμο του Χοροστασίου είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του Αθηναϊκού alternative clubbing όπως το μάθαμε και το αγαπήσαμε και δεν νομίζω πως θα έβρισκα πολλούς να διαφωνήσουν.

Όμως πραγματικά πιστεύω πως όσο στενάχωρο και αν είναι αυτό που θα συμβεί απόψε, αποχαιρετώντας το βέβαια properly, παρτάροντας όπως αξίζει στην ιστορία του και σε όλους μας, θα πρέπει ταυτόχρονα να λειτουργήσει σαν μια νέα αφετηρία.

Nα μας πεισμώσει όλους, θαμώνες, clubbers (ανεξαρτήτως γενιάς) και όσους είναι ποιοτικά involved στη νύχτα, για να έρθουν ξανά, ακόμα καλύτερες νύχτες.

P.S. Σε αυτή την τόσο ειδική περίσταση θα άξιζε να είναι μέρος του Dj line up και ο Keyser Soze και o Chris Passameras και οι 2 τους για χρόνια μέρος του 90s Χοροστάσιου 🔥

P.S. 2 H σημερινή νύχτα οφείλει να βιωθεί από την αρχή. Ανεβαίνω στα decks στις 3 όμως,  που σημαίνει πως θα παίξω (και) το τελευταίο κομμάτι ever που θα ακουστεί στο Χοροστάσιο. Είμαι ανάμεσα σε 2 😉🖤», καταλήγει η ανάρτηση του Γιώργου Φακίνου.