Κυνηγώντας το τέλειο θεσσαλονικιώτικο τσουρέκι

Γλυκάνισος και κακουλέ για να αρωματιστεί το νερό, μαγιά, ζάχαρη, αλεύρι, προσεγμένη πρέζα αλατιού, γάλα, αυγά, βούτυρο, μαχλέπι, μαστίχα, αμύγδαλο, ζυμάρια ελαστικά και μαλακά κατόπιν αργής ωρίμανσης. Ύστερα πλάσιμο σε μπαστούνια που αργότερα λυγισμένα σε σχήμα U πλέκονται σε κοτσίδες, ψήσιμο μπελαλίδικο στο φούρνο με ανάσες ξεκούρασης, μα προσοχή: Αν στο παραπάνω μείγμα και τις τεχνικές προστεθεί ξύσμα πορτοκαλιού, οι αυθεντίες λένε πως το τσουρέκι δε δικαιούται να φέρει τον τίτλο Πολίτικο. Καλύτερα να το πεις νεγκρόνι! Προσωπικά; Κανένα πρόβλημα: τσουρέκι θεσσαλονικιώτικο να είναι και ο καθείς ας βάλει όποια τέχνη και φαντασία διαθέτει. Και ύστερα ας το λανσάρει με γέμιση σοκολάτας, με ταχίνι, με κάστανο, σε παραλλαγή vegan (με λεμόνι, παντζάρι, τζίντζερ και κολοκύθα), με ελαιόλαδο, ή ολικής με ξηρούς καρπούς. Από του Τερκενλή του μερακλή ως του Κωνσταντινίδη του μάστορα και από την πλανεύτρα Ζάχαρη του Άλεξ Μιχαηλίδη ως το ιστορικό του Κουκουμέρια στην Τούμπα (103 ετών παρακαλώ), από τους Δεληγεωργάκηδες στην Αγίας Σοφίας, τη Γερακίνα στην Ιασωνίδου και τους Μίλτους all over, η Θεσσαλονίκη δεν περιμένει το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα για να φάει τσουρέκια ευωδιαστά, ινώδη, μυρωδάτα, στοργικά και αφράτα σαν όνειρο από βαμβάκι. 

Πίσω πάλι στο κέντρο: Αν δε δοκιμάσεις την παραλλαγή που ο μέγας ζαχαροπλάστης μάγιστρος Μουρούζης την αποκαλεί «Λαμπροκουλούρα», δεν είναι Πάσχα. Όπως και δεν είναι Πάσχα, αν δεν χάσεις τον έλεγχο και δεν τσιμπολογάς χωρίς τύψεις, άφοβα, αργεί φέτος το καλοκαίρι για να στρώσεις σιλουέτα. 

Περισσότεροι τσουρεκοπροορισμοί: και των δέκα Εστιών με ενθουσιάζει και του Τουρλή στη Μπότσαρη και του Εμμανουήλ Μπεζέ στην Καραμανλή, και βεβαίως και του Αλεξούδα στην Κασσάνδρου. Τσουρέκια τσάμπιονς λινγκ θα βρεις και στο Αρχονταρίκι, χωρίς να χρειαστεί να πας ως το Ωραιόκαστρο (έχω πάει!), μιας και πρόσφατα άνοιξαν παράρτημα και στο κέντρο (Λασσάνη). Έχω φτάσει και ως το Ρύσσιο για να γευτώ το θρυλικό θεϊκό του Αράπογλου (άξιζε ο δρόμος), μα εύσημα πρέπει να δώσω και στου Albeta ων Λαδάδικων, όπως και στον Ήλιο της Αντιγονιδών, που κι αυτοί άνοιξαν πρόσφατα παράρτημα στην Τούμπα. Και φυσικά μιας και πάλι ο δρόμος με έβγαλε στην Τούμπα, Ξάιδος λέω και από τη συγκινητική του γεύση κλαίω. 

Τσουρέκια θεσσαλονικιώτικα, αγαπησιάρικα και μπελαλίδικα θα βρεις παντού σ’ αυτήν την πόλη, αν και στο τέλος αυτού του σημειώματος πρέπει να ομολογήσω πως τα τσουρέκια που φτιάχνει η φίλη μου η Ελενίτσα Στράτου εκεί στον Τρίλοφο (και με στέβια για να κρατώ κορμί σε φόρμα) είναι τα θεϊκότερα όλων. Προσοχή: Μην αναζητήσατε στον Τρίλοφο αρτοζαχαροπλαστική με την επωνυμία «Ελενίτσα Στράτου», δεν υπάρχει. Τα τσουρέκια που ανάφερα κυκλοφορούν χέρι χέρι μόνο και σε περιορισμένο αριθμό, φτιαγμένα από τη μαστόρισσα αποκλειστικά για τους φίλους της. Τι τιμή!