Μήπως χρειάζεται ψυχολογική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών;

Όσοι με διαβάζετε συχνά, ξέρετε ότι είμαι υπέρμαχος της επιβολής ορίων στα παιδιά. Παιδί που οι γονείς (κυρίως) αλλά και οι δάσκαλοι δεν του βάζουν όρια, πιθανότατα θα γίνει ένας προβληματικός έφηβος και μετά ένας ακόμα πιο προβληματικός ενήλικος που με τη συμπεριφορά του θα κάνει δύσκολη τη ζωή των γύρω του. Και πιστεύω πως για να τεθούν τα όρια χρειάζεται μια κάποια αυστηρότητα. Όχι αυτού του είδους την αυστηρότητα που οδηγεί σε στρατιωτική πειθαρχία (κι αυτό προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει) αλλά μια αυστηρότητα που, χωρίς να είναι απόλυτη και σκληρή, θα προσφέρει σαφήνεια κανόνων. Δηλαδή όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που στερείται η «παιδαγωγική» μέθοδος εκείνης της δασκάλας που έφτασε να καταγγείλει στην αστυνομία έναν εξάχρονο μαθητή της επειδή τη «θώπευσε».

Όπως θα καταλάβατε από την εισαγωγή μου, δεν πιστεύω ότι ένα 6χρονο πρέπει να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και να απλώνει το χέρι του όπως θέλει. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να μάθει τα όριά του. Αρκεί οι άνθρωποι που θα του τα μάθουν να καταλαβαίνουν τι σημαίνει 6χρονο, να είναι σε θέση να ενεργούν αναλόγως και να έχουν την ψυχολογική συγκρότηση να μην προβάλουν σε ένα εξάχρονο τα δικά τους δράματα και τις δικές τους φοβίες.

Πράγμα που σημαίνει ότι όταν ένα 6χρονο απλώνει το χέρι του με τρόπο που δεν πρέπει, το μαλώνεις εκείνη τη στιγμή χωρίς ποτέ να ξεχνάς ότι το άπλωμα του χεριού ενός 6χρονου σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι κακοποίηση. Του δείχνεις, λοιπόν, τα όρια χωρίς να τον αντιμετωπίζεις ως βιαστή.

Η διάσημη –ή μάλλον διαβόητη– πλέον εικαστικός-δασκάλα φάνηκε ανίκανη να κάνει όλους αυτούς τους μάλλον απλούς διαχωρισμούς. Θεώρησε τον 6χρονο έναν εκκολαπτόμενο βιαστή και δεν κατάφερε να διαχωρίσει τη συμπεριφορά του από τις κακές συμπεριφορές που η ίδια ισχυρίζεται ότι είχε υποστεί από τον πρώην σύζυγό της πριν ανακαλύψει τον Ιησού που την έσωσε. Τα έκανε όλα λάθος και κατάφερε να μετατρέψει αυτό που θα έπρεπε να είναι μια εκπαιδευτική επίπληξη, σε είδηση. Οι συνεντεύξεις της και οι αφηγήσεις της για τη ζωή της και το πώς βρήκε στα 50 της τον Ιησού αφήνουν περιθώρια για μια και μόνη απορία: γιατί αυτή η γυναίκα μπαίνει σε τάξη;

Ξοδεύουμε (και δικαίως) ατελείωτες ώρες σε συζητήσεις για την επιστημονική επάρκεια των εκπαιδευτικών ή για τη διάθεσή τους να δουλέψουν και ελάχιστα συζητάμε το αν μπορούν να το κάνουν ακόμα κι αν έχουν και διάθεση και επάρκεια. Γιατί φαίνεται πως υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν σε σχολικές τάξεις ενώ δεν θα έπρεπε. Εκπαιδευτικοί που η ψυχολογική τους κατάσταση μπορεί να μη χρήζει θεραπείας αλλά τους καθιστά ακατάλληλους να διδάξουν. Κι αυτή η αναμφισβήτητη αλήθεια γεννά ένα άλλο ερώτημα: ποιος και πώς αξιολογεί την ψυχολογική κατάσταση των εκπαιδευτικών; Όπως φαίνεται, μάλλον κανείς. Και μπράβο του.