Η Γαλλία και ο κύκλος της διαφθοράς: Ο Νικολά Σαρκοζί, τα σκάνδαλα και ένα χρονικό πολιτικής διαπλοκής, μυστικών συμφωνιών και δικαστικών αποκαλύψεων
Τα τελευταία δύο χρόνια δικάζονται οι υπεύθυνοι για ένα από τα µεγαλύτερα σκάνδαλα της Πέµπτης Γαλλικής Δηµοκρατίας, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί. Τα αδικήµατα του Σαρκοζί και του στενού περιβάλλοντός του αποκάλυψε το 2012 ο όµιλος Mediapart, που ειδικεύεται στην ερευνητική δηµοσιογραφία στοχοποιώντας δηµόσια πρόσωπα που δεν ανήκουν στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αν και συχνά το Mediapart δυσφηµεί αναίσχυντα τους πολιτικούς του αντιπάλους, σε αυτή την περίπτωση έχει βγάλει λαβράκι: όποια κι αν είναι η τελική απόφαση του Εφετείου —η οποία αναµένεται σε λίγες εβδοάδες— ο κύκλος του Νικολά Σαρκοζί έχει εξετευλίσει την πολιτική ζωή στη Γαλλία.
Όχι ότι είναι η πρώτη φορά που η Γαλλία συγκλονίζεται από υπόθεση διαφθοράς. Το 1887, κατά την Τρίτη Δηµοκρατία, ο Daniel Wilson, βουλευτής της κεντρορεπουµπλικανικής παράταξης, που συνδεόταν µε την προεδρία λόγω του γάµου του µε την κόρη του Προέδρου Jules Grévy, πουλούσε κρατικά παράσηµα της Λεγεώνας της Τιµής µέσω δικτύου µεσαζόντων. Το 1892, όταν διανοιγόταν η Διώρυγα του Παναµά υπό τον Ferdinand de Lesseps, η εταιρεία δηµοσίων έργων δωροδοκούσε πολιτικούς και µέλη του Τύπου ώστε να αποκρύψουν την οικονοµική κατάρρευση του έργου και να εγκριθούν νέα δάνεια από µικροεπενδυτές. Η υπόθεση απέδειξε τη διαπλοκή κεφαλαιούχων και Κοινοβουλίου. Το 1934 ο Serge Stavisky εξέδιδε πλαστά οµόλογα µε πολιτική κάλυψη. Μετά τον ύποπτο θάνατό του (βρέθηκε με δύο σφαίρες στο κεφάλι σε σαλέ στο Σαμονί), η υπόθεση εξελίχθηκε σε κρίση της κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, σε πτώση της κυβέρνησης Daladier και σε απόπειρα ακροδεξιού πραξικοπήματος στις 6 Φεβρουαρίου 1934 από διάφορες εξτρεμιστικές ομάδες. Το 1950, κατά την Τέταρτη Δηµοκρατία, κυβερνητικοί κύκλοι της αποικιακής διοίκησης σκάρωσαν σύστηµα τεχνητής ισοτιµίας ανάµεσα στο γαλλικό φράγκο και την πιάστρα της Ινδοκίνας µε σκοπό την κερδοσκοπία του αποικιακού µηχανισµού στη διάρκεια του πολέµου της Ινδοκίνας από τη µεταφορά συναλλάγµατος. Το 1973–1979, κατά την Πέµπτη Δηµοκρατία, ο τότε υπουργός Οικονοµικών και µετέπειτα πρόεδρος Valéry Giscard d’Estaing δέχτηκε δώρο διαµάντια από τον δικτάτορα της Κεντροαφρικανικής Δηµοκρατίας Jean-Bédel Bokassa: η υπόθεση, την οποία απεκάλυψε η εφημερίδα Le Canard Enchaîné, συνέβαλε στην ήττα του στις προεδρικές του 1981. Το 1983 ο Φρανσουά Μιτεράν είχε στήσει στο προεδρικό µέγαρο οµάδα «επισυνδέσεων» που παρακολουθούσε ηµοσιογράφους, προσωπικότητες και πολιτικούς χωρίς δικαστική άδεια: το πρόσχηµα ήταν η προστασία του ιδιωτικού βίου του προέδρου ο οποίος είχε αποκτήσει οικογένεια με την Anne Pingeot και ήθελε να την κρατήσει κρυφή. (Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.) Το 1989–1994 στελέχη της σοσιαλιστικής αριστεράς παραχωρούσαν µεγάλα δηµόσια έργα στην εταιρεία Urba η οποία χρηµατοδοτούσε το κόµµα. Το 1994–2003 η κρατική πετρελαϊκή Elf Aquitaine χρησιµοποιήθηκε ως ανεπίσηµο ταµείο χρηµατοδότησης επιχειρήσεων, µυστικών υπηρεσιών, πολιτικών δικτύων και προσωπικού πλουτισµού. Το 1994 ο Ζακ Σιράκ κατηγορήθηκε για σύστηµα παράνοµων προµηθειών και κοµµατικών χρηµατοδοτήσεων µέσω συµβάσεων κοινωνικών κατοικιών στο δήµο του Παρισιού, στο οποίο εµπλέκονταν τόσο στελέχη της δεξιάς όσο και των Σοσιαλιστών. Το 1999–2000 ο Jean-Claude Méry περιέγραψε ενόρκως σύστηµα παράνοµων χρηµατοδοτήσεων του κεντροδεξιού κόµµατος RPR και προσωπική παράδοση χρηµάτων στον Ζακ Σιράκ. (Συνεχίζω!) Το 2006 ο Dominique de Villepin κατηγορήθηκε ότι ανέχθηκε πολιτική σκευωρία κατά του Sarkozy µε ψευδείς λίστες τραπεζικών λογαριασµών, αλλά τελικά αθωώθηκε. Το 2013 ο σοσιαλιστής Jérôme Cahuzac, αρµόδιος για την καταπολέµηση της φοροδιαφυγής, διατηρούσε µυστικό λογαριασµό στην Ελβετία. Προτού οµολογήσει, είχε αρνηθεί τις κατηγορίες ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης.
Φτάνουµε στο θλιβερό σήµερα όταν όλοι έχουµε πια πεισθεί ότι προκειµένου να αναδειχθεί στην προεδρία ο Νικολά Σαρκοζί, έγιναν ανίερες συµµαχίες µε ισλαµιστές, ακόµα και µε τροµοκράτες: αν και το µαχητικά ισλαµοφιλικό Mediapart δεν βλέπει το σκάνδαλο διαφθοράς µέσα από αυτό το πρίσµα, το σίγουρο είναι πως η διαπλοκή αφορούσε πολιτικούς, µεσάζοντες, κρατικούς αξιωµατούχους και offshore δίκτυα στα οποία συµµετείχαν Λίβυοι επιχειρηµατίες και µέλη του περιβάλλοντος του Μουαµάρ Καντάφι. Εξίσου σίγουρο είναι ότι, αν και η εισαγγελία και µεγάλο µέρος του δικαστικού σώµατος πρόσκεινται στην αριστερά και σιχαίνονται τον Σαρκοζί, η συσσώρευση υποθέσεων γύρω από το όνοµά του (Bygmalion, Bismuth, λιβυκή χρηµατοδότηση: εξηγώ παρακάτω…) δηµιουργεί σαφή εικόνα συστήµατος διαφθοράς, όχι µεµονωµένων ατυχηµάτων ή διαβολικών συµπτώσεων. Ο Νικολά Σαρκοζί χρησιμοποίησε λιβυκά κεφάλαια για να ενισχύσει την προεκλογική του εκστρατεία το 2006 και επιχείρησε, µέσω συστήµατος πλαστών τιµολογίων µε την εταιρεία επικοινωνίας Bygmalion, να αποκρύψει τις υπερβάσεις δαπανών της δεύτερης προεκλογικής του εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές του 2012 (τις οποίες έχασε), ενώ ο δικηγόρος του, ο Thierry Herzog, άνοιξε για λογαριασµό του µια τηλεφωνική γραµµή στο όνοµα «Paul Bismuth», µε σκοπό να παρακαµφθεί η αστυνοµική παρακολούθηση. Μέσω αυτής της γραµµής, ο Σαρκοζί και ο Herzog δωροδόκησαν τον ανώτατο δικαστή του Ακυρωτικού Δικαστηρίου Gilbert Azibert, ώστε να τους πληροφορεί για τις προετοιμαζόμενες δικαστικές έρευνες εις βάρος τους. Ως αντάλλαγµα, ο Σαρκοζί δεσµεύτηκε να βοηθήσει τον Azibert να αποκτήσει θέση στο ανώτατο δικαστήριο του Μονακό: τώρα, εκτίει ποινή σε κατ' οίκον περιορισµό και ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι).
Να λοιπόν τι συνέβη τις τελευταίες µέρες. Η υπόθεση του χρηματισμού από τον Καντάφι στην οποία εµπλέκονται άλλοι δέκα κατηγορούµενοι, εκδικάστηκε στο Εφετείο του Παρισιού. Στο τέλος µιας τριήµερης αγόρευσης στη δίκη που είχε αρχίσει στις 16 Μαρτίου, οι τρεις αναπληρωτές εισαγγελείς πρότειναν ποινές για τους έντεκα κατηγορουµένους, ζητώντας για τον Νικολά Σαρκοζί ποινή φυλάκισης 7 ετών, πρόστιµο 300.000 ευρώ και στέρηση πολιτικών δικαιωµάτων. Στην αγόρευσή του, ο εισαγγελέας Rodolphe Joly-Birmann χαρακτήρισε τον πρώην πρόεδρο «άνθρωπο που κινεί τα νήµατα, συσπειρώνει την εγκληµατική οργάνωση γύρω του και εκτίθεται όσο το δυνατόν λιγότερο», προσθέτοντας ότι «η συµπεριφορά του έχει διαταράξει σοβαρά τη δηµόσια τάξη». Πρωτοδίκως, ο Σαρκοζί είχε κριθεί ένοχος για εγκληµατική συνωµοσία, είχε καταδικαστεί σε 5 χρόνια φυλάκιση και είχε οδηγηθεί στις φυλακές της Santé στο Παρίσι ώσπου το Εφετείο έκανε δεκτό το αίτηµά του για αποφυλάκιση. Τώρα η κράτησή του φαίνεται πιθανή στη θεωρία, αλλά απίθανη στην πράξη επειδή, σύµφωνα µε τον νόµο της Rachida Dati της 24ης Νοεµβρίου 2009 (άρθρο 729 του Κώδικα Ποινικής Δικονοµίας), αν ο καταδικασθείς είναι άνω των 70 ετών (ο Σαρκοζί είναι 71), µπορεί να υποβάλει αίτηση για υπό όρους αποφυλάκιση αµέσως µόλις απαγγελθεί η ποινή του —αντί εφόσον θα έχει εκτίσει το ήµισυ της ποινής, όπως συµβαίνει µε τους νεότερους κρατουµένους. Αυτή η υπό όρους αποφυλάκιση µπορεί να παραχωρηθεί «υπό την προϋπόθεση ότι διασφαλίζεται η ένταξή του ή η επανένταξή του [...] εκτός από περιπτώσεις σοβαρού κινδύνου υποτροπής ή εάν η αποφυλάκιση αυτή είναι πιθανό να προκαλέσει σοβαρή διατάραξη της δηµόσιας τάξης».
Όµως, δεν έχουµε φτάσει ακόµα εκεί: η εισαγγελία είναι µόνο µια πτυχή στη δίκη· οι δικηγόροι του πρώην προέδρου, που θα αναπτύξουν τα επιχειρήµατά τους στις 27 Μαΐου, ίσως ανατρέψουν την κατάσταση. Οι δικηγόροι θα ζητήσουν αθώωση, ισχυριζόµενοι ότι ούτε στην προεκλογική του εκστρατεία ούτε στα περιουσιακά του στοιχεία βρέθηκαν ίχνη λιβυκών χρηµάτων. Από την πλευρά τους, οι εισαγγελείς επιµένουν ότι το 2005-2007, όταν ο Σαρκοζί ήταν Υπουργός Εσωτερικών, πρόεδρος του κεντροδεξιού κόµµατος UMP και φερόµενος ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές, επέτρεψε στους στενούς συνεργάτες του, Claude Guéant και Brice Hortefeux, καθώς και σε ανεπίσηµους µεσάζοντες όπως ο Λιβανέζος επιχειρηµατίας Ziad Takieddine (που απεβίωσε στις 23 Σεπτεµβρίου 2025 στη Βηρυτό), να ενεργούν εξ ονόµατός του για να εξασφαλίσουν λιβυκή χρηµατοδότηση για την εκστρατεία του για τις προεδρικές εκλογές του 2007. Μια παρένθεση εδώ για τον Takieddine: επρόκειτο για έµπορο όπλων, ο οποίος στη δεκαετία του 1990, έπαιξε ρόλο µεσάζοντα στην πώληση γαλλικών υποβρυχίων στο Πακιστάν και φρεγατών στη Σαουδική Αραβία. Μέρος εκείνων των προµηθειών διοχετεύθηκε παρανόµως στη χρηµατοδότηση της προεδρικής καµπάνιας του Edouard Balladur το 1995 που κατέληξε σε φιάσκο (άλλη μια τρελή ιστορία…) Γι’ αυτή την υπόθεση, ο Takieddine καταδικάστηκε το 2020 σε 5 χρόνια φυλάκιση, αλλά, στο µεταξύ, τίναξε στον αέρα την πολιτική καριέρα του Σαρκοζί, οµολογώντας δηµοσίως ότι µετέφερε 5 εκατοµµύρια ευρώ σε µετρητά (µέσα σε βαλίτσες) από τον Μουαµάρ Καντάφι προς το Υπουργείο Εσωτερικών της Γαλλίας (όπου βρισκόταν τότε ο Σαρκοζί) για την καµπάνια του 2007. Το 2020, ενώ βρισκόταν υπό δικαστική επιτήρηση στη Γαλλία, διέφυγε στον Λίβανο από όπου, σε συνέντευξή του στο Paris Match, ανακάλεσε τις κατηγορίες του κατά του Σαρκοζί. Αργότερα ισχυρίστηκε ότι η συνέντευξη ήταν προϊόν πιέσεων και χρηµατισµού. Η ουσία είναι ότι έγιναν µυστικές συναντήσεις τόσο στη Γαλλία όσο και στη Λιβύη µε στενούς συνεργάτες του Καντάφι, ιδίως µε τον κουνιάδο του, τον Abdallah Senoussi, τον εγκέφαλο πίσω από την βοµβιστική επίθεση µε το UTA DC-10 το 1989 στην έρηµο Τενερέ στον Νίγηρα κατά την οποία είχαν σκοτωθεί 170 άνθρωποι συµπεριλαµβανοµένων 54 Γάλλων πολιτών. Άλλη µια παρένθεση εδώ για τον Senoussi: ο Abdallah Senoussi ήταν επικεφαλής της υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών της Λιβύης και είναι γνωστός ως η «µαύρη κουκούλα» του καθεστώτος. Εκτός από την ανατίναξη της πτήσης 772 της εταιρείας UTA το 1989 που προανέφερα, του αποδίδεται η σφαγή στη φυλακή Αµπού Σαλίµ το 1996 (1.200-1.700 νεκροί κρατούμενοι). Μετά την πτώση του Καντάφι το 2011, η τύχη του Senoussi έγινε action movie: ο τύπος διέφυγε από τη Λιβύη µε πλαστό διαβατήριο και συνελήφθη τον Μάρτιο του 2012 στη Μαυριτανία. Παρότι τον καταζητούσε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και η Γαλλία, η Μαυριτανία τον εξέδωσε τελικά στη Λιβύη τον Σεπτέµβριο του 2012 όπου καταδικάστηκε σε θάνατο για εγκλήµατα πολέµου κατά τη διάρκεια της επονόµαζοµενης Αραβικής Άνοιξης. Ωστόσο, η ποινή δεν εκτελέστηκε λόγω της πολιτικής αστάθειας στη χώρα και, απ’ όσο ξέρω, ο Senoussi βρίσκεται στη φυλακή Aλ-Χάµπα της Τρίπολης —αλλά μπορεί και όχι. Πάντως, η κράτησή του αποτελεί σηµείο τριβής µεταξύ των διαφόρων φατριών στη Λιβύη.
Εν πάση περιπτώσει, σύµφωνα µε την Εισαγγελία, µεταφέρθηκαν στη Γαλλία λιβυκά κεφάλαια µέσω υπεράκτιων λογαριασµών και σε µετρητά, µε αντάλλαγµα παραχωρήσεις: διπλωµατικές (επιστροφή της Λιβύης στη διεθνή σκηνή, πρόσκληση του Καντάφι με ταρατατζούμε στο Παρίσι τονΔεκέµβριο του 2007, οικονοµικές (δέσµευση για πυρηνικά προγράµµατα για ειρηνικούς σκοπούς) και, προπάντων, νοµικές (υπόσχεση άρσης του διεθνούς εντάλµατος σύλληψης κατά του Senoussi, µετά την καταδίκη του ερήµην σε ισόβια κάθειρξη το 1999 από το ειδικό ορκωτό δικαστήριο του Παρισιού).
Όσο για τον 81χρονο Claude Guéant, τον άλλοτε πανίσχυρο έµπιστο του Σαρκοζί και υπουργό Εσωτερικών, έχει ζητηθεί ποινή φυλάκισης 6 ετών, πρόστιµο 100.000 ευρώ και δήµευση του διαµερίσµατός του στο 16ο διαµέρισµα του Παρισιού. Κρίθηκε ένοχος σε πρώτο βαθµό για πλαστογραφία, ξέπλυµα χρήµατος µε επιβαρυντικά στοιχεία, παθητική αθέµιτη άσκηση επιρροής, παθητική διαφθορά και συµµετοχή σε εγκληµατική οργάνωση. Με το παρατσούκλι «ο Καρδινάλιος» κατά την περίοδο της ακµής του, ο Guéant κατηγορείται ότι συµµετείχε, µεταξύ 2005 και 2007, στην οργάνωση της λιβυκής χρηµατοδότησης της εκστρατείας του µέντορά του, συναντώντας τον Abdallah Senoussi την 1η Οκτωβρίου 2005 στην Τρίπολη και κανονίζοντας τις µεταφορές των χρηµάτων. Κατηγορείται επίσης ότι πλούτισε προσωπικά λαµβάνοντας 500.000 ευρώ από τον Alexandre Djouhri, έναν άλλο ύποπτο επιχειρηµατία και ειδικό στο ξέπλυµα χρήµατος, µέσω πλήθους µεσαζόντων και υπεράκτιων εταιρειών. Επίσης, φέρεται να χρησιµοποίησε πλαστά έγγραφα που αποσκοπούσαν στο να δώσουν την εντύπωση νοµιµότητας στα έσοδά του ισχυριζόμενος ότι πούλησε δύο φλαµανδικούς πίνακες ζωγραφικής —όμως η τιμή φαινόταν εξωφρενική. Κατά την ανάκρισή του µετά την έφεση, ο Guéant έκαψε τον Σαρκοζί λέγοντας, µέσω του δικηγόρου του, ότι ο πρώην πρόεδρος δεν µπορούσε να µην γνωρίζει τη συνάντησή του µε τον αιµοδιψή Senoussi. Ακόµα χειρότερα: ανέφερε ότι το αφεντικό του, κατά τη διάρκεια ενός συµποσίου που πραγµατοποιήθηκε στην Τρίπολη στις 25 Ιουλίου 2007, µετά την απελευθέρωση των Βουλγάρων νοσοκόµων (που είχαν κατηγορηθεί αδίκως ότι µόλυναν επίτηδες πάνω από 400 παιδιά µε τον ιό HIV το 1998, στο παιδιατρικό νοσοκοµείο Eλ-Φατίχ της Βεγγάζης), τον κάλεσε στο τραπέζι του, παρουσία του Καντάφι, για να του ζητήσει να εξετάσει το ενδεχόµενο άρσης του εντάλµατος σύλληψης εναντίον του Senoussi («Κλοντ, παιδί µου, δες τι θα κάνεις µε τούτο»).
Για τον Alexandre Djouhri, η εισαγγελία ζητεί 6ετή φυλάκιση και πρόστιµο 4 εκ. ευρώ: ο εισαγγελέας τον χαρακτήρισε «Σταχάνοφ της διαφθοράς» και ζητεί ένταλµα σύλληψής του. Ο Γαλλοαλγερινός επιχειρηµατίας ενήργησε ως παράνοµος µεσάζων µεταξύ των λιβυκών αρχών και του στενού κύκλου του Νικολά Σαρκοζί πληρώνοντας 500.000 ευρώ στον Claude Guéant για να εξασφαλίσει παρεµβάσεις εκ µέρους του στην τότε EADS (προµήθεια για την πώληση αεροσκαφών Airbus στη λιβυκή εταιρεία Afriqiyah Airways) και στο Υπουργείο Προϋπολογισµού (φορολογικό χρέος της εταιρείας του, Aklal BV). Θα κάνω άλλη µια παρένθεση διότι όλα τούτα εικονογραφούν τον ιστό της αράχνης γύρω από τον Σαρκοζί:ο Γαλλο-αλγερινός Alexandre Djouhri πέρασε τα νιάτα του στο περιθώριο του υποκόσµου των παρισινών προαστίων, τραυµατίστηκε από σφαίρες το 1986 και στη συνέχεια έγινε διαµεσολαβητής σε µεγάλα διεθνή συµβόλαια (νερό, απόβλητα, πετρέλαιο, όπλα) µέσω δικτύων της Françafrique. Ήταν κολlητός του Dominique de Villepin επί προεδρίας Σιράκ και στη συνέχεια της παρέας του Σαρκοζί. Συνόδευε τον Claude Guéant σε αποστολές στη Λιβύη και Αλγερία. Ο Djouhri δωροδόκησε τον Béchir Saleh, διευθυντή του γραφείου του Καντάφι, καλύπτοντας τα έξοδά του στο ξενοδοχείο Ritz στο Παρίσι (60.000 ευρώ!), ώστε το λιβυκό κρατικό επενδυτικό ταµείο (LAP) να αγοράσει τη βίλα του στο Mougins σε εξωφρενική τιµή. Η βίλα πωλήθηκε τελικά το 2009 για περίπου 10 εκατ. ευρώ στο λιβυκό ταµείο που διοικούσε ο Béchir Saleh. Ο Djouhri ξέπλυνε τα έσοδα από αυτά τα εγκλήµατα µέσω πολύπλοκων οικονοµικών σχηµάτων.
Πρωτοδίκως, κρίθηκε ένοχος για ενεργητική δωροδοκία προσώπου στο οποίο είχε ανατεθεί αποστολή δηµόσιας υπηρεσίας (Claude Guéant), για ενεργητική άσκηση επιρροής, για ενεργητική δωροδοκία αλλοδαπού δηµόσιου λειτουργού, για ξέπλυµα χρήµατος µε επιβαρυντικά στοιχεία ως µέλος οργανωµένης οµάδας (ψευδής αιτιολόγηση της προέλευσης του εισοδήµατος του Guéant, ξέπλυµα χρήµατος από την υπεξαίρεση δηµοσίων κεφαλαίων µέσω της βίλας στο Mougins) και για συµµετοχή σε εγκληµατική οργάνωση. Το ποινικό δικαστήριο τον είχε καταδικάσει σε 6 χρόνια φυλάκιση µε ένταλµα άµεσης κράτησής του, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λίγες εβδοµάδες αργότερα και η υπόθεση παραπέµφθηκε στο Εφετείο. Εξαετής φυλάκιση και πρόστιµο 4 εκ. ευρώ ζητούνται εναντίον του Béchir Saleh al-Chargawi για τα παραπάνω αδικήµατα και για ξέπλυµα χρηµάτων µέσω ελβετικών και παναµέζικων τραπεζών. Οι αρχικοί δικαστές τον έκριναν ένοχο για παθητική δωροδοκία αλλοδαπού δηµόσιου λειτουργού και επιβαρυµένο ξέπλυµα χρήµατος ως µέλος οργανωµένης οµάδας και τον καταδίκασαν σε 5 χρόνια φυλάκισης. Ο Saleh, 79 ετών σήµερα, καταζητείται: τελευταία εθεάθη στο Γιοχάννεσµπουργκ όπου ζούσε από το 2013 περίπου. Σύµφωνα µε την εφηµερίδα Le Canard Enchaîné και σενεγαλέζικα ΜΜΕ, ενδέχεται να βρίσκεται στη Σενεγάλη — κάτι που ο δικηγόρος του αρνείται. Ο Saleh έφυγε από τη Γαλλία στις 3 Μαΐου 2012, με ιδιωτικό αεροσκάφος Falcon 7X, ναυλωµένο από τον Djouhri, που απογειώθηκε κρυφά από το αεροδρόµιο του Bourget.
Ένα άλλο πρόσωπο της συμμορίας είναι ο Brice Hortefeux, πρώην υπουργός (Μετανάστευσης και Εσωτερικών) και φίλος του Νικολά Σαρκοζί, που έχει δικαστεί επίσης για συµµετοχή σε εγκληµατική οργάνωση και για συνέργεια σε παράνοµη χρηµατοδότηση προεκλογικής εκστρατείας: η Εισαγγελία ζητεί ποινή φυλάκισης 4 ετών, δύο εκ των οποίων µε αναστολή, µε το µη ανεσταλµένο µέρος της ποινής να µπορεί να εκτιθεί υπό ηλεκτρονική παρακολούθηση, καθώς και πρόστιµο 50.000 ευρώ. (Μέρος της ποινής έχει ήδη εκτιστεί.) Οι εισαγγελείς ζητούν ποινή φυλάκισης 4 ετών και πρόστιµο 2 εκ. ευρώ και κατά του πρώην Ελβετο-τζιµπουτιανού τραπεζίτη Wahib Nacer. Ο 81χρονος διαχειριστής περιουσιών είναι ύποπτος ότι ενήργησε ως οικονοµικός µεσάζων στο σχέδιο ξεπλύµατος χρήµατος που στήθηκε προς όφελος του Claude Guéant. Φέρεται να παρείχε στον Alexandre Djouhri, µέσω των τραπεζικών λογαριασµών του Σαουδάραβα µεγιστάνα Khalid Bugshan, κανάλια για την είσπραξη προµηθειών, την ανάληψη µετρητών και την πληρωµή υπηρεσιών εκ µέρους του Béchir Saleh και του πρώην έµπιστού του, Νικολά Σαρκοζί. Ο Nacer εµπλέκεται επίσης στη δικαιολόγηση της προέλευσης των 500.000 ευρώ που καταβλήθηκαν στον Claude Guéant και για τη συµµετοχή στο ξέπλυµα χρήµατος των εσόδων από την υπεξαίρεση δηµοσίων κεφαλαίων µέσω της βίλας στο Mougins (κοντά στις Κάννες). Κρίθηκε ένοχος για συνέργεια σε ενεργητική και παθητική άσκηση επιρροής και καταδικάστηκε σε 4 χρόνια φυλάκιση µε άµεσο ένταλµα σύλληψης που εκδόθηκε από το δικαστήριο. Αφέθηκε ελεύθερος µετά από έναν µήνα κράτησης στις 28 Οκτωβρίου 2025.
Ποινή φυλάκισης 2 ετών, η οποία θα µπορούσε να εκτιστεί σε κατ' οίκον περιορισµό µε ηλεκτρονική ετικέτα, και πρόστιµο 150.000 ευρώ έχουν ζητηθεί για τον Thierry Gaubert, πρώην στενό συνεργάτη του Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος αθωώθηκε σε πρώτο βαθµό. Η εισαγγελία, η οποία τον περιγράφει ως «τακτικό στα δικαστήρια», τον υποψιάζεται ότι έλαβε 440.000 ευρώ τον Φεβρουάριο του 2006 σε λογαριασµό που ετηρείτο στις Μπαχάµες, µέσω του Ziad Takieddine. Τα χρήµατα αυτά προέρχονταν από λιβανέζικο λογαριασµό τον οποίον τροφοδοτούσαν λιβυκές πηγές. Οµοίως, οι εισαγγελείς ζήτησαν δεκάµηνη ποινή φυλάκισης µε αναστολή και πρόστιµο 3.000 ευρώ για τον Éric Woerth, ο οποίος διωκόταν για συνέργεια σε αποδοχή παράνοµων δωρεών για προεκλογική εκστρατεία. Και αυτός είχε αθωωθεί σε πρώτο βαθµό. Ζητήθηκε επίσης η επιβολή ποινής 3 ετών µε αναστολή και πρόστιµο 150.000 ευρώ εναντίον του Édouard Ullmo, ο οποίος διώκεται για ενεργητική διαφθορά αλλοδαπού δηµόσιου λειτουργού, εγκληµατική συνωµοσία και ξέπλυµα χρήµατος. Αυτό το πρώην στέλεχος της Airbus κατηγορείται ότι διέταξε ή διευκόλυνε την καταβολή 12 εκατοµµυρίων ευρώ σε κρυφές προµήθειες σε µεσάζοντες (συµπεριλαµβανοµένου του Alexandre Djouhri) για την πώληση 12 αεροσκαφών στη Λιβύη το 2006. Με λίγα λόγια, ο κύκλος του Σαρκοζί, ο οποίος ανέκαθεν περιελάμβανε τυχοδιώκτες, πολυεκατομυριούχους, διεφθαρμένους πολιτικούς (εκτός των προαναφερθέντων, τον επίσης καταδικασθέντα Patrick Balkany) και φτηνές διασημότητες όπως είναι η ίδια η σύζυγός του, Carla Bruni, συνεχίζει μια μακρά παράδοση παρανομιών. Αλλά κάθε φορά, οι ένοχοι πιστεύουν πως θα είναι οι πρώτοι που θα ξεφύγουν από την τσιμπίδα του νόμου.
«Η κατοχή είναι ο ίδιος πόλεμος, απλώς σε άλλη μορφή», τόνισε η Ολεκσάνδρα Ματβιϊτσούκ που επιμένει: «Η κούραση είναι πολυτέλεια - αν χάσουμε, παύουμε να υπάρχουμε»
17°
