Στον δημόσιο λόγο, παίκτες, προπονητές και σχολιαστές επικαλέστηκαν την «αίσθηση δικαίου» και το «πνεύμα του παιχνιδιού». Όμως αυτές οι έννοιες, όσο ελκυστικές κι αν ακούγονται, είναι προβληματικές. Δεν συνιστούν σταθερό αξιακό πλαίσιο. Αντίθετα, συχνά λειτουργούν ως συναισθηματικές ετικέτες που καλύπτουν τη δυσφορία απέναντι σε ένα ανεπιθύμητο αποτέλεσμα.
Το ποδόσφαιρο είναι από τη φύση του παιχνίδι κανόνων και τύχης. Η τύχη δεν είναι στρέβλωση του παιχνιδιού αλλά συστατικό του. Ένα δοκάρι, μια κόντρα, ένα γλίστρημα, ένα χαμένο πέναλτι — όλα αυτά δεν «διορθώνονται» από το σύστημα, γιατί αν διορθώνονταν, το παιχνίδι θα έχανε τον χαρακτήρα του. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο ομαδικό άθλημα στον κόσμο: η έκβαση δεν είναι πλήρως ελέγξιμη. Γι’ αυτό, το μόνο σταθερό σημείο δικαιοσύνης είναι ο κανόνας. Όχι το συναίσθημα, όχι η πρόθεση, όχι η προσδοκία. Το «δίκαιο» στο ποδόσφαιρο δεν είναι να κερδίζει όποιος «το άξιζε περισσότερο», αλλά το να εφαρμόζονται οι κανόνες με συνέπεια, ακόμη και όταν το αποτέλεσμα μοιάζει σκληρό ή άδικο σε ανθρώπινο επίπεδο.
Η έννοια του «πνεύματος του παιχνιδιού» είναι επικίνδυνη ακριβώς επειδή είναι απροσδιόριστη. Δεν είναι κωδικοποιημένη, δεν είναι ελέγξιμη και, κυρίως, αλλάζει ανάλογα με το ποιος χάνει. Χρησιμοποιείται συχνά για να αμφισβητηθεί μια κανονικά ορθή απόφαση και να μετατραπεί η ήττα σε ηθική καταγγελία. Έτσι, όμως, ο κανόνας παύει να είναι καθολικός και γίνεται διαπραγματεύσιμος.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να διατυπωθεί — ρητά ως υπερβολική εικασία — μια σκέψη που αγγίζει το όριο της τραγικής ερμηνείας: ότι ο Μπραχίμ Ντίαζ, τη στιγμή της εκτέλεσης του πέναλτι, ενδέχεται να στάθηκε ασυνείδητα πιο κοντά στο «αίσθημα του δικαίου» παρά στον ψυχρό κανόνα του παιχνιδιού. Η στάση του σώματος, η αποφυγή οπτικής επαφής, η επιλογή μιας Panenka — ενός χτυπήματος συμβολικά φορτισμένου — μπορούν να ιδωθούν όχι ως αλαζονεία, αλλά ως μια μορφή εσωτερικής αμφιθυμίας. Σαν να εκτελεί ένα πέναλτι που κανονιστικά είναι σωστό, αλλά συναισθηματικά βαραίνει από το χάος που προηγήθηκε. Αν αυτή η εικασία έχει έστω και ελάχιστη βάση, τότε η αποτυχία του πέναλτι αποκτά τραγική διάσταση: ο παίκτης δεν αποτυγχάνει τεχνικά, αλλά διχάζεται αξιακά. Δεν εκτελεί με την ωμή λογική του κανόνα («χτυπώ δυνατά στη γωνία»), αλλά με μια χειρονομία που μοιάζει να λέει: «Ας πάρει την τελική απόφαση κάτι πέρα από μένα». Στο ποδόσφαιρο, όπως και στην πολιτική, αυτός ο δισταγμός πληρώνεται.
Η αναλογία με τη σύγκρουση Αντιγόνης και Κρέοντα στον Σοφοκλή γίνεται εδώ ακόμη πιο έντονη. Η Αντιγόνη επικαλείται έναν άγραφο, ανώτερο νόμο. Ο Κρέοντας επιμένει στον νόμο της πόλεως. Η τραγωδία δεν μας λέει ότι η Αντιγόνη έχει πολιτικά δίκιο. Μας δείχνει το κόστος της σύγκρουσης. Αν κάθε υποκείμενο επικαλείται το δικό του «ανώτερο δίκαιο», ο νόμος παύει να λειτουργεί ως κοινό πλαίσιο.
Το ποδόσφαιρο θα παραμείνει δημοφιλές μόνο όσο θα παραμένει απρόβλεπτο αλλά εντός των κανόνων που ορίζουν τη διεξαγωγή του παιχνιδιού. Η δικαιοσύνη του δεν έγκειται στην εξάλειψη της τύχης, αλλά στη σταθερότητα του κανόνα. Αυτή η αρχή, πολύ πέρα από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, είναι θεμέλιο κάθε κοινωνίας που θέλει να συνεχίσει να ζει με κανόνες και όχι με τραγικούς δισταγμούς.
Ο πρωταθλητής Ευρώπης κλειστού στίβου του 2025 και «ασημένιος» στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ανοιχτού και κλειστού στίβου θα επιδιώξει από την αρχή της σεζόν να βρεθεί σε μεγάλα ύψη
11°
