Βρήκαμε την καλύτερη γαλατόπιτα στον Χολαργό

Κι εγώ δε ξέρω πώς βρέθηκα σε γωνία του Χολαργού στην οποία κανονικά δεν κινούμαι, όχι μόνον στη συγκεκριμένη γωνία, ούτε καν στον Χολαργό (που ο μεγάλος γιος μου όταν ήταν μικρός τον έλεγε Πελαργό…). Τέλος πάντων βρέθηκα, και περνώντας έξω από την «Ολύρα» μου ήρθε μια τέλεια μυρωδιά, ορεκτική και σιροπιαστή: σαν γαλακτομπούρεκου αλλά ακόμα καλύτερη (μυρωδιά), από φρεσκοψημένο φύλλο… οπότε, μπήκα στην «Ολύρα» και είδα μια ολοστρόγγυλη, λαχταριστή γαλατόπιτα να αχνίζει πάνω στον πάγκο, μόλις είχε βγει από το φούρνο.

Ρώτησα από ευγένεια «Τι είναι αυτό;» ο μάστορας μου απάντησε, «Γαλατόπιτα, μόλις βγήκε από το φούρνο», επιβεβαιώθηκαν ο υποψίες μου και ζήτησα δύο κομμάτια, σε κουτί, να τα πάρω μαζί μου. Δεδομένου ότι είχα χαθεί εντελώς και δεν ήξερα προς τα πού πέφτει η Μεσογείων άρα τι λεωφορείο να στοχεύσω και σε ποια μεριά του δρόμου να το περιμένω, το κουτί ήταν η μοναδική λύση για τη μεταφορά της γαλατόπιτας.

Το κάθε κομμάτι λοιπόν είναι όσο δύο κανονικά κομμάτια κοινής γαλατόπιτας του εμπορίου (3,20 το ένα, αυτά τα μεγάλα κομμάτια). Έχει κρατσανιστό φύλλο γύρω γύρω, σιροπιασμένο φύλλο από κάτω, καραμελωμένη κρούστα από πάνω, και πηχτή κίτρινη κρέμα που μου έσπασε τη μύτη στη διαδρομή ως το σπίτι γιατί είχα μισάνοιχτο το κουτί, επίτηδες, να μην παπαριάσει το φύλλο. Δεν παπάριασε καθόλου, φάγαμε από μισό το ένα τεράστιο κομμάτι με τον μικρότερο γιο μου, που, και καλά, δεν είχε όρεξη σήμερα (αλλά μετά είδα ότι τσάκισε το μισό του δεύτερου κομματιού, άρα να μην ανησυχώ για την όρεξή του). Είναι κρεμώδης, με αυτό που λένε «βελούδινη» γεύση, χορταστική χωρίς να είναι λιγωτική, και παρόλο που δεν έχω δοκιμάσει χιλιάδες γαλατόπιτες, είναι μια από τις καλύτερες στην πιάτσα. Χαλάλι η περιπλάνησή μου στον Χολαργό…

«Ολύρα, άρτος και γλυκίσματα», 17ης Νοεμβρίου 89, Χολαργός, 2106537537