- CITY GUIDE
- PODCAST
-
22°
Daniel Mason, «Βόρεια δάση»: Αποκλειστική προδημοσίευση
Ένα συγκλονιστικό επίτευγμα πολυφωνίας και ανθρωπιάς που κινείται ανάμεσα στο θρίλερ, το κωμικό νουάρ, και την ερωτική παραφυσική μυθοπλασία
Το μυθιστόρημα του Daniel Mason «Βόρεια δάση» (μετάφραση Αποστόλης Πρίτσας, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια) κυκλοφορεί στις 25 Νοεμβρίου
To μυθιστόρημα «Βόρεια δάση» του Daniel Mason (528 σελίδες, μετάφραση Αποστόλης Πρίτσας) κυκλοφορεί στις 25 Νοεμβρίου από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα — μια αποκλειστική προδημοσίευση για την A.V.:
Κυνηγημένοι από τους χωρικούς, είχαν φτάσει σε εκείνο το μέρος μες στη δροσιά του Ιούνη, ακολουθώντας τα μονοπάτια των ελαφιών μέσα από δάση και κοιλάδες, φτερόφυτους λόγγους και τρεμώδεις τυρφώνες.
Τι γρήγορα που έτρεχαν! Ατμοί αναδύονταν από τα έλη και τα λιβάδια. Τα βάτα άρπαζαν τα ρούχα τους και τα ξέσκιζαν, ώσπου απέμειναν κουρέλια που κρέμονταν από τους ώμους τους. Χιμούσαν μέσα από τις λόχμες, κρύβονταν σε κουφάλες δέντρων και σε σπηλιές αρκούδων, κροταλίζοντας κλαδιά προτού τρυπώσουν μέσα. Έτρεχαν να ξεφύγουν λες κι έπαιζαν κάποιο παιχνίδι, λες και το ’χαν σκάσει παίρνοντας μαζί τους κάποιο πολύτιμο λάφυρο. Εσύ είσαι το λάφυρό μου, της ψιθύριζε εκείνος, αγγίζοντάς της τα χείλη.
Γελούσαν από την ξέφρενη χαρά της φυγής τους. Αδύνατον να τους βρουν! Βλοσυροί άντρες περνούσαν με βήμα βαρύ από μπροστά τους, με τα αρκεβούζια οπλισμένα και στηριγμένα στα μπράτσα τους, ψάχνοντας με το βλέμμα τα χαμόκλαδα, καθώς πατίκωναν λιπαρές πρέζες καπνού στις πίπες τους. Ήταν λες και είχε ανοίξει η γη να τους καταπιεί. Δεν υπήρχε ούτε Αγγλία ούτε Αποικία.
Τώρα πια βρίσκονταν υπό την κηδεμονία της Φύσης, έτσι της είχε πει· είχαν εισέλθει σε ένα άλλο Βασίλειο. Ξαπλωμένη κάτω του, μέσα στα φύλλα, στο χαμηλό κοίλωμα μιας βελανιδιάς, τέντωνε τον λαιμό της για να δει τις μπότες με τους ιμάντες, και τα δερμάτινα θηκάρια των σπαθιών να λικνίζονται πάνω από τη σκουληκοφαγωμένη οροφή του κόσμου. Τόσο κοντά! σκεφτόταν, δαγκώνοντάς του το χέρι για να πνίξει τη χαρά της. Σφιχταγκαλιασμένοι, παρακολουθούσαν τα λαγωνικά να ζυγώνουν σκυφτά στα ίχνη τους, κι όταν τα βλέμματά τους διασταυρώνονταν, το έβλεπαν ότι τους είχαν αναγνωρίσει· το έβλεπαν στις μoυσούδες τους, κι έπειτα στο συνωμοτικό σκίρτημα των ουρών τους, καθώς προσπερνούσαν και συνέχιζαν την πορεία τους.
Έτρεχαν. Στους ανοιχτούς αγρούς κρύβονταν στις σκιές που έριχναν τα περαστικά σμήνη των πουλιών· στα ποτάμια, κάτω από το ασημένιο πέπλο των ψαριών. Οι σόλες ξεκόλλησαν από τα παπούτσια τους. Τις έδεσαν με τα κουρέλια τους και λωρίδες φλοιού, μα τελικά τις κατάπιαν οι βάλτοι. Ξυπόλητοι πια, έτρεχαν μέσα στο δάσος, κι όταν ένιωθαν ασφαλείς κάτω από απάνεμες φυλλωσιές που στάλαζαν ρετσίνι, εκείνος της τραβούσε τις αγκίδες από τα πέλματα. Ήταν νέοι· μπορούσαν να τρέχουν με τις ώρες, κι ο Ιούνης τούς πρόσφερε απλόχερα τα μούρα του αλλά και τα αφύλαχτα κάρα των χωρικών. Σταματούσαν μονάχα για να φάνε, να κοιμηθούν, να κλέψουν, να κυλιστούν στα λιβάδια όπου θρόιζαν οι χρυσόβεργες. Σε λιμνούλες κρυφές, τη σήκωνε στην αγκαλιά του, με το νερό να στάζει από το σώμα της, την κάθιζε απαλά σε πέτρες καλυμμένες με βρύα, κι εκεί φιλούσε τα ρυάκια που κυλούσαν από τους βοστρύχους και τα πόδια της.
Ήξερε άραγε πού πήγαινε; τον ρωτούσε, τραβώντας τον κοντά της, γευόμενη το στόμα του· κι εκείνος της απαντούσε πάντα το ίδιο: Μακριά! Κατευθύνθηκαν βόρεια, προς τα δάση του βορρά, και ύστερα δυτικά, κατά κει όπου βασίλευε ο ήλιος, μη σταματώντας πουθενά, σαν τη φωτιά· μα τα βουνά τούς ανάγκασαν να αλλάξουν πορεία, και οι βάλτοι τούς καθυστέρησαν, κι ύστερα από μια εβδομάδα είχαν πια χάσει κάθε προσανατολισμό. Τι σημασία είχε; Τα ποτάμια τούς παρέσερναν και τους έβγαζαν σε όχθες μακρινές, λουσμένες στο ζεστό φως του ήλιου. Τα βάτα άνοιγαν μπροστά τους και ξανάκλειναν πίσω τους. Στους καταρράκτες ένιωθε το νερό από τα λιωμένα χιόνια της άνοιξης να της σφυροκοπά τους ώμους, και τον έβλεπε να προχωρά προσεκτικά στην πετρώδη κοίτη του ρέματος, προσπαθώντας να πιάσει ψάρια με τα χέρια του. Κι εκείνος την περίμενε, με την υγρή κουβέρτα ανοιγμένη στους ώμους του σαν φτερά, για να την τυλίξει και να την ξαπλώσει απαλά κάτω στη γη.
Είχαν γνωριστεί –ποιος θα το ʼλεγε– στην εκκλησία. Τον ήξερε εξ ακοής, την είχαν προειδοποιήσει να φυλάγεται· είχε ακούσει πως προκαλούσε ταραχές στην Αγγλία, πως είχε μπαρκάρει μόνο και μόνο για να ξεφύγει. Το είχε σκάσει από το Πλίμουθ, και μετά από το Νιου Χέιβεν, καταλήγοντας σε μια καλύβα στις παρυφές του Σπρίνγκφιλντ. Έλεγαν πως ήταν ασεβής, πως συναναστρεφόταν ειδωλολάτρες, πως χανόταν μέσα στα δάση για να συμμετάσχει στις βάρβαρες τελετές τους. Δυο φορές τον είχε δει να την κοιτάζει· μια φορά τον είχε συναντήσει τυχαία στον δρόμο. Αυτό ήταν όλο κι όλο, μα της αρκούσε. Ένιωθε σαν να ήταν σάρκα από τη σάρκα του, πλασμένη από το κορμί του. Την κοιτούσε καθʼ όλη τη διάρκεια του κηρύγματος, κι εκείνη ένιωθε τον αυχένα της να καίει κάτω από το βλέμμα του. Έξω από την εκκλησία, της ζήτησε να τον συναντήσει στο λιβάδι· και, στο λιβάδι, της ζήτησε να τον συναντήσει στην όχθη του ποταμού. Ήταν λογοδοσμένη με τον Τζον Στόουν, έναν πάστορα με τα διπλά της χρόνια, που η πρώτη του γυναίκα είχε πεθάνει ενώ περίμενε παιδί. Πέθανε από το ξύλο, με το παιδί στην κοιλιά, της είχε πει η αδελφή της· πέθανε από τα χτυπήματα. Στην ακροποταμιά, κάτω από το βλέμμα των λευκών ερωδιών, ο αγαπημένος της τύλιξε τα δάχτυλά του στα δικά της, και της έδωσε όρκους και υποσχέσεις, στριφογυρίζοντας με τη γλώσσα του ένα χορταράκι. Εκείνη ζούσε ήδη επτά χρόνια εκεί. Το έσκασαν μαζί το ίδιο βράδυ, με έναν κομήτη να φωτίζει τους ουρανούς προς τον δρόμο της φυγής τους.
Από το μποστάνι μιας μαμής: τρεις πατάτες. Από την τσέπη ενός κοιμισμένου βοσκού: μια ξερή γαλέτα. Μια κότα από το αγρόκτημα ενός εποίκου –μια κότα που θα τους έδινε αβγά– που εκείνος την κουβαλούσε παραμάσχαλα. Αερικό μου! αποκαλούσε την αγαπημένη του, κάτω από τη σκέπη του σκοταδιού, κι εκείνη τον κοιτούσε βαθιά στα μάτια. Σίγουρα ήταν τρελός, σκεφτόταν· μονάχα με κάτι κουρέλια ριγμένα πάνω του, να κρατάει το τσεκούρι του και την κότα που κακάριζε. Αλλά, Θεέ μου, τι λόγια έβγαιναν από το στόμα του! Μιλούσε για τη Χλωρίδα, την επικράτεια του φρύνου και της αχιβάδας των βούρκων, για τα αστροτοπία των πυγολαμπίδων, για τη βασιλεία του λύκου και της αρκούδας, και για το άνθισμα της μούχλας. Και γύρω τους, παντού μέσα στο δάσος: τα πνεύματα του κάθε πουλιού και του κάθε εντόμου, του κάθε έλατου και του κάθε ψαριού.
Κι εκείνη γελούσε – μα πού θα χωρούσαν όλα αυτά; Θα υπήρχαν περισσότερα ψάρια παρά ποτάμι. Περισσότερα πουλιά παρά ουρανός. Χίλιοι άγγελοι στην άκρη ενός φύλλου χλόης.
Σσς, της έλεγε, φέρνοντας τα χείλη του στα δικά της, μην τυχόν και προσβάλει: το ρακούν, το σκουλήκι, τον φρύνο, τα τελώνια των βάλτων.
Έτρεχαν. Παντρεύτηκαν κάτω από τον φυλλώδη θόλο των δέντρων, αντάλλαξαν όρκους μέσα στο κοίλωμα της βελανιδιάς. Στους κορμούς φύτρωναν μανιτάρια πελώρια σαν σέλες αλόγων. Γκριζόφτερα πουλιά, κόκκινα φίδια και πορτοκαλί τρίτωνες – οι μάρτυρές τους. Τα αγριομύρτιλα τους έραιναν με τα άνθη τους. Οι τσακισμένες φτέρες ανέδιδαν μια μυρωδιά σανού. Και παντού αντηχούσε ένα βουητό, ο βρυχηθμός του κόσμου.
Έτρεχαν. Άφησαν πίσω και τα τελευταία αγροκτήματα· μπροστά τους τώρα υπήρχε μόνο δάσος. Ακολουθούσαν τα μονοπάτια των Ινδιάνων μέσα από άλση αραιωμένα από τη φωτιά, κάτω από πράσινους θόλους ουράνιας κλίμακας. Τις πιο ζεστές μέρες ανέβαιναν τα ποτάμια κόντρα στο ρεύμα, εκείνος με την κότα στον ώμο του, εκείνη με το χέρι της μες στο δικό του. Σκόνη μαρμαρυγίας άστραφτε στις φτέρνες της σαν ασήμι. Λιβελούλες κάθονταν στον λαιμό της. Ιπτάμενοι σκίουροι στα κλαδιά πάνω από τα κεφάλια τους, και κάτω, στην ιλυώδη άμμο, τα πελώρια χνάρια άγριων αιλουροειδών. Μερικές φορές σταματούσε και της έδειχνε σημάδια πως είχαν περάσει άνθρωποι από εκεί. Φίλοι, της έλεγε, καθώς κι ότι ήξερε να μιλά τη γλώσσα των ανθρώπων που ζούσαν από τούτη την πλευρά των βουνών. Μα πού βρίσκονται όλοι αυτοί, αναρωτιόταν εκείνη. Και κοίταζε επίμονα το πράσινο που τους περικύκλωνε, γιατί είχε μέσα της φόβο, και μοναξιά, και δεν ήξερε ποιο από τα δύο ήταν χειρότερο.
Κι ύστερα, ένα πρωί, ξύπνησαν πάνω σε ένα μαλακό στρώμα από πευκοβελόνες, κι εκείνος αποφάνθηκε πως δεν τους κυνηγούσε πια κανείς. Το κατάλαβε από τη σιωπή, από τον αέρα, από το διαυγές υφάδι του καλοκαιρινού ανέμου. Ο τόπος τούς είχε δεχθεί. Στην αποικία, δυο μαύρες γραμμές τραβήχτηκαν πάνω από τα ονόματά τους στο κατάστιχο. Και τα παιδιά τα φοβέρισαν με βουρδουλιές, αν ξαναμιλούσαν γι’ αυτούς.
Έφτασαν στην κοιλάδα την έβδομη μέρα. Πάνω από τα κεφάλια τους υψωνόταν ένα βουνό. Ένα μονοπάτι ελαφιών διέσχιζε ένα λιβάδι που ανηφόριζε και στένευε προς τον βορρά, συνεχίζοντας έπειτα μέσα από τα μαυρισμένα απομεινάρια μιας πρόσφατης πυρκαγιάς. Από εκεί, ένα στενό πέρασμα ακολουθούσε ένα ρυάκι που κυλούσε μέχρι μια λιμνούλα ζωσμένη με βούρλα. Αντίκρυ, στην πλαγιά: ένα ξέφωτο, κούτσουρα ροκανισμένα από κάστορες, και ωχροπράσινα βλαστάρια που ξεπρόβαλλαν μέσα από τη γόνιμη μαύρη στάχτη.
Εδώ, είπε.
Κελαηδοπούλια πετάριζαν πάνω από την πυρίκαυστη γη. Έβγαλαν και τα τελευταία κουρέλια, κολύμπησαν, και ύστερα κοιμήθηκαν. Όλα γύρω τους ήταν τόσο καθαρά, τόσο αγνά. Από το δισάκι του έβγαλε ένα πουγκί με σπόρους κολοκύθας και καλαμποκιού, και κομματάκια πατάτας. Ύστερα άρχισε να μετρά την πλαγιά με το βήμα του, ενώ η κότα τον ακολουθούσε κατά πόδας. Κάτω στο ρυάκι, βρήκε μια πλατιά, επίπεδη πέτρα, την ξεσφήνωσε, και την κουβάλησε πίσω στο ξέφωτο, όπου την απέθεσε απαλά κάτω στο χώμα. Εδώ.
* * *
ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: Όταν δύο νεαροί εραστές το σκάνε από μια αποικία Πουριτανών στον Νέο Κόσμο, ούτε που φαντάζονται πως η ταπεινή καλύβα τους μέσα στο δάσος θα γίνει καταφύγιο μιας εκπληκτικής αλληλουχίας χαρακτήρων, ανθρώπινων και μη: ενός Άγγλου στρατιώτη που αφήνει πίσω του τη δόξα και τα πεδία της μάχης για να αφοσιωθεί στην καλλιέργεια μήλων· δύο δίδυμων κυριών που ελίσσονται ανάμεσα στον πόλεμο και τον λιμό· ενός αστυνομικού ρεπόρτερ που φέρνει στο φως έναν πανάρχαιο ομαδικό τάφο· ενός ερωτοχτυπημένου ζωγράφου, ενός κυνηγιάρικου πούμα, ενός σκαθαριού σε οίστρο… Καθώς οι «ένοικοι» γίνονται μέρη μιας αδιάκοπης αλυσίδας μεταμορφώσεων, έρχονται αντιμέτωποι με το θαύμα και το μυστήριο που τους περιβάλλει, κι αρχίζουν να νιώθουν ότι το σκοτεινό, άγριο, θαυμαστό παρελθόν είναι πάντα εκεί. Μεγαλειώδες κι ευρηματικό, το μυθιστόρημα του Ντάνιελ Μέισον ξεχειλίζει από έρωτα και τρέλα, χιούμορ και ελπίδα. Ακολουθώντας τους κύκλους της ιστορίας, της φύσης και της ίδιας της γλώσσας, ξετυλίγει τα αναρίθμητα μαγικά νήματα που μας δένουν μεταξύ μας, με το περιβάλλον και με την ιστορία. Κάθε ζωή αφήνει κάτι πίσω της, κάθε αφήγηση μεταμορφώνει όσες προηγήθηκαν. Έτσι αυτό που μας προσφέρεται δεν είναι απλώς ένα βιβλίο που αφηγείται συναρπαστικά μυστικά και πεπρωμένα αλλά κι ένας τρόπος βίωσης του κόσμου που θέτει το προαιώνιο ερώτημα: πώς συνεχίζουμε να ζούμε, ακόμη κι όταν πια έχουμε φύγει;
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΕΡΓΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Ο Daniel Mason είναι ο συγγραφέας των βιβλίων The Piano Tuner, A Far Country, The Winter Soldier και A Registry of My Passage upon the Earth, το οποίο ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Πούλιτζερ. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε είκοσι οκτώ γλώσσες, έχουν διασκευαστεί για την όπερα και το θέατρο, ενώ ο ίδιος έχει τιμηθεί με υποτροφία Γκούγκενχαϊμ, με το Βραβείο Τζόις Κάρολ Όουτς, το Βραβείο Βιβλίου της Καλιφόρνιας, το Βραβείο Βιβλίου της Βόρειας Καλιφόρνιας, και με υποτροφία από το Εθνικό Ίδρυμα για τις Τέχνες. Τα διηγήματά του έχουν τιμηθεί με το Βραβείο Πούσκαρτ (δύο φορές), το Εθνικό Βραβείο Περιοδικών, και το Βραβείο Ο. Χένρι. Είναι επίκουρος καθηγητής στο τμήμα ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ.
ΠΡΟΣΦΑΤΑ
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ένα συγκλονιστικό επίτευγμα πολυφωνίας και ανθρωπιάς που κινείται ανάμεσα στο θρίλερ, το κωμικό νουάρ, και την ερωτική παραφυσική μυθοπλασία
Ένα εβδομαδιαίο podcast για το βιβλίο, και τις νέες σειρές και ταινίες.
Ένας από τους εκδότες της ταλαντούχας συγγραφέως αποκαλύπτει ότι ήταν ρατσίστρια και αντισημίτρια
Το «Είναι και Χρόνος» και το «Νίτσε: Η βούληση για ισχύ ως τέχνη»
Μιλήσαμε με τη συγγραφέα για τη γοητεία του crime, τα μυστικά της ανθρώπινης ψυχής και το νέο της βιβλίο, «Φόνος στην άκρη του κόσμου»
Ένα πρωτότυπο, συγκινητικό, και συχνά ιδιαίτερα σκληρό, queer μυθιστόρημα μαγικού ρεαλισμού που συνδυάζει τον σωματικό τρόμο με το οικογενειακό δράμα
Το ποίημα της ημέρας είναι από την ποιητική συλλογή «σ’ ένα βαθύ πουθενά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ύψιλον
Ο γνωστός συγγραφέας μιλάει για τη ζωή του, τα βιβλία του, τη σχέση του με τις λέξεις και τους αριθμούς
Δύο βιβλία κυκλοφόρησαν σχεδόν την ίδια μέρα στη Γαλλία αποκαλύπτοντας την προσωπικότητα, τις πολιτικές αντιφάσεις, τη φιλοδοξία και την προσωπική ζωή του Γάλλου προέδρου
Με αφορμή το νέο του βιβλίο «Γιατί οι εργάτες δεν είναι το επαναστατικό υποκείμενο», ο συγγραφέας μιλά για την κατασκευή της συνείδησης και τις σχέσεις εξουσίας
Δείτε πόσοι άνθρωποι παγκοσμίως χρησιμοποιούν καθημερινά τα chatbots, και πόσοι από αυτούς τα έχουν σαν βοηθούς
Ο δημιουργός του Μιχάλη Κρόκου μιλά για το γράψιμο, τις εμμονές του και το εκρηκτικό μείγμα pulp, σάτιρας και νεο-νουάρ που χαρακτηρίζει τα βιβλία του
Το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που κέρδισε το κορυφαίο λογοτεχνικό βραβείο προκαλεί ανάμεικτες αντιδράσεις και αναζωπυρώνει τη συζήτηση για τα κριτήρια της βράβευσης.
Ο κορυφαίος επιθετικός και ο πατέρας του χάρισαν ιστορικό αντίτυπο του 1594 σε δημοτική βιβλιοθήκη
Ο 81χρονος Βρετανός συγγραφέας γράφει ιστορία κατακτώντας το κορυφαίο λογοτεχνικό βραβείο
Ένα εβδομαδιαίο podcast για το βιβλίο, και τις νέες σειρές και ταινίες.
Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα εκδηλώσεων
Ο Γάλλος συγγραφέας Φιλίπ Ζεναντά αποκάλυψε ότι χρησιμοποίησε ChatGPT στο βραβευμένο μυθιστόρημά του
Έκθεση στη Βρετανική Βιβλιοθήκη αποκαλύπτει τις ρίζες του διάσημου ντετέκτιβ
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.