Η Μαλβίνα Ιωσηφίδου μιλάει για την ποιητική της συλλογή «Πασιφλόρα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Συνέντευξη στον Ιωσήφ Αρνές
Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας Πασιφλόρα...
Η Πασιφλόρα είναι τίτλος σύμβολο. Προηγήθηκαν τα ποιήματα και μετά τα έκλεισα στις τέσσερες εποχές αυτού του φυτού. Άνθος, όπως γέννηση, έρωτας, ενθουσιασμός, λάθη. Σπόρος, όπως οικογένεια, δημιουργία, καριέρα. Αποξήρανση, όπως εμπειρία, κρίση, καταγγελία. Αφέψημα, όπως απόσυρση από τη ζωή, επιβίωση με βοηθητικά φάρμακα και ηρεμιστικά, μνήμη που χάνεται. Όλα αυτά χώρεσαν στην εντελέχεια αυτού του λουλουδιού. Με την ευκαιρία θέλω και δημόσια να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Βακχικόν για την άψογη συνεργασία μας και την όμορφη αισθητικά ποιητική μου συλλογή.
Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Εκ φύσεως έχω ανάγκη να εκφράζομαι και να παίρνω θέση. Το κάθε συναίσθημα καλό ή κακό με φορτίζει. Η μετουσίωση αυτή, με μια αφορμή μετατρέπεται σε γραφή. Η γραφή είναι «βαθμοί ελευθερίας» και είναι πρόκληση να απολαμβάνεις αυτή την ελευθερία, που λέγεται λύτρωση.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για σας να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας επάνω στο χαρτί;
Δεν είναι πάντα το ίδιο εύκολο ή δύσκολο. Πρέπει να ωριμάσει αυτό που διενεργείται στη σκέψη. Μετά, μια μικρή έκρηξη, ας το πούμε έμπνευση και τότε όλα γίνονται λέξεις. Το πως θα επιλέξεις και θα συνδυάσεις τις λέξεις. Ε, αυτό «λέγεται ταλέντο»
Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Έχω διαβάσει ελληνική και ξένη λογοτεχνία και ποίηση και με έχουν σίγουρα επηρεάσει. Όμως επιρροές δεχόμαστε από τις εμπειρίες της ζωής, από το περιβάλλον που ζούμε, από τα γεγονότα που καθημερινά συμβαίνουν, τόσο στην προσωπική μας ζωή, όσο και στο διπλανό μας, αλλά και παγκόσμια. Τα σημεία των ημερών τα τόσο φορτισμένα, θα επηρεάσουν για πάντα τους νυν συγγραφείς και ποιητές.
Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;
Όλα τα ανθρώπινα. Γέννηση έρωτας θάνατος. Η χαρά της ζωής, οι σχέσεις των ανθρώπων σε όλες τις εκφάνσεις, η απώλεια και η παρουσία της απουσίας. Θαυμάζω τη φύση, πως ανανεώνεται και που χωρίς τη δική της επιλογή, επαναλαμβάνει τη διαιώνιση των ειδών, σε αντίθεση με τον άνθρωπο που επιλέγει. Και οι επιλογές του δεν έναι πάντα ότι καλύτερο.
Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Θεωρώ πως κατά 80% γεννιέσαι. 15% γίνεσαι με κάποια καλλιέργεια. Και ένα 5% το λέω τύχη.
Αν θέλετε να αλλάξει κάτι στη λογοτεχνία εν γένει τι θα ήταν αυτό;
Δεν είναι στο χέρι μου να αλλάξω οτιδήποτε. Αν θέλετε να σας πω τι με ενοχλεί στη λογοτεχνία, ναι. Με ενοχλεί η κοιλιά που κάνουν στη γραφή τους οι συγγραφείς για να αυξήσουν τις σελίδες. Κάτι μεγαλοστομίες και δηθενιές στην ποίηση. Παραποίηση. Ότι στα σχολεία δεν διδάσκεται επαρκώς η λογοτεχνία. Ότι η πολιτεία θα πρέπει να ενδιαφερθεί περισσότερο.
Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Γράφω πάντα, άλλοτε συχνότερα, άλλοτε βραδύτερα. Γράφω αυτή τη στιγμή ένα πεζό κοινωνικοϊστορικό. Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι. Και πάντα ποιήματα που θα μπουν σε μια κάποια προσεχή ποιητική συλλογή.
Η Μαλβίνα Ιωσηφίδου γεννήθηκε στην Καρδίτσα. Σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Χημικός και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οργανική Χημεία στο Πανεπιστήμιο Paris VI. Δούλεψε ως διευθύντρια ποιοτικού ελέγχου σε μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες. Μαζί με τον σύζυγό της δημιούργησαν την εταιρεία ΜΑΛΒΑ ΑΕ. Η συγγραφή τής άρεσε πάντα, γι’ αυτό παρακολούθησε επιτυχώς μαθήματα εκπαίδευσης ενηλίκων στο Κολλέγιο Αθηνών. Έχει δύο γιους και ζει στην Κηφισιά. Η «Πασιφλόρα» είναι το τρίτο βιβλίο της και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Η διαχρονική ιστορία του Αρτούρο Μπαντίνι, ενός θυμωμένου και φαντασιόπληκτου εφήβου που μεγαλώνει σε μια δυσλειτουργική οικογένεια Ιταλών μεταναστών στο Κολοράντο
Μια λέσχη βιβλίου που μετατρέπει τη λογοτεχνία σε δίκη χαρακτήρων, προσκαλώντας μας να δούμε τις ιστορίες και τους ανθρώπους μέσα από διαφορετικές οπτικές.
Η αγαπημένη σταρ του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου μέσα από τις αναμνήσεις του αδελφού της, που έζησε από κοντά τις πιο προσωπικές και σημαντικές στιγμές της ζωής της
Ο συγγραφέας του «Λίνε» και podcaster της ATHENS VOICE μιλά για τα παιδιά, τα «πρέπει» που μαθαίνουμε από μικροί κι εκείνες τις μικρές «καμπύλες» που μας βοηθούν να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε.
17°
