Στην πόλη του Καρνάβαλου

Στο όνομα του Αλλάχ, με λένε Σελάμπ και τον πατέρα μου Ντιλάνγκ. Είμαι από την επαρχία της Καμπούλ. Έχω σπουδάσει αγγλικά και υπολογιστές. Γράφω ποιήματα. …Πριν από μερικούς μήνες ο πατέρας μου πούλησε το μερίδιό μου από τα χωράφια για να φύγω. Τα λεφτά ήταν λίγα. Ο πατέρας μου δανείστηκε και πληρώσαμε αυτόν που θα φρόντιζε για να ’ρθω μέχρι την Ελλάδα. Το Ιράν το πέρασα με λεωφορείο. Τα σύνορα Ιράν-Τουρκίας τα πέρασα με τα πόδια από τα βουνά. Περπάτησα τριάντα ώρες. Έφτασα στην πόλη Βαν. Εκεί μπήκα σε καρότσα φορτηγού και ταξίδεψα σαράντα ώρες χωρίς καθόλου φαγητό. Έφτασα στην Ισταμπούλ, πήγα με άλλους στα παράλια της Τουρκίας και περάσαμε με φουσκωτό στη Μυτιλήνη. Έμεινα έξι ημέρες σε στρατόπεδο φιλοξενίας. Πήγα στην Αθήνα και με φορτηγό ήρθα εδώ, στον καταυλισμό».

Στον αιώνα των καινούργιων μεγάλων μεταναστεύσεων, αυτή είναι μία από τις αναρίθμητες ιστορίες προσφύγων που γυρνάνε τον πλανήτη σε αναζήτηση καταφυγίου και μιας ανθρώπινης ζωής. Ο Σελάμπ προσπαθεί να επιβιώσει, μαζί με εκατοντάδες (ίσως πια και χιλιάδες, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις) συμπατριώτες του, στον καταυλισμό των Αφγανών στην Πάτρα, στη δική μας γωνιά της γης.

Με τρόπο αποκαλυπτικό, σχολαστικά τεκμηριωμένο με δηλώσεις, αποσπάσματα από τον τοπικό Τύπο, μαρτυρίες, και την ίδια στιγμή ποιητικότατο περιγράφει ο Βασίλης Λαδάς στο βιβλίο του «Μουσαφεράτ» την ιστορία των ανθρώπων του – στην πλειοψηφία τους παιδιά από 12 ως 18 χρονών. Μιλάει επίσης για την άρνηση των τοπικών αρχών να βρουν μια ανθρώπινη λύση για τη διαβίωσή τους, για το «παιχνίδι» των παραγόντων, των εργολάβων και των ΜΜΕ της πόλης γύρω από το ζήτημα των προσφύγων, για τις άοκνες προσπάθειές τους να διαλύσουν τον καταυλισμό, μέσω πιέσεων και δημιουργίας κλίματος φόβου στην τοπική κοινωνία, από τη μια πλευρά, και για το χρονικό του αγώνα αποτροπής αυτών των σχεδίων, της αλληλεγγύης των πολιτών (μιας μειοψηφίας βεβαίως, αλλά πολύ αποφασισμένης) από την άλλη. Είχα μια κάποια γνώση της ιστορίας του καταυλισμού από αφηγήσεις  φίλων και από τις επισκέψεις μου στη γενέθλια πόλη. Όμως το βιβλίο του Βασίλη Λαδά, του Πατρινού λογοτέχνη, με καθήλωσε με την καθαρότητα της ματιάς, την αρτιότητα της έρευνας και της τεκμηρίωσης, τη γλώσσα του, τη θαρραλέα δέσμευση. Με έκανε να ξανασκεφτώ σχετικά με ζητήματα όπως η ανθρώπινη κατάσταση, ο φόβος, ο νόμος, η ιστορία, η ποίηση, η αλληλεγγύη. 

«Μουσαφεράτ: Οι χίλιες και μια νύχτες ενός καταυλισμού προσφύγων» Βασίλης Λαδάς, εκδ. Futura, σελ. 140