Έλα όμως που δεν είμαστε η Ισπανία

Δεν ξέρω πολλά για τον Ισπανό πρωθυπουργό. Στην πραγματικότητα, ξέρω ελάχιστα. Μπορεί να είναι ένας αδίστακτος πολιτικάντης, μπορεί να είναι ένας εμπνευσμένος ηγέτης, μπορεί να είναι ανόητος, μπορεί να είναι ιδιοφυής, μπορεί να είναι ρομαντικός, μπορεί να είναι ρεαλιστής… δεν έχω ιδέα. Και δεν με νοιάζει. Όπως δεν με νοιάζει αν η κυβέρνησή του είναι σοβαρή ή μια ισπανική εκδοχή των συριζανέλ. Ή, για να το πω πιο σωστά, με νοιάζει (στο κάτω κάτω η Ισπανία είναι κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης) αλλά ξέρω ότι η ισπανική πολιτική δεν μπορεί να γίνει παράδειγμα το οποίο να μπορεί να αντιγράψει μια ελληνική κυβέρνηση.

Σε αντίθεση με τις απαντήσεις σε παιχνίδια γνώσεων, η πολιτική και η στάση μιας κυβέρνησης είναι «σωστή» ή «λάθος» αναλόγως του αποτελέσματος. Μάλιστα καμιά φορά, ακόμα και το αποτέλεσμα δεν βοηθά να την κρίνουμε με σιγουριά αφού το αποτέλεσμα μιας άλλης πολιτικής μόνο να το υποθέσουμε μπορούμε. Συνεπώς, η στάση του Ισπανού πρωθυπουργού στην επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν θα είναι «σωστή» αν ωφελήσει τελικά τη χώρα του, και «λάθος» αν τη βλάψει. Και επειδή η πολιτική είναι κάπως πολύπλοκο παιχνίδι, κάποιος μπορεί να πει ότι η πολιτική του θα είναι «σωστή» ακόμα κι αν βλάψει τη χώρα του αλλά ωφελήσει τον ίδιο και το κόμμα του. Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να σημαίνει κάτι για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.

Η Ισπανία (στο παρελθόν τεράστια αποικιοκρατική δύναμη, πατρίδα της Ιεράς Εξέτασης και με παράδοση πογκρόμ εναντίον των Εβραίων) βρίσκεται στην άλλη άκρη της Μεσογείου και έχει για γείτονες την Γαλλία, την Πορτογαλία και το Μαρόκο που δεν την απειλούν με κανέναν πόλεμο. Ταυτοχρόνως έχει μια πολεμική βιομηχανία τόσο ισχυρή ώστε να συνεργάζεται με την Τουρκία για την κατασκευή αεροπλανοφόρου. Έχει άλλα δεδομένα και άλλα συμφέροντα από αυτά της Ελλάδας και η κυβέρνηση της έχει να αντιμετωπίσει διαφορετικά προβλήματα.

Το να φέρνεις την ισπανική κυβέρνηση και τον Σάντσεθ ως παράδειγμα προς μίμηση από την ελληνική κυβέρνηση είναι σα να παίρνεις τη συμπεριφορά ενός ενοίκου μιας πολυκατοικίας σε μια ακριβή γειτονιά της Αθήνας χωρίς κανένα πρόβλημα με τους γείτονες και να την φέρνεις ως παράδειγμα στον ένοικο μιας άλλης πολυκατοικίας σε μια κακόφημη γειτονιά του οποίου οι γείτονες του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Είναι σαν να δίνεις μια συνταγή για καρμπονάρα σε κάποιον που θέλει να μαγειρέψει μακαρόνια με κιμά. Μπορεί να είναι η καλύτερη συνταγή αλλά είναι για άλλη μακαρονάδα.

Όπως από τη Φιλοθέη είναι πολύ πιο εύκολο να στηρίζεις τα ανοιχτά σύνορα, έτσι και από την Ισπανία είναι πολύ πιο εύκολο να κάνεις το περιστέρι της ειρήνης. Εμείς (καλώς ή κακώς) δεν ζούμε στην Ισπανία. Έχουμε άλλα προβλήματα και άλλα συμφέροντα. Μπορούμε, άμα έτσι νιώθουμε, να ζηλεύουμε τους Ισπανούς που βρίσκονται μακριά και πιο ασφαλείς, αλλά θα ήταν χαζομάρα να προσπαθήσουμε να τους μιμηθούμε. Και μπράβο μας.