Ο Μηνάς, τα βράδια του τα περνάει στον Τζανέτο 7, ένα μικρό μπαρ στο κέντρο της Χαλκίδας που σερβίρει όλα τα είδη του τζιν. Σήμερα θα πιεί χέντρικς με αγγούρι. Μέσα από το μπαρ ο γαλανομάτης Γιώργος, ο ιδιοκτήτης τοποθετεί τα μπουκάλια και αδειάζει τα τασάκια από τα αποτσίγαρα. Πλησιάζει το Μηνά και του κάνει τράκα από τα μουράτι του. Οι κοπέλες με τα λουλούδια στα μαλλιά και τα μικροσκοπικά σορτς που αποκαλύπτουν τους φρουτένιους κώλους τους, πίνουν μπύρες και γαμπρίζουν κοιτάζοντας τα ξυρισμένα αγόρια με τις σαγιονάρες.
Ο Γιώργος του λέει για τον Αύγουστο στη Χιλιαδού και τη θάλασσα της. Όταν σηκώνει αέρα οι λουόμενοι κρύβονται στις ταβέρνες και η παραλία αδειάζει. Καμιά φορά ο Γιώργος εύχεται να έχει πάντα αέρα. Παίρνει και τρίτο ποτό, αλλά αυτή τη φορά προτιμά το μπλε μπουκάλι. Η Έλλα από τα ηχεία του μιλάει για ψάρια που αυτοκτονούν, για το βαμβάκι που γεμίζει τον αέρα και για ανθρώπους πλούσιους και όμορφους. Του αρέσει να κάθεται μόνος στα μπαρ και να παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω του. Κάποιοι από αυτούς του πιάνουν την κουβέντα στο τέλος της βραδιάς.
Τη νύχτα οι άνθρωποι του φαίνονται κάπως αλαφροΐσκιωτοι, σχεδόν μουγκοί κοιτάζονται αφηρημένα και γελάνε εκκωφαντικά χωρίς να λένε αστεία. Παλιότερα, κοκκίνιζαν τα μάτια τους και μαζί και η καρδιά τους. Η ώρα είναι τρεις το πρωί, όλο το βράδυ κοιτούσε ένα κορίτσι που το ξεχώρισε από όλα τα άλλα. Φορούσε ένα άσπρο φόρεμα και είχε τα μαλλιά της λυτά. Το πρόσωπο της δεν το είδε καλά, αλλά είδε το σώμα της να φωτογραφίζεται σαν ακτινογραφία κάτω από τους φωσφορούχους λαμπτήρες του δρόμου.
Όταν αποφάσισε να πάει να της μιλήσει, εκείνη έφευγε με κάποιον άλλον, έναν μαυρισμένο φουσκωμένο τύπο με σαγιονάρες. Ποτέ του δεν τις προλαβαίνει τις γυναίκες των μπαρ, φταίει μάλλον που ήταν καιρό μαζί με την Πανδώρα. Μα τώρα πια είναι μόνος του. Η Πανδώρα του έστειλε μια καρποστάλ από την Ικαρία. Του γράφει ότι είναι στο Λαγκαδά, πίνει κρασί, χορεύει ικαριώτικο και κάνει μπάνιο γυμνή. Δε ξέρει πότε θα επιστρέψει. Ο Γιώργος τον κερνά ένα τελευταίο, το πίνει γρήγορα και τον καληνυχτίζει. Τώρα πια περπατά μόνος πάνω στην παραλία, κοιτά γύρω του σχεδόν κανείς. Η Χαλκίδα του μοιάζει πιο μόνη από ποτέ.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
