Επιλογή επιβίωσης

Η φωτεινή επιγραφή «προσδεθείτε» είχε μόλις σβήσει και ήδη οι πρώτοι ανυπόμονοι επιβάτες της πτήσης με προορισμό το Λονδίνο χτυπούσαν μανιωδώς το τετράγωνο κουμπί της κλήσης των αεροσυνοδών, όταν ο Αντώνης Βιλλιώτης συνειδητοποίησε πως η αντίστροφη μέτρηση για την προσγείωση στο αεροδρόμιο Χίθροου θα κυλούσε βασανιστικά αργά και ούτε η θέα του απέραντου γαλάζιου από το φινιστρίνι ούτε το χολιγουντιανό μπλογκμπάστερ που σύντομα θα έπαιζε στις μικρές οθόνες του αεροσκάφους θα ηρεμούσαν τους φανταστικούς του ήρωες. Χαμογελαστή η αεροσυνοδός του πρόσφερε ένα ζεστό ρόφημα, εκείνος της ζήτησε ένα στυλό και κάπως έτσι στα 38.000 πόδια γεννήθηκε ένας συγγραφέας και μαζί του η ιστορία του Φώτη, που σχεδόν μια δεκαετία αργότερα θα κυκλοφορούσε ως μυθιστόρημα με τον αλληγορικό τίτλο, «Τι εστί Βερίκοκο» (Εκδόσεις Τετράγωνο).

«Ήταν μια επιλογή επιβίωσης», δηλώνει σήμερα χαριτολογώντας ο Α. Βιλλιώτης πριν επιστρέψει στο γνωστό, σοβαρό του ύφος: «Ξεκίνησα να γράφω σε μια στιγμή έντονης διάθεσης να εξωτερικευτούν σκέψεις που με καταδυνάστευαν και φανταστικοί ήρωες που είχαν κυριεύσει τον εσωτερικό μου κόσμο, παρακολουθούσαν το κάθε μου βήμα, κατέγραφαν την κάθε μου σκέψη και που στο κάτω κάτω ένιωθα ότι θα απειλούσαν για καιρό την ίδια μου την ύπαρξη, αν τελικά δεν αποφάσιζα να τους δώσω σάρκα και οστά». Η γλυκιά διαδρομή του Φώτη στην αναζήτηση του απόλυτου έρωτα άρχισε σταδιακά να ξεδιπλώνεται στις σελίδες τετραδίων και πρόχειρων σελίδων Α4, να «ντύνεται» αρχικά μεταφορικά και αργότερα κυριολεκτικά με το δικό της σάουντρακ πριν μετουσιωθεί στο πρώτο, ίσως, ελληνικό ποπ μυθιστόρημα.

Το τοπίο του βιβλίου είναι μια Ελλάδα –και γιατί όχι, μια Ευρώπη;– πολύ διαφορετική από τη σημερινή και ας έχουμε την αίσθηση ότι δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα από την εποχή της αφθονίας και της επίπλαστης ευημερίας των αρχών της περασμένης δεκαετίας. Μήπως, τελικά, ο επαγγελματικά επιτυχημένος και «χαλαρός» Φώτης δεν είναι παρά το πρότυπο του «κλασικού νεοέλληνα» που εντελώς συμπτωματικά φορά το μανδύα της δυτικής ποπ κουλτούρας;  «Ο Φώτης απεχθάνεται τις ετικέτες», λεει ο Α. Βιλλιώτης. «Είναι και νεοέλληνας, και μετα-έλληνας, και ευρωπαίος, και εραστής της ποπ κουλτούρας, ποτέ όμως θύμα της» εξηγεί ο ίδιος. «Ταυτόχρονα είναι θύμα, αλλά και εκμεταλλευτής των πολυεθνικών, των γυναικών, των φίλων του, της οικογένειάς του, των περαστικών. Προσπαθεί να περνάει πάντα καλά, χρησιμοποιώντας τους γύρω του, αλλά όχι σε βάρος τους».

Μπορεί να ισχύει το «Οι Καιροί Αλλάζουν», όπως έχει τραγουδήσει ο μεγάλος Ντίλαν – και μπορεί να αλλάζουν προς το χειρότερο στη δίκη μας περίπτωση, αλλά ο Α. Βιλλιώτης επιμένει πως «σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αφήσουμε τη μαυρίλα γύρω μας να μας καταβροχθίσει». Θεωρεί ότι τα κόμματα εξουσίας «κάηκαν» από τη ματαιοδοξία τους και επικρίνει πρωτίστως την αριστερά – «και αυτήν που προτείνει ένα μοντέλο κοινωνίας που δεν υπάρχει σε άλλη πολιτισμένη χώρα του πλανήτη, αλλά και αυτήν που λειτουργεί ως αλάνθαστος (επι)κριτής των πάντων, όμως δεν “λερώνει” ποτέ τα χέρια της ». Επικρίνει όμως και τη δεξιά, «γιατί ποτέ δεν αφουγκράστηκε τις αληθινές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και πάντα έκρυβε τις αδυναμίες της κάτω από τη βελέντζα του ρουσφετιού, πρακτική που ακολούθησε και το άλλο κόμμα εξουσίας». Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ξεκαθαρίζει ότι οι ασφυκτικές οικονομικές συνθήκες δεν πρέπει να αποτελέσουν τροχοπέδη στη δημιουργία. «Ο περιορισμός της κατανάλωσης οδηγεί στην αυτογνωσία και η αυτογνωσία δίνει τροφή στην τέχνη, είτε αυτή έχει να κάνει με τη μουσική, το γράψιμο, τη ζωγραφική, οτιδήποτε…».

Ο Α.Βιλλιώτης έχει ήδη ξεκινήσει τη συγγραφή του δεύτερου μυθιστορήματός του, η συγγραφή του οποίου ελπίζει να μη του πάρει τον ίδιο χρόνο με το προηγούμενο... Πιστεύει πως η ανάγκη αποτύπωσης στο χαρτί όλων όσων βιώνουμε σήμερα, κάθε άλλο παρά απαγορευτική καθιστά την παράλληλη δημιουργία ενός φανταστικού κόσμου, όπου ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει προσωρινή διέξοδο. «Η καλή πλοκή είναι αυτή που θα κεντρίσει τον αναγνώστη και θα του προσφέρει διέξοδο με αληθοφάνεια, αλλά όχι απαραίτητα καταγραφή αληθινών γεγονότων». Εξάλλου, κεντρικός ήρωας του νέου του βιβλίου είναι ένας Πακιστανός μετανάστης – γεγονός που εξαρχής του προσδίδει πολιτικό περιεχόμενο. «Η κοινωνία μας έχει αλλάξει χαρμάνι, ζούμε μια νέα πραγματικότητα που δεν μπορείς να κλείνεις τα μάτια προσποιούμενος ότι δεν υπάρχει. Όσο λέμε δεν υπάρχει, τόσο βουλιάζουμε μαζί με το πρόβλημα στις αβύσσους. Γι’ αυτό και ο ήρωας του επόμενου βιβλίου μου δεν θέλει να είναι μέρος του προβλήματος, αλλά κομμάτι μιας λύσης που σήμερα μοιάζει ανέφικτη».