Γιώργος Ψάλτης: Συνέντευξη με αφορμή το βιβλίο «Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος
Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος» (εκδ. Ίκαρος) είναι ο τίτλος της δεύτερης ποιητικής συλλογής του Γιώργου Κ. Ψάλτη(κυκλοφορεί και σε ψηφιακή μορφή). Η Α.V. τον συνάντησε και μίλησε μαζί του.
Επικοινωνούμε πολύ στις μέρες μας, χρησιμοποιούμε το γραπτό λόγο είτε στέλνοντας μηνύματα είτε μπαίνοντας στο Facebook, έτσι είναι; Συμβαίνει κάτι πολύ μεγάλο. Ερχόμαστε σε επαφή με πολύ περισσότερο κόσμο. Ο ιδιωτικός μας χώρος προστατεύεται και ταυτόχρονα καταργείται. Το συγκλονιστικό με το Facebook, ιδίως για εκείνους που μεγαλώνουν μ’ αυτό, είναι ότι η δημόσια και η ιδιωτική τους ζωή γίνονται ενιαίες. Αυτό είναι μια νέα ελευθερία.
Για ποιον γράφεται ένα ποίημα; Για τον ίδιο το συγγραφέα. Αν είναι καλό, ισχύει ως ποίηση για πολλούς. Ενδεχομένως, εάν αυτό εννοείς, και για πρόσωπα που τον ενέπνευσαν.
Θα αναγνωρίσει κάποιος εσένα μέσα από αυτά που γράφεις; Όταν έβγαινε το πρώτο μου βιβλίο, ρώτησα φίλους εάν τα ποιήματα τούς θύμιζαν γεγονότα της ζωής μου. Μου είπαν «όχι». Πάντως, όλοι οι συγγραφείς αυτοβιογραφούνται. Όχι ως προς τα γεγονότα της ζωή τους, αλλά ως προς τον τρόπο που αντιδρούν σε αυτά.
Η ποίηση μπορεί να συμβαδίσει με μια καθημερινότητα; Τα κείμενα επηρεάζονται απ’ την καθημερινότητα. Ο ίδιος άνθρωπος αλλιώς θα έγραφε αν ζούσε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Ύδρα ή στο Μέτσοβο. Όχι καλύτερα ή χειρότερα. Διαφορετικά.
Οι ποιητές έχουν ποιητικές συνήθειες; Υπάρχει άνθρωπος χωρίς συνήθειες; Φαίνονται, άλλωστε, στα ποιήματα! Πρέπει να έχεις μελετήσει τη βιογραφία του Καβάφη για να καταλάβεις ότι ήταν σχολαστικός και κρατούσε λίστες; Δεν υπάρχει τίποτε το επείγον στην ποίηση, οπότε συχνά οι ποιητές μπλέκονται στο άχρονό της και γίνονται θεατές της ζωής τους.
Ποιο είναι το ιδανικό περιβάλλον για να γράψεις; Οπουδήποτε. Αρκεί να έχει ησυχία.
Ποιος είναι ο ρόλος ενός ποιητή το 2011; Οι ποιητές δεν έχουν ρόλο. Δεν γράφουν για τους αναγνώστες, αλλά επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Νομίζω ότι οι καλοί ποιητές έζησαν και ζουν στους καιρούς τους, γράφουν και προτείνουν μέσα από αυτούς. Σήμερα, η κρίση υπάρχει στη δουλειά τους. Οι αναγνώστες αποφασίζουν αν θα θελήσουν να τους διαβάσουν.
Η ποίηση ασχολείται συστηματικά με το θάνατο και τον έρωτα, ο θάνατος είναι τελεσίδικος, ο έρωτας τι είναι; Με τη λέξη «έρωτας» εννοούμε μία διαδικασία. Οι άνθρωποι αλλάζουμε. Όμως, δεν νιώθουμε άνετα με το νέο μας εαυτό. Ερωτευόμαστε κάποιον, και του αναθέτουμε να μας διευκολύνει σε αυτή τη μετάβαση. Όταν ολοκληρωθεί η μετάβαση, ο έρωτας τελειώνει. Κάποιος που συνεχίζει να αλλάζει, μπορεί να παραμείνει ερωτευμένος με το ίδιο πρόσωπο.
Οι σχέσεις; Είναι συγκλονιστικό πόσο διαφορετικά κυλάει ο χρόνος για τον καθένα και πόσο διαφορετική πρόσληψη έχει ο καθένας για την ίδια σχέση. Όπως έχουμε εντελώς διαφορετικές προσλήψεις όσων έχουν συμβεί στο παρελθόν, έχουμε και μια εντελώς άλλη αίσθηση του παρόντος.
Υπάρχει ενδεδειγμένος τρόπος να διαβαστεί η ποίηση; Παντού και οποτεδήποτε. Ο καθένας με τον τρόπο που ξέρει. Μόνο, προσοχή στη στίξη!
Info
Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει 2/6, στις 20.00, στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Β.&Μ. Θεοχαράκη (Β. Σοφίας 9 & Μέρλιν 1). Θα μιλήσουν οι: Θ. Νιάρχος, Κ. Γ. Παπαγεωργίου, Γ. Χρονάς. Ποιήματα θα διαβάσει η ηθοποιός Λουκία Μιχαλοπούλου.
Η Κατερίνα Αγυιώτη μιλάει για το βιβλίο της «Η τσουλήθρα και άλλες ιστορίες» (εκδόσεις Τεχνοδόμιον), για τη ζωή της, τη γραφή, την έμπνευση και το παράδοξο
«Στον δρόμο μάς φωνάζουν αλλιώς»: Μια ιστορία για το πώς είναι να ζεις ως δύο διαφορετικοί άνθρωποι, μέσα και έξω από το σπίτι, και για όσα κληροδοτεί αυτή η αυτολογοκρισία στα παιδιά
17°
