Πολλή πλάκα, γέλιο, αλλά και ουσία, γιατί χωρίς αυτήν το «Toc Toc» δεν θα ήταν τόσο γκραν σουξέ, για τόσα χρόνια, και σε τόσες χώρες.
Επειδή παιζότανε επί εννέα σεζόν στην Αθήνα κι επειδή υπήρξε από τις πρώτες κωμωδίες που πατούσαν (ανάλαφρα) πάνω στο θέμα της ψυχικής υγείας, το «Toc Toc» είναι γνωστό ακόμα και σε όσους δεν το πρόλαβαν τότε, από το 2013: «Αυτό με τους τρελούς που περιμένουν να δούνε τον γιατρό» - η φράση που περιέγραφε το έργο, σήμερα δεν αναφέρεται γιατί είναι πολίτικαλι λάθος, αλλά η ουσία είναι ίδια, ναι, έξι άνθρωποι με ψυχικές διαταραχές περιμένουν έναν διάσημο ψυχίατρο, που όμως έχει αργήσει. Πολύ. Και οι άνθρωποι εκνευρίζονται, χάνουν την ψυχραιμία τους, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν όχι μόνον να επικοινωνήσουν, αλλά και να συνδεθούν μεταξύ τους.
Το είχα δει λοιπόν, με άλλο καστ, πριν κάμποσα χρόνια και το είδα τώρα στο Θέατρο Βρετάνια με τον Κώστα Σπυρόπουλο ως ΠΑΟΚτζή Θεσσαλονικιό ταρίφα, τη Μαρία Γεωργιάδου ως θεούσα, τον Μιχάλη Μητρούση ως πάσχοντα από σύνδρομο Τουρέτ, τη Θαλασσινή Βοσταντζόγλου (κόρη της Δήμητρας Παπαδήμα και του Γιάννη Μποσταντζόγλου), τη Στέλλα Κωστοπούλου, την Δήμητρα Κόκκορη και τον Δημήτρη Κανέλλο (που τραγουδάει αριστουργηματικά) σε μια παράσταση ρονταρισμένη άψογα, με ρυθμό, με γέλιο και με βάθος εκεί που δεν το περιμένεις. Το περιμένεις δηλαδή όταν έχεις ξαναδεί το έργο, αλλά σε ξαφνιάζει ακόμα, πράγμα που αποτελεί επιτυχία από μόνο του. Όπως και το αβίαστο, ξαφνιασμένο γέλιο του αστείου που σε πιάνει αδιάβαστη.
Λέγαμε μετά πόσο καλός είναι ο Σπυρόπουλος στο θέατρο, πόσο καλός ήταν από νέος, από τις πρώτες του εμφανίσεις, και είναι ακόμα, μη σας πω καλύτερος. Με λάμψη, με τάιμινγκ, με τα αστεία να πέφτουν τη σωστή στιγμή με το σωστό σερβίς, με κίνηση και αέρα Σαλονικιού ταρίφα, καρα-μάγκα, αλλά που έχει κι αυτός τα θεματάκια του. Τη Θαλασσινή την ξέρω από μωρό, χάρηκα που είναι τόοοοοσο καλή (ηθοποιός, και στον ρόλο), τόοοοσο πιο καλή, μέχρι κι από τους γονείς της. Όλοι οι συντελεστές είναι οι καλυτερότεροι, η Μαρία Γεωργιάδου επίσης μου είχε λείψει, την αγαπώ από τότε που είχε παντρευτεί τον Στράτο Τζώρτζογλου και του άφηνε ποστ-ιτ με οδηγίες παντού στο σπίτι, «κλείσε μάτι κουζίνας», «κλείσε θερμοσίφωνα» κ.λπ. (εντελώς συμπωματικά, θα ακούσετε για τον θερμοσίφωνα και στην παράσταση… )
«Το Toc Toc δεν υπόσχεται λύσεις» λέει το Δελτίο Τύπου, «Αγάπη μόνο ρε... είναι η λύση για την εποχή μας. Γιατί ο άνθρωπος δεν ορίζεται από τη διαταραχή του. Ορίζεται από τον αγώνα του. Και από την ικανότητά του να αγαπά - ακόμα και τον πιο δύσκολο εαυτό του».
Το «Toc Toc» είναι ένα σύγχρονο έργο, μοντέρνο, κι ας έχει πολύ-φαγωθεί η λέξη. Επιπλέον είναι αστείο. Τόσο αστείο που ξεχνάς πράγματι τα ζόρια σου για τα 120 λεπτά της παράστασης και σου φαίνονται πιο ανάλαφρα όταν βγαίνεις έξω στη βροχερή/παγωμένη Πανεπιστημίου…
Ναταλία Γεωργοσοπούλου, Σάββας Στρούμπος και Φανή Βοβώνη μετέφρασαν για πρώτη φορά στα ελληνικά τις επιστολές που συνέταξε η Ουλρίκε Μάινχοφ μέσα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας
17°
