Οι δαίμονες

Πάνε χρόνια που βλέπω λιγότερες παραστάσεις από αυτές που θέλω να δω. Συνήθως τρέχω εκεί πριν το Πάσχα, να τους προλάβω πριν φύγουν Θεσσαλονίκη. Άλλους γιατί δεν θέλω να τους χάσω εγώ, όπως πέρυσι την εξαιρετική Πιττακή, τελευταία παράσταση στα Μαθήματα χορού, κι άλλους γιατί μου τηλεφωνούν ότι όπου να ’ναι η ανοιχτή πρόσκληση στο ταμείο θα κλείσει μαζί με το θέατρο… Φέτος, λόγω κρίσης, που παραπέμπει σε εποχές που είχαμε λιγότερα λεφτά και περισσότερη όρεξη για θέατρο, είπα –για λόγους νοσταλγίας;– να αρχίσω πιο νωρίς.

Μου είπαν, «πήγαινε να δεις τους Δαίμονες του Σουηδού, του Νορέν, στο Θέατρο του Ήλιου στη Φρυνίχου, παραδίπλα από το Τέχνης». Το είδα και ξαναθυμήθηκα εκείνο το θέατρο που θα πας για το έργο και τους ηθοποιούς, χωρίς φωτογράφους στην είσοδο και δηλώσεις στα κανάλια. Οι Δαίμονες είναι έργο ομαδικού θεατρικού σχήματος χωρις τηλεοπτικούς αστέρες – εκτός από το σκηνοθέτη, τον Δημήτρη Γιαμλόγλου, που σκηνοθετεί και στην τηλεόραση. Σχήμα όμως όχι πειραματικό. Κανονικό. Θέατρο αυθεντικό. Καθώς το έβλεπα θυμήθηκα το ξάφνιασμα της πρώτης φοράς που είδα τα Οργισμένα νιάτα του Όσμπορν –δεν ξέρω γιατί– και το σοκ του Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ – ξέρω γιατί. Όλο το έργο είναι δύο ζευγαρια στην ίδια πολυκατοικία και οι από κάτω κάνουν επίσκεψη στους από πάνω. Το έργο τελειώνει όταν κατασπαράσσονται όλοι με όλους. Είναι φανερό ότι  εκτός από μένα, τη Βιρτζίνια Γουλφ την έχει δει και ο συγγραφέας, όπως πολύ φανερό είναι ότι δεν μεγάλωσε με τη Βουγιουκλάκη της Αλίκης στο Ναυτικό, αλλά  με τον Μπέργκμαν του Πίσω από το σπασμένο καθρέφτη. Αυτό που δεν φαίνεται, αλλά ταιριάζει γάντι, είναι ότι στο βιογραφικό του συγγραφέα γράφει: «Σχιζοφρένεια και ηλεκτροσόκ από τα 20, αλκοολικος πατέρας, άρρωστη μητέρα». Κι όμως: 60 έργα, βραβεία, διεθνής καταξίωση. Η αθηναϊκή παράσταση, τολμώ να πω έξοχη. Ένας από τους πρωταγωνιστές, ο περισσότερο πρωταγωνιστής, ας πούμε, ο Πάνος Παπαγεωργόπουλος, μετέφρασε και διασκεύασε. Και αυτός και οι άλλοι τρεις (Ερατώ Πίσση, Φανή Παναγιωτίδου, Ορέστης Δικαίος) εξαιρετικοί. Τον Γιαμλόγλου που σκηνοθέτησε, απ’ αυτό που είδα εγώ, είναι βέβαιο ότι τον περιμένει καριέρα στο θέατρο. Ρώτησα κάτι που, συνήθως, περνάει απαρατήρητο. Ποιος είναι αυτός ο Γιάννης Πλαστήρας που γράφει τη μουσική; Μου είπαν: «Έλληνας συνθέτης με καταγωγή από τον παλιό πολιτικό, που ζει στο Παρίσι και η μουσική του βραβεύεται σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ». Αυτή η υπόγεια μουσική που άκουσα εγώ έβαζε λεζάντες στις σιωπές. Αν τα ψάξεις λίγο, τίποτα από όσα μοιάζουν τυχαία... δεν είναι.