Maouna: ποστ πανκ, ψυχωμένο, θεσσαλονικιώτικο

Ποστ πανκ αγχωτικό, νευρικό, ρυθμικό, μητροπολιτικό, παραμορφωμένο και τσαμπουκαλεμένο. Ακούω το Mind your Μind των Maouna και αποδίδω τα δέοντα σεβαστικά στην μπάντα που αυτές τις μέρες, ακούγοντας και τον παρθενικό τους δίσκο, δεν χορταίνω μεγαλείο. Και φτου και από την αρχή. Υφίστανται από το 2018 αλλά έτσι είναι στη Θεσσαλονίκη: υπάρχουν σχήματα και παρέες που παίζουν για τη κάβλα τους απαλλαγμένοι από το άγχος να καβαλήσουν τον αφρό ή το hype των ημέρων και νομίζω πως οι Maouna μπορεί και να αποτελούν τον ορισμό της φάσης. 

Στο περιεχόμενο τώρα. Οι Χάρης Μάρκογλου (πλήκτρα, κιθάρα), Σίμος Σαλτιέλ (κιθάρα και φωνή), Κώστας Χασιώτης (μπάσο, φωνή) και Μήτσος Θωμάς (ντραμς κρουστά), έφτιαξαν δέκα τραγουδάρες που από ξεκίνημα (Intro), ως το δέκα το καλό (Little Silver Trophies, όπου σκάει μαζί τους και ο σαξοφωνίστας James Wylie), το αποτέλεσμα είναι μέθεξη, ενθουσιασμός και μπράβο. Μπράβο και δυο και τρεις φορές για το Ripper, που τα κιθαρόνια του ξερνούν φωτιές, ζήτω και για το The Wire (σαν να ακούω B52s από την κόλαση) ή το No όπου το ντουέτο Σίμου Σαλτιέλ και Λίας Γιόκα είναι σαν να μοιράζεται ρόλους και προσωπεία, η Λία της Bjork και ο Σαλτιέλ του Mark (αιωνία του Lanegan). Και έρχεται στη συνέχεια το Images for Visitors με το απλό του ριφάκι, λα λα λα, λα, μέχρι να σκάσει η απαγγελία του They came for me (Somebody came for my brother/ spilled his body across the freeway…) της Νιγηριανής ποιήτριας Uchechi Kalu. Εδώ η Γιόκα δανείζεται χροιές Anne Clark και το παιδικό ριφάκι μεταμορφώνεται σε πολιτικό μανιφέστο, που δίνει και το στίγμα της μπάντας. Σπίντα είναι και το ομώνυμο Mind your Mind, ενώ η Γιόκα ξαναμπαίνει riot girl αλά Κιμ Γκόρντον στο Pretend I’ m ready. 

Στιγμές στιγμές ο ήχος των Maouna πιάνει συχνότητες και μελωδικές ρυθμικές Siouxsie and the Banshees, άλλες η ερμηνεία του Σαλτιέλ μου σκάει στο θυμικό τα ηρωικά των Psycedelic Furs (ειδικά στο Sandy) και προσωπικό μου φετίχ είναι το Blue Red Bushes: Τα πλήκτρα μού θυμίζουν Ξύλινα Σπαθιά πρώτης περιόδου και τα φωνητικά της Γιόκα με επαναφέρουν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του βαλκανικού new wave όπως το κελάηδησε κάποτε η Lene Lovich. 

Ακούω και ξανακούω το Mind your Mind των Maouna και αποτίνω φόρο τιμής, αγάπη και σεβασμό στην αριστοκρατικά αλήτικη και αμάσητη ιντελιγκέντσια και κολεκτίβα των φίλων που δεν το βάζει κάτω. Και έτσι, ενώ είναι μια εποχή που στη Θεσσαλονίκη έπαψαν να συμβαίνουν πράγματα, σκάνε τύποι σαν αυτούς και κρατούν τη φλόγα την παλιά αναμμένη, πυρσός που φέγγει και φωτίζει το σκοτάδι.