Τhe Non Rooftop party: Θυμάμαι που με Louie Vega χορεύαμε όλοι, δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η πόλη!

Το φόντο: H Paloma στο ποτήρι μου είναι ροζ, η πισίνα είναι μπλε, το θεσσαλονικιώτικο απόγευμα ηλιοβασιλεύει με τον θόλο του ουρανού να βάφεται πορτοκαλής προς κόκκινος. Φτυστός με τις αποχρώσεις της τεκίλας Sunrise που πίνουν οι διπλανοί μου. Περισσότερο ντεκόρ: Η θέα από τον 7^ο όροφο του The Met Hotel είναι 360, η μέρα σβήνει και η νύχτα απέναντί μου λαμπυρίζει, με τα φώτα της πόλης να με κάνουν να νιώθω λες και μάτια από χιλιάδες τίγρεις με κοιτούν, ενώ λικνίζομαι στον ρυθμό του Louie Vega. Το ίδιο κάνει δίπλα μου η πιο κουλαριστή και χιπ Θεσσαλονίκη που ανέβηκε στο Rooftop του Met για να τον τιμήσει και να το ζήσει, άλλες με μαγιό, άλλες με παγιέτα, άλλοι με χαβανέζικα και βερμούδα κι άλλοι με σινιέ λινά.

Ποιον και γιατί: Ο Louie Vega, με το που ανέλαβε στα ντεκ, αφιχθείς από Νέα Υόρκη, εκτόξευσε στο σύμπαν έναν ντίσκο ήχο, που τίμησε την παράδοση που θέλει στα Non Rooftop parties ο διονυσιασμός να δουλεύει φουλ, ο χορός να είναι το σύνθημα και η καλή ενέργεια το παρασύνθημα. «Σήμερα γιορτάζουμε έναν θεσμό που χάρις σ’ αυτόν ζήσαμε μαγικά απογεύματα, σε μια πόλη όπου ουσιαστικά δεν υπάρχουν πια κλαμπ, η μουσική πηγαίνει στον αυτόματο και το κοπιάρισμα στα events πέφτει σύννεφο. Όμως έρχονται απογεύματα σαν τα σημερινά που υπενθυμίζουν ότι αυτό το μονοπάτι που χαράξαμε εδώ και χρόνια δεν το περπατάμε μόνοι. Είναι και όλος αυτός ο κόσμος μαζί μας». Ποιος μιλάει; Ο Αναστάσης Διόλατζης, εκ μέρους του Reworks. Τα Rooftop parties τελούν, επίσης, υπό την αιγίδα του ωραιότερου ηλεκτρονικού φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Φεστιβάλ σκέτο διαμάντι, ντούρο κοσμοπολίτικο, απόλυτα διεθνές και ταγμένο στον ρυθμό, από όπου και να προέρχεται.

Rave on, αυτό ήταν, είναι και θα είναι το Reworks, αλλά ας επιστρέψω στον φιλάρα Louie Vega. Γκρουβάρει σε τέμπο ντίσκο, ρίχνει tribal αφρικανικές πινελιές, ψιλοτζαζάρει τις χαουζιές του και μοντάρει τον ήχο του ζωντανά και δερβίσικα, περικυκλωμένος από πλήθος αγοριών και κοριτσιών που σαζαμάρει ανηλεώς τη σετ λιστ του (χαρμάνι που μόνο αυτός ξέρει να μπλεντάρει και πάντα με το καπέλο σήμα κατατεθέν του). Εκεί στον έβδομο όροφο, ξάφνου καταμεσής της μαγικής βραδιάς, με πιάνει μια συγκίνηση και μια αναπόληση άλλο πράγμα. Βαρύ συναίσθημα, έτσι όπως χαζεύω τον κόσμο και αναγνωρίζω στο πλήθος «πολεμιστές» και «βασίλισσες» που παρέα σε Splendid, Coco’s, Troll, Kaos, Maze, Jungle και Mobile, όλοι μαζί σε Ίσαλο και Kinky Bambolina, ιδροκοπώντας σε Terminal, Unity και Θερμαϊκό, τιμήσαμε το μπιτ. Το πρωί ροκάδες, το βράδυ χαουζάδες, όπως σφύριξε στο αυτί μου και ένας Γιάννης, που μέσα στον παντζουρλισμό δεν συγκράτησα το επίθετό του.

Μάλιστα, αυτό μου συμβαίνει: Παίζει ο Vega τόσο Vega, που παρελαύνει μπρος στα μάτια μου, όλη η rave on Salonique, σε Factory, Decadance, Soho, Expose, Major Decibel μέσα στην Αλυσίδα, ανάκατα χρονολογικά, αλλά πάντα γκρούβικα βράδια σε Acid, Moebious, After 5, Elvis, Liebe, Aby, Ρόλας, Chris Tek, Κάβουρας, Νίκι, Γρηγόρης, Ολλανδός, Veros, Βαλαβάνης (χόρευε δίπλα μου!), Pale Penguin… ω, οι ευτυχισμένες μέρες!

Ήμουν κι εγώ εκεί: «Θυμάμαι τότε που χορεύαμε όλοι, δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η πόλη, βόλτες με φίλους, μουσική όλη μέρα μέχρι το βράδυ αλλά κι ας ήταν Δευτέρα. Θέλω να χορέψουμε όπως τότε, ξανά να εκραγούμε», ημερολόγια μιας άλλης Θεσσαλονίκης by Μίκρο, και ένα ζήτω εκτοξεύω ευγνώμων στο σύμπαν, για όσους απόψε είμαστε εδώ ακμαίοι. Ταυτόχρονα με ένα δάκρυ για όσους έφυγαν.

Επιστρέφω στο Reworks και τα Rooftop parties: Σε μια πόλη που momentum και κάποια σημάδια μαρτυράνε πως μπορεί να μας βγάλουν στη Θεσσαλονίκη που πάντα ήμασταν (προχώ, τολμηροί, αμάσητοι, εξωστρεφείς και αισθητικά πάντα στην κόψη), το Reworks δείχνει τον δρόμο. Τα παιδιά διαθέτουν όραμα και γνώση, έχουν πίστη και αφοσίωση, δουλεύουν σκληρά και να ο Louie Vega να αναχωρεί εν μέσω αποθέωσης. Και μπιζ, και έναν τόνο αγάπη που του στέλνουμε όλοι εμείς που μας χάρισε μια από τις πιο συγκλονιστικές και αγαπησιάρες νύχτες του καλοκαιριού.