Πολυκατοικίες: Το τραγούδι του ΛΕΞ που έγινε graphic novel από τους Μι Δέλτα και Δημήτρης-Κρις Αγκαράι
Ομολογώ ότι γνώρισα τον Λεξ κάπως αργά, το 2018, όταν δηλαδή κυκλοφόρησε το «2XXX». Τα δύο τραγούδια που είχα ξεχωρίσει από εκείνο τον δίσκο ήταν ο «Μπόμπαν» και οι «Πολυκατοικίες». Ως προς τις «Πολυκατοικίες» δεν ήμουν όπως φαίνεται ο μόνος…
«Ακούω το τάβλι των ανέργων, την φωνή των παιδιών, τα καταπιεσμένα βογγητά των νοικοκυριών» ραπάρει ο Λεξ και η Θεσσαλονίκη στροβιλίζεται στους ρυθμούς της. Ο Μι Δέλτα, ο άνθρωπος που αναδημιουργεί τις «Πολυκατοικίες» στο κόμικ που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως, γράφει:
«Με μια γλώσσα απλή και άμεση, όπως γνωρίζει να κάνει πολύ καλά το ραπ, παρουσιάζονται οι παθογένειες και τα προβλήματα που ήρθαν με φόρα να μας χτυπήσουν στα μούτρα για όσα κρύβαμε κάτω από το χαλί για δεκαετίες. Χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς κλάψιμο, χωρίς εξιδανικεύσεις, ο Λεξ στις "Πολυκατοικίες" δίνει με ωμό ρεαλισμό μια πραγματικότητα που τουλάχιστον δυο γενιές ανθρώπων έχουν ζήσει στο πετσί τους».
Συχνά νιώθω ότι τα κόμικς ανήκουν σε κάποια από τις επόμενες γενιές· συνήθως δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στις σελίδες τους ή να βρω τη σειρά που πρέπει να διαβάσω τις εικόνες που έχω μπροστά μου. Άλλες φορές πάλι, κάνω κάτι συγκρίσεις άκυρες καθώς το βιβλίο και το κόμικ είναι δυο διαφορετικοί, ασύμβατοι κόσμοι. Το ίδιο πίστευα μέχρι να ακούσω τον Λεξ και για το ραπ. Δηλαδή τι σχέση μπορεί να έχει ένας μπούμερ με το χιπ χοπ; Όμως ο Λεξ ενδεχομένως χωρίς να το ξέρει, ενδεχομένως και χωρίς να το θέλει, έκανε πάντα κοινωνιολογία με τους στίχους του: «Ανεργία, αφραγκία, μπάτσοι, Χρυσή Αυγή / Μεροκάματα του τρόμου, εξώσεις, πλειστηριασμοί / Και η γειτόνισσα να λέει πως γίναμε γραφικοί».
Ο Μι Δέλτα το θέτει εξαιρετικά: «Αν λοιπόν κάποιος άνθρωπος με σταματούσε στον δρόμο και μου έλεγε "Θέλω να μου περιγράψεις τι συνέβη στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια, αλλά θέλω να μου το περιγράψεις μέσα σε τρία λεπτά", τότε θα του έβαζα δίχως σκέψη να ακούσει τις "Πολυκατοικίες". Κι όπως ο Λεξ έγινε ο οδηγός μου στο εγχώριο χιπ χοπ - ενδεχομένως λόγω κοινής αγάπης στην Κοινωνιολογία - νιώθω ότι αυτό εδώ το κόμικ γίνεται ο οδηγός μου στο εγχώριο κόμικ. Εκείνο που με συγκινεί πιο πολύ είναι ότι αυτά τα δύο παιδιά, ο Μι Δέλτα και ο Δημήτρης-Κρις Αγκαράι αγγίζουν το τραγούδι μέσα από τα έντονα προσωπικά βιώματά τους.
Γράφει ο Δημήτρης-Κρις: «Οι δικές μου πολυκατοικίες είναι εκείνες της Αθήνας, συγκεκριμένα στις γειτονιές των Κάτω Πατησίων, του Αγίου Νικολάου και της Κυψέλης. Μεγάλωσα ανάμεσά τους, σε χρόνια δύσκολα και σαν παιδί μεταναστών ακόμα πιο σκληρά. Κάτι που λίγοι γνωρίζουν για μένα είναι ότι σαν παιδί βιαζόμουν να μεγαλώσω και το ζούσα «αλητικά». Με τις παρέες που είχα τότε - τα άλλα παιδιά των μεταναστών, που οι γονείς μας δύσκολα μας βάζανε χαλινάρι - βγαίναμε και αναζητούσαμε φασαρίες. Ψάχναμε τρόπους για να ανεβάσουμε την αξία μας, να νιώσουμε δυνατά παιδιά».
Το ότι ο Δημήτρης-Κρις είναι παιδί μεταναστών κάνει τα γραφόμενά του έντονα συγκινητικά, ειδικά όταν σημειώνει ότι «οι πολυκατοικίες είναι χιπ χοπ. Εγώ πλέον μεγάλωσα αλλά οι πολυκατοικίες έμειναν ίδιες. Και μπορεί να σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια τότε με νοσταλγία, και οι δυσκολίες που ζούσαμε τότε να έχουν χαραχθεί στο μέσα μου τώρα, αλλά όταν τα βράδια βλέπω το φως από κάποιο παράθυρο σε κάποια πολυκατοικία, ενώ όλα τα άλλα είναι σβηστά, νιώθω πως υπάρχει ακόμα ελπίδα και ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει».
Να μην ξεχάσεις να ξαναβάλεις στο πικάπ τις «Πολυκατοικίες» του Λεξ και να μην αμελήσεις να βουτήξεις βαθιά σ’ αυτό το υπέροχο κόμικ… Ακόμη κι αν είσαι λίγο πιο μπούμερ απ’ ότι θα ήθελες, η συγκίνηση είναι βέβαιη…
«Στον δρόμο μάς φωνάζουν αλλιώς»: Μια ιστορία για το πώς είναι να ζεις ως δύο διαφορετικοί άνθρωποι, μέσα και έξω από το σπίτι, και για όσα κληροδοτεί αυτή η αυτολογοκρισία στα παιδιά
17°
