Σπίτια από χιόνι, κοινωνία σε τέλμα

Ο αριθμός ως προς την ενδοοικογενειακή βία είναι εφιαλτικός: Εκατό συλλήψεις κάθε βράδυ στην Ελλάδα. Εκατό. Όχι είκοσι, όχι τριάντα. Εκατό. Απολογισμός επίσημος. Δια στόματος Χρυσοχοΐδη. Δηλαδή, από την ώρα που πέφτει το φως κι ώσπου να ξημερώσει, οι αστυνομικές αρχές προβαίνουν σε περίπου εκατό συλλήψεις, κάθε βράδυ, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, και πάει λέγοντας. Που σημαίνει: επτακόσιες την εβδομάδα. Δύο χιλιάδες οκτακόσιες τον μήνα. Βλέπεις τα σπίτια απέξω, μια ασβεστωμένη θάλασσα από κουτιά, και δεν φαντάζεσαι τι συμβαίνει μέσα. Γυρίζει ο ζόρικος ο άνδρας, τυφλωμένος από σύνδρομα, ήττες ή κρασιά, και ξεσπάει την ανυπαρξία του σε μια γυναίκα που κάποτε τον πίστεψε, που κάποτε νόμισε ότι μπορεί να του δωρίσει τα όνειρά της. Κι έτσι, ένα σπίτι στην Κυψέλη, δύο σπίτια στου Παπάγου, έξι σπίτια στο Περιστέρι, και πολλά ακόμα σπίτια σε αστικές γειτονιές, απομακρυσμένους οικισμούς, κωμοπόλεις, χωριά, εικονίζουν σιωπηρά αυτό που δεν παραδέχεται κανείς ανοιχτά: ότι αυτή η χώρα νοσεί βαθιά. Ότι είναι βυθισμένη σε ένα σκοτάδι αλλόκοσμο, που πύκνωσε επικίνδυνα τον καιρό της καραντίνας και έκτοτε δεν έχει εξανεμιστεί, υφίσταται πυώδες και τρομακτικό, καταστρέφοντας οικογένειες, διαλύοντας ψυχές και συχνότατα στέλνοντας στον τάφο ανθρώπους που καταχωρούνται ως θύματα γυναικοκτονίας.

Τελικά ναι, είμαστε τόπος πρωτόγονος. Νεύρα, μίση, πάθη, που ξυπνούν κάθε πρωί, γιγαντώνονται στη διάρκεια της μέρας, και προς το βράδυ –σε εκατό σπίτια τη φορά– δεν έχουν εκτονωθεί ούτε στη λαίλαπα των σόσιαλ ούτε σε ψυχολόγους ούτε σε καφενεία, μα υποκινούν έναν ακόμα ξυλοδαρμό, μια ακόμα κακοποίηση. Κι αν υπάρχουν παιδιά στη μέση; Εκεί είναι το άλλο δράμα. Ένα πιτσιρίκι που βλέπει τη μάνα του να παλεύει για τη ζωή της ενάντια σε έναν πατέρα απασφαλισμένο, είναι μια κληρονομιά απώτατου τρόμου που δεν θα σβήσει ποτέ. «Η πιο βαθιά μαχαιριά», όπως έγραψε κάποτε η Τζόις Κάρολ Όοουτς. Εκατό συλλήψεις κάθε βράδυ. Εκατό. Και πόσα ακόμα σπίτια στα οποία η αστυνομία δεν φτάνει. Θα μου πεις, καλά, τώρα κατάλαβες ότι η Ελλάδα σιγοβράζει; Σωστό. Δες τι συμβαίνει κάθε μέρα στους δρόμους, όπου τα μπινελίκια των οδηγών πάνε σύννεφο. Όπου για ένα φλας, για μια προτεραιότητα, πόρτες ανοίγουν, αφιονισμένες φιγούρες ορμούν η μία πάνω στην άλλη καταμεσής της ασφάλτου. Δες τον κόλαφο των ειδήσεων. Όπου δύο ηλικιωμένοι είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για μια ξαπλώστρα στην πλαζ Βουλιαγμένης. Όπου συμμορίες δεκαεξάχρονων αγοριών στήνουν καρτέρι για να μαχαιρωθούν. Όπου διαταρραγμένοι τύποι κόβουν τις ουρές των σκυλιών, δηλητηριάζουν γάτες, τυρρανούν ό,τι αδέσποτο βρεθεί στο διάβα τους. Μην πας μακριά, δες τι προτιμάει ο κόσμος, δες το τοπ τεν του Νέτφλιξ, ή τις πιο δημοφιλείς ελληνικές σειρές. Βία, θάνατος, αντιπαλότητα, ναρκωτικά, μένος, εκδίκηση, συγκρούσεις, βεντέτες, αιματοχυσίες, η αποθέωση του αίματος, μια διαρκής ιεροτελεστία των πιο ποταπών ενστίκτων. Και την ίδια ώρα, η αληθινή ζωή: τα σπίτια από χιόνι. Εκατό κάθε βράδυ. Μόνο μέσα στο 2025, σύμφωνα με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, πραγματοποιήθηκαν 35.000 συλλήψεις! Αν αυτό δεν είναι εθνική πληγή, τότε πώς αλλιώς μπορεί να ονομαστεί;

Ας δούμε και την άλλη πτυχή. Πόσες από αυτές τις συλλήψεις κατέληξαν στα δικαστήρια; Όπως είπε ο κ. Χρυσοχοΐδης, οι μισές. Λογικό. Σε μια μικρή κοινωνία, η γυναίκα εξακολουθεί να μάχεται ενάντια σε κείνη την ταφόπλακα που ακούει στις λέξεις «Τι θα πει ο κόσμος». Πώς μπορείς να αδικήσεις το θύμα; Δεν έχουν όλες το θάρρος, τη στήριξη του περιβάλλοντος, το γεμάτο εκείνο συναίσθημα που θα τις κάνει να νιώσουν ασφαλείς. Η μοναξιά τις βυθίζει σε ένα ατέρμονο σύμπαν περίκλειστο σε ασφυκτικούς τοίχους. Η αβυσσαλέα μοναξιά, και τα αναρίθμητα πρέπει. Το ότι πρέπει να υπομένουν για χάρη των παιδιών, για χάρη μιας σύμβασης που επωμίστηκαν, για χάρη της κοινωνίας, και χίλια δύο. Κι έτσι, μια Πηνελόπη σφαγιάστηκε προχτές με 25 μαχαιριές στην Ηγουμενίτσα, μια Άννα πυροβολήθηκε τις προάλλες κάπου αλλού, μια Ελένη ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου προ μηνός κάπου παραπέρα. Άσε που φτάσαμε να ζούμε και θρίλερ ομηρείας, όπως αυτό στη Νίκαια. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατέθηκαν από τον Υπουργό, το 2026 έχουν μέχρι στιγμής καταγραφεί 14 γυναικοκτονίες, έναντι 19 το 2025 και 15 το 2024. Καλά πάμε. Η Ελλάδα αφανίζεται εκ των έσω από τα ένστικτά της.

Το πιο εξωφρενικό ίσως είναι η διαχείριση των δραστών μετά τις εκατό συλλήψεις κάθε βράδυ. Αρκετοί από όσους καταδικάζονται στα δικαστήρια, βρίσκονται εκτός φυλακής με περιοριστικούς όρους, παρότι μέρος τους εμφανίζει προβλήματα εξάρτησης ή επαναλαμβανόμενη βίαιη συμπεριφορά. Θα γυρίσουν σπίτι το βράδυ, θα σκορπίσουν πάλι τρόμο και έπειτα θα ξαπλώσουν στον καναπέ να δουν ζόμπι και ξυλοδαρμούς στο χαζοκούτι. Αυτή η αιώνια ρωγμή της Δικαιοσύνης που εμποδίζει το κράτος να γίνει πραγματικά φύλακας άγγελος των αδύναμων, καθιστά ανέφικτη κάθε λύση. Χιλιάδες επικίνδυνοι είναι εκεί έξω, ακόμα κι αν έχουν δώσει σημάδια. Βάλε και τους εν δυνάμει ζουρλούς, αυτούς που δεν έχουν εκδηλωθεί προσώρας, και η εικόνα μοιάζει παραπάνω από τραγική. Κι έτσι, τα εκατό σπίτια που σήμερα το βράδυ θα προκαλέσουν την άμεση παρέμβαση της αστυνομίας, του χρόνου θα είναι εκατόν πενήντα, και του παραχρόνου διακόσια. Και αυτή η εθνική πληγή δεν θα αποτελεί απλώς φαινόμενο του σύγχρονου νεοέλληνα. Θα έχει απογίνει, και με τη βούλα, το πολιτισμικό φέρετρο μιας κοινωνίας που τρέφει την οικτρή ψευδαίσθηση ότι είναι υγιής.