Kings of Leon, Μέμφις 2017: Ένα gig που δεν θα γίνει φέτος

Περίμενα τους Kings of Leon φέτος το καλοκαίρι, αλλά αποφάσισαν να μην έρθουν. Κρίμα, χάνουμε, χάνω, μια καλή συναυλία: οι καλές συναυλίες γίνονται, για μένα, όλο και σπανιότερες.

Τους είδα πριν από οκτώ χρόνια στο Μέμφις. Είναι κατά κάποιον τρόπο ντόπιοι, αν και το Νάσβιλ, όπου γεννήθηκε η μπάντα, ανταγωνίζεται το Μέμφις· κάποτε το θεωρούσαμε χωριό μπροστά στην πιο εξελιγμένη πόλη του Έλβις και των μπλουζ, αλλά ύστερα, όταν στο Μέμφις αυξήθηκε η εγκληματικότητα, το Νάσβιλ αναγνωρίστηκε ως αυτό που είναι: πρωτεύουσα της πολιτείας του Τενεσί. Και το Μέμφις ως «πρωτεύουσα του εγκλήματος»· στις ΗΠΑ, οι άνθρωποι τρελαίνονται με την ανάδειξη πρωτευουσών: πρωτεύουσα της σαλάτας, πρωτεύουσα του μπάρμπεκιου, πρωτεύουσα του γκολφ και τα τοιαύτα.

Την μπάντα ξεκίνησαν ερασιτεχνικά το 1999 τα τρία αδέρφια Followill (ο Caleb, ο Nathan και ο Jared) μαζί με τον εξάδερφό τους τον Matthew. Στην αρχή έπαιζαν έναν συνδυασμό Southern rock και γκαράζ, αλλά ο ήχος τους εξελίχθηκε σε alternative. Άργησα να τους ανακαλύψω: νομίζω ότι το πρώτο άλμπουμ που άκουσα ήταν το «Mechanical Bull» κι ότι το επόμενο που έτυχε να ξεχωρίσω μέσα στον ωκεανό των κυκλοφοριών ήταν το «Walls» (ακρωνύμιο του We Are Like Love Songs, εδώ κάτι μου διαφεύγει). Το «Walls» μού άρεσε περισσότερο.

Ο πατέρας των τριών Followill ήταν πεντηκοστιανός ιεροκήρυκας από την Οκλαχόμα· ο Jared, ο μικρότερος γιος, γεννήθηκε στο Μέμφις, ενώ ο Matthew γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πολιτεία του Μισισίσιπι· πιο Αμερικανός της ενδοχώρας πεθαίνεις. Καθώς ο Followill senior κήρυττε σε διάφορες εκκλησίες στην Οκλαχόμα και στον Βαθύ Νότο, τα παιδιά πέρασαν τη δεκαετία του 1980 πέρα δώθε μέσα σ’ ένα μοβ Oldsmobile: ίσως γι’ αυτό νιώθω κάποια συγγένεια με τους Kings of Leon. Στη συνέχεια, η οικογένεια διαλύθηκε και, ως έφηβοι, εγκαταστάθηκαν στο Νάσβιλ, όπου, αναπόφευκτα, τα ακούσματά τους ήταν κάντρι. Δεν άργησαν να μυηθούν στις μουσικές επιρροές των Ευρωπαίων Thin Lizzy, Rolling Stones και Clash, καθώς και των Pixies από τη Βοστόνη.

Έπειτα τους έχασα για κάμποσο καιρό. Όταν ήρθαν στο Beale Street Music Festival στο Μέμφις τον Μάιο του 2017, στην πόλη γινόταν ταυτοχρόνως το Greek Food Festival, μια γελοία υπόθεση με δήθεν ελληνικά φαγητά — στην πραγματικότητα, κοτόπουλο με ρύζι σαν αυτό που σερβίρουν στα νοσοκομεία. Αλλά έπρεπε να περάσω από το Greek Food Festival διότι βοηθούσα στο σερβίρισμα του κοτόπουλου με το ρύζι, φορώντας ένα είδος φιλέ στο κεφάλι και κρατώντας μια μεγάλη κουτάλα. Κατά τις έντεκα το βράδυ το ’σκασα από το φεστιβάλ και γλίστρησα στο στάδιο FedEx τη στιγμή που οι Kings of Leon τραγουδούσαν το «Back Down South»· When we see the lights and we hear the fights, I'm going back down South. Αν και, όταν ήταν πολύ νέοι —τότε που είχαν πολύ μακριά μαλλιά και μασούσαν τσίκλα στις τηλεοπτικές εκπομπές— είχαν πει ότι το Μέμφις είναι βαρετό, μερικές βραδιές αυτή η διαπίστωση διαψεύδεται.