Δεν έχουν άλμπουμ, δεν είναι ευρέως γνωστοί, δεν περιβάλλονται από το παραμικρό hype, δεν αμείβονται από πουθενά, κανείς χώρος δεν τους φιλοξενεί, παίζουν με τιποτένια κλαπατσίμπαλα και φτηνιάρικους ενισχυτές, πασχίζουν να χτίσουν ένα υποτυπώδες fanbase, προοπτική δε φαίνεται πουθενά, αλλά όσα δεινά και να τους κατατρέχουν, οι Chinese Basement προσλαμβάνουν στη δική μας αντίληψη θρυλικές διαστάσεις.
Γιατί δεν μοιάζουν με κανέναν άλλο; Παίζουν όπου βρουν, με ότι βρουν. Τους έχουμε δει έξω από τον κινηματογράφο «Ολύμπιον», με μια ακουστική κρεμασμένη από κορδόνι και αυτοσχέδια κρουστά, να εκτοξεύουν την πανκ ιαχή τους στους περαστικούς διαβάτες. Στήνουν το αυτοσχέδιο PA τους στην Αγίας Σοφίας, στην παραλία, σε πεζοδρόμια, έξω από μαγαζιά. Είναι ακόμη μαθητές, στο 2ο και το 15ο Λύκειο Θεσσαλονίκης, ωστόσο έδωσαν μια συνέντευξη στην AV, με αφορμή την εμφάνισή τους στο Schoolwave 2011, η οποία περιείχε τις πιο ώριμες ατάκες που διαβάσαμε από ελληνικό γκρουπ. Όπως: «Ρε φίλε, τα φεστιβάλ κομματικών νεολαιών σου κάνουν πλύση εγκεφάλου! Αλλά μόνο τέτοια γίνονται. Και είναι μαλακία να πρέπει να χώνεσαι εκεί πέρα για να κάνεις ένα live». Δηλώνουν πως τους θυμώνει η απάθεια, η έλλειψη καλοσύνης, ο «ανθρωποφοβισμός», ο εγωκεντρισμός και η μόδα, ενώ σαν επιρροές τους αναφέρουν τον Τζορτζ Όργουελ, τον Λαρς φον Τρίερ και τον Τζέλο Μπιάφρα.
Τους Chinese Basement τους πετύχαμε το βράδυ της Παρασκευής, παραμονή εγκαινίων της 76ης ΔΕΘ. Ήταν μια αναμενόμενα κακορίζικη μέρα, με ελικόπτερα, σειρήνες, κάγκελα, 5.500 ένστολους και μη, ακροβολισμένους σε κάθε σημείο του κέντρου, η ίδια όπως κάθε χρόνο, μονάχα μεγεθυσμένη φέτος, εικόνα σταδιακής πολιορκίας από το πρωί, με την πόλη σκιαγμένη και αθόρυβη να περπατά στις μύτες, αρνούμενη στον εαυτό της την ομαλότητα σαν ένα αφροδισιακό από το οποίο δεν επιτρέπεται να πιει.
Τέτοια μέρα και σε αυτό το τοπίο, οι Chinese Basement έστησαν τον καθημαγμένο εξοπλισμό τους, ένα σετ τύμπανα, δύο ενισχυτάκια και ένα ζευγάρι έγχορδα με μονωτική ταινία να κρύβει την ανυπόληπτη εταιρική τους προέλευση, και τα έσπασαν με την ψυχή τους. Ο ήχος τους, πρόδηλα επηρεασμένος από τους Nirvana, τους Sonic Youth και τους Τρύπες, τον οποίο εξαπέλυσαν σε ένα ασκέρι φοιτητόπαιδα, γονιούς με μωρά, απορημένους ηλικιωμένους και τη συνήθη πανσπερμία των τζάνκι, μπορεί να μην είναι το τυπικό σάουντρακ της πόλης. Ήταν όμως σίγουρα το πιο ταιριαστό ηχόχρωμα εκείνης της βραδιάς.
Λίγο πριν τη μεγάλη συναυλιακή τους επιστροφή στην Αθήνα και με το «Drift Like Home» να παίζει δυνατά οι Bonnie Nettles μοιράζονται ιστορίες από τον δρόμο
17°
