Η συμφιλίωση φύσης και πνεύματος, για τον Hegel, αποτελεί θεμελιώδες γνώρισμα του ελληνικού κόσμου.
Εισαγωγή: Φιλοσοφία και Ιστορία της Τέχνης.
Η φιλοσοφία του Hegel προσφέρει ένα ιδιαίτερα γόνιμο θεωρητικό πλαίσιο για την κατανόηση της ελληνικής τέχνης και αρχιτεκτονικής. Στις Διαλέξεις περί Αισθητικής, ο Hegel δεν προσεγγίζει την τέχνη ως απλή αισθητική παραγωγή, αλλά ως ιστορική μορφή αυτοσυνείδησης του Πνεύματος. Στο πλαίσιο αυτό, η ελληνική μυθολογία, η αρχιτεκτονική και η γλυπτική συγκροτούν μια ενιαία πνευματική πραγματικότητα, μέσα από την οποία το ελληνικό πνεύμα καθίσταται αισθητηριακά παρόν πριν ακόμη φτάσει στη φιλοσοφική εννοιολόγηση.
Η ελληνική θρησκεία ως «θρησκεία στη μορφή της τέχνης».
Κεντρική χεγκελιανή θέση αποτελεί η άποψη ότι η ελληνική θρησκεία πραγματώνεται κατεξοχήν ως Religion in der Form der Kunst (θρησκεία στη μορφή της τέχνης). Οι Έλληνες δεν προσεγγίζουν το θείο πρωτίστως μέσω αφηρημένης σκέψης ή δογματικής θεολογίας, αλλά μέσω της όρασης και της μορφής. Το θείο γίνεται αντικείμενο εμπειρίας μέσα από την καλλιτεχνική ενσάρκωση. Σε αντίθεση με τις ανατολικές θρησκείες, όπου το θείο παραμένει απρόσιτο, υπερβατικό και συμβολικά δηλωμένο μέσω κολοσσιαίων ή αλληγορικών μορφών, η ελληνική θρησκευτική εμπειρία χαρακτηρίζεται από εγγύτητα, σαφήνεια και ανθρώπινο μέτρο. Το θείο δεν υποδηλώνεται απλώς, αλλά καθίσταται παρόν.
Ο ελληνικός ναός: τόπος παρουσίας του θεού.
Σύμφωνα με τη χεγκελιανή ερμηνεία, ο ελληνικός ναός δεν λειτουργεί ως σύμβολο του θείου, αλλά ως τόπος πραγματικής παρουσίας του θεού μέσα στον ανθρώπινο κόσμο. Ο ναός αποτελεί τον χώρο όπου το πνεύμα αντικειμενοποιείται, αποκτά συγκεκριμένη μορφή και καθίσταται προσιτό στην ανθρώπινη εμπειρία, στη μελέτη και στην κατανόηση.
Η αρχιτεκτονική του ελληνικού ναού χαρακτηρίζεται από σαφήνεια αναλογιών, ανθρώπινη κλίμακα και αρμονική ένταξη στο φυσικό περιβάλλον. Τα στοιχεία αυτά εκφράζουν τη συμφιλίωση φύσης και πνεύματος, που για τον Hegel αποτελεί θεμελιώδες γνώρισμα του ελληνικού κόσμου. Ο ναός δεν «δείχνει» τον θεό· τον φιλοξενεί. Είναι ο χώρος όπου το θείο γίνεται αισθητηριακά παρόν χωρίς να χάνει την πνευματική του διάσταση.
Η ελληνική γλυπτική ως κορύφωση της κλασικής τέχνης.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η σημασία της ελληνικής γλυπτικής, την οποία ο Hegel θεωρεί κορύφωση της κλασικής τέχνης. Στα αγάλματα των θεών, το θείο εμφανίζεται με ανθρώπινη μορφή, όχι ως υπερβατική ή τρομακτική δύναμη, αλλά ως ελεύθερη, ήρεμη και αυτάρκης παρουσία. Η ανθρώπινη μορφή δεν αποτελεί απλή αναπαράσταση, αλλά το κατάλληλο μέσο, μέσω του οποίου, το πνεύμα εκδηλώνεται αισθητηριακά. Η ηρεμία, η ισορροπία και η εσωτερική ελευθερία που αποπνέουν τα κλασικά αγάλματα εκφράζουν τη συμφιλίωση πνεύματος και φύσης. Το θείο δεν παρουσιάζεται ως απόλυτη υπερβατικότητα, αλλά ως ιδεώδης ανθρώπινη μορφή. Ο Δίας δεν απεικονίζεται ως αυταρχικός δεσπότης, αλλά ως μεγαλοπρεπής και ήρεμη παρουσία· ο Απόλλων ενσαρκώνει το μέτρο, το φως και τη διαύγεια· η Αθηνά συνδυάζει σοφία, δύναμη και πολιτική τάξη.
Η Αθηνά του Παρθενώνα και η αθηναϊκή αυτοσυνείδηση.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η μορφή της Αθηνάς του Παρθενώνα, η οποία μπορεί να ιδωθεί, υπό χεγκελιανή οπτική, όχι απλώς ως μυθολογική θεότητα, αλλά ως καλλιτεχνική ενσάρκωση της αθηναϊκής πολιτικής και πνευματικής αυτοσυνείδησης. Στην περίπτωση αυτή, η τέχνη δεν εκφράζει ακόμη αφηρημένες έννοιες, αλλά καθιστά το πνεύμα ορατό μέσα από τη μορφή. Η πόλη αναγνωρίζει τον εαυτό της στο άγαλμα της θεάς της.
Τέχνη και φιλοσοφική αυτοσυνείδηση.
Συνεπώς, για τον Hegel, η ελληνική μυθολογία δεν αποτελεί ούτε φιλοσοφία με την αυστηρή έννοια ούτε απλό παραμύθι. Ενσαρκώνεται καλλιτεχνικά στον ελληνικό ναό και στη γλυπτική ως αισθητηριακή και αντικειμενική μορφή του πνεύματος. Πριν από τη φιλοσοφική εννοιολόγηση, το ελληνικό πνεύμα γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από μορφές όπου το θείο, το ανθρώπινο και το φυσικό συνυπάρχουν σε αρμονική ενότητα.
Η ελληνική τέχνη αποτελεί, έτσι, ένα αναγκαίο ιστορικό στάδιο στην πορεία του Πνεύματος: την κορύφωση της αισθητηριακής του ενσάρκωσης και ταυτόχρονα το όριο πέρα από το οποίο καθίσταται αναγκαία η μετάβαση στη φιλοσοφική αυτοσυνείδηση.
Βιβλιογραφικήαναφορά
Hegel, Lectures on Aesthetics, Part II: Classical Art – Greek Architecture and Sculpture.
Ο μύθος του Ερυσίχθονος δεν καταδικάζει απλώς την κοπή ενός δέντρου. Καταδικάζει την ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να πάρει από τη φύση ότι θέλει χωρίς όριο, χωρίς σεβασμό, χωρίς συνέπειες
Επέστρεψε με το νέο της βιβλίο «Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης», κάνει την τελειωμένη μάνα στον «Σωσμένο» του Βασίλη Μπισμπίκη και ετοιμάζεται για «ταραχή» με τον Λευτέρη Πανταζή στις «Βάκχες»
17°
