Από το Reworks στο Sirat: Από τα Σφαγεία ως το Μαρόκο, δυο μπίτια δρόμος

Τώρα που το ρέιβ δεν είναι ούτε παράνομο, ούτε περιθωριακό, ούτε επικίνδυνο. Φεστιβάλ Reworks, τώρα, τώρα, τώρα που οι Adriatique χτίζουν τη μελωδική τέκνο ελεγεία τους αργά και υπνωτιστικά στην αρχή, ώσπου το μπάσο να ανεβάσει ταχύτητα και το προγκρέσιβ τους καλπάσει και σαρώσει. Πίσω, στην τεράστια οθόνη, πλέουν μικροκόσμοι και ακτινοβολίες που αναπαράγoνται φρακταλικά σαν πολύχρωμα, καλοκάγαθα Alien. Βλέπω τα adidas που πατάνε τη γη του Labattoir να συντονίζονται, χιλιάδες Originals χοροπηδάνε πυροδοτώντας το Reworks με ενέργειες ισχύος τρία χ: χάρα, χορός, χαμός.

Ο ουρανός βάφεται πολύχρωμος, τα λέιζερ ταξιδεύουν για τη σελήνη, δρόνοι αναμεταδίδουν το σετ των Adriatique σε ζωντανή σύνδεση με τις κυβερνοπλατφόρμες. Rave on, Reworks, Thank God is Friday, έκσταση, διονυσιασμός, define your future φεγγοβολά ένα από τα σλόγκαν των χορηγών στο μπαρ. Περιμένω υπομονετικά τη σειρά μου για τζιν τόνικ, παρακολουθώντας το σόου διακόσια μέτρα μακριά από τη ζώνη πυρός (too old to rave and roll, too young to die). Και τη στιγμή που οι Adriatique ματσάρουν στη λίστα τους το «Lost in the woods» (εις υγείαν, Elderbrook), το μυαλό μου πετά, και από τη δυτική βιομηχανική περιοχή Θεσσαλονίκης, προσγειώνομαι στο Μαρόκο. Στην αχανή, εχθρική έρημο της ταινίας «Sirat» του Όλιβερ Λάσε. Παρόμοια στην έρημο αλλά και εντελώς διαφορετική η κατάσταση, αφού επίσης κυριαρχεί η τέκνο, δόγμα συγκίνησης με υπογραφή Kangding Ray, (καλλιτεχνικό όνομα του παραγωγού David Letellier). Όμως πολύ μακριά από τα μελωδικά μπιτ των Adriatique, ο ήχος του Sirat είναι τραχύς, οργισμένος, άκομψος, επί τούτου αμακιγιάριστος, όχι φώτα, όχι σόου. Τέκνο που ξυρίζει αυτιά. Σε αντίθεση με το φοβερό εικονοηχοσύστημα του Reworks, στο «Sirat» το ντεκόρ είναι μόνο σκόνη και αέρας, το ρέιβ του Λάσε είναι πρωτόγονο, βουτηγμένο στην υπαρξιακή αγωνία. Δεν έχει τον ηδονισμό, που στο Reworks υπερχειλίζει.