Γιατί η ρητορική για την έκταση της διαφθοράς ενισχύουν τη ΝΔ. Η αδυναμία ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ να παρουσιάσουν αξιόπιστη πολιτική εναλλακτική.
Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ τους τελευταίους μήνες παρακολουθούν με πάθος τις δημοσκοπήσεις. Το βασικό τους ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι ποιο κόμμα προηγείται, αλλά να δουν ποιος από τους δύο κερδίζει την κούρσα του… δεύτερου. Και βέβαια πανηγυρίζουν για μετατοπίσεις της βελόνας πολύ κάτω από το περιθώριο στατιστικού λάθους. Για τους ψηφοφόρους τους, ωστόσο, όλες οι δημοσκοπήσεις αποτελούν πηγή απελπισίας. Άλλο τους ενδιαφέρει: ότι η ΝΔ παραμένει κυρίαρχη απέναντι σε μια διασπασμένη αντιπολίτευση. Το αποτύπωσε καλά στο Facebook γνωστή κεντροαριστερή δημοσιογράφος με πολυετή θητεία στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ: «Οι ευθύνες των δύο (ΠΑΣΟΚ/ΕΛΑΣ) για τρίτη θητεία της δεξιάς είναι μεγάλες και ασυγχώρητες». Από κάτω είχε πολλά like, ανάμεσά τους και από πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Η κυριαρχία της ΝΔ και η ευθύνη της αντιπολίτευσης
Δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Αλλά βέβαια για τις ευθύνες υπάρχουν πολλές και διαφορετικές ερμηνείες. Η προφανής και αυτή που οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους είναι η αδυναμία των δύο κομμάτων να συνεργαστούν. Δεν είναι αναγκαστικά η πραγματική. Ούτε έχει και σημασία: τέτοια πιθανότητα δεν υπάρχει ως τις εκλογές. Οι λόγοι γνωστοί και χιλιοειπωμένοι: για τα ηγετικά στελέχη το ποιος θα έχει το πάνω χέρι και ποιος θα είναι ο επικεφαλής υπερτερεί κάθε άλλου στόχου. Ακόμα και του να ηττηθεί ο Μητσοτάκης. Προσωπικές φιλοδοξίες είναι αυτές. Φυσικά υπάρχουν κι άλλα, πιο σημαντικά ζητήματα. Και στα δύο κόμματα υπάρχει μια μερίδα των οπαδών η οποία θα θεωρήσει μια τέτοια συνεργασία περίπου ως προδοσία. Στο ΠΑΣΟΚ θα το θεωρήσουν παράδοση στον λαϊκισμό του Τσίπρα. Και στην ΕΛΑΣ εγκατάλειψη της αριστερής ψυχής τους. Που πάει να πει ότι το ποσοστό που θα έπαιρνε ένα συνεργατικό σχήμα μπορεί να ήταν σημαντικά μικρότερο του αθροίσματος των δύο ξεχωριστά. Με τα σημερινά δεδομένα, μάλιστα, είναι πολύ πιθανό να έδινε και λίγους αλλά πολύτιμους πόντους στη ΝΔ.
Στο ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, έχει ειπωθεί μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι διαθέτει σήμερα περισσότερους υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ απ’ ό,τι ο ίδιος ο Τσίπρας. Και μπορεί κανείς να φανταστεί πολλούς ψηφοφόρους του να θέλουν να σπάσουν την τηλεόραση όταν βλέπουν ότι εκπροσωπούν το κόμμα τους επιφανείς συριζαίοι όπως ο Αυλωνίτης, ο Παππάς ή ο Φαραντούρης. Ιδίως όταν οι τελευταίοι διατηρούν απαράλλακτη της ρητορική τους, υπονομεύοντας το προφίλ του σοβαρού και υπεύθυνου κόμματος. Όσο για τον Τσίπρα, αφού ανακάλυψε ότι έχει πρόβλημα στελεχών και εκπροσώπησης στα κανάλια, σιγά σιγά επαναπατρίζει τους πρώην συντρόφους του. Αυτούς που ο ίδιος απαξίωνε τοποθετώντας τους στον εξώστη. Τόσο που άσπονδοι φίλοι μιλούν πια όχι για ΕΛΑΣ, αλλά για ΣΥΡΙΖΑ Νο 2. Σ’ αυτά τα ζητήματα, στην έλλειψη αξιοπιστίας δηλαδή, δεν απαντά η συνεργασία των δύο κομμάτων. Απεναντίας, μπορεί να την επιδεινώσει αν δοθεί η εντύπωση μιας ευκαιριακής συμπόρευσης με στόχο το ρεσάλτο στην εξουσία.
Το κακό είναι ότι την αξιοπιστία δεν μπορείς να την προμηθευτείς στα σούπερ μάρκετ των συμβουλευτικών εταιρειών. Κι όσο εύκολα τη χάνεις, τόσο δύσκολα την ανακτάς. Συνταγή δεν υπάρχει. Μια καλή αρχή, πάντως, θα ήταν να συμμαζευτεί ο πολιτικός λόγος, ιδίως υποψηφίων βουλευτών.
Τα περιστατικά διαφθοράς που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα προσφέρουν ένα καλό παράδειγμα. Μια σοβαρή αντιπολίτευση θα μπορούσε φυσικά να ασκήσει κριτική για την έκταση της διαφθοράς. Θα αναγνώριζε, ωστόσο, ότι πρόκειται για σημαντικές επιτυχίες. Πολύ περισσότερο μάλιστα επειδή προήλθαν από μια κυβερνητική πρωτοβουλία, τη δημιουργία της υπηρεσίας καταπολέμησης οργανωμένου εγκλήματος. Αντ’ αυτού η αντιπολίτευση προσέφυγε στη συνωμοσιολογία. Ο Φαραντούρης, ίσως το πιο προβεβλημένο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ στα κανάλια σήμερα, ούτε λίγο ούτε πολύ είπε ότι, όσο το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει, τόσο θα αποκαλύπτονται τέτοιες περιπτώσεις! Και για να μη μείνει πίσω, η Μιλένα Αποστολάκη χαρακτήρισε «μεγάλη αποτυχία» την υπόθεση. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι ο κ. Μητσοτάκης «πετάει τη σαβούρα» για να σωθεί. Τον χαρακτήρισε μάλιστα «αρχιερέα της διαφθοράς», μιμούμενος τον Κ. Καραμανλή σε μία από τις χειρότερες στιγμές του, όταν επιτέθηκε στη νέμεση των λαϊκιστών, τον Κ. Σημίτη.
Τέτοιου είδους επιθέσεις μπορεί να ικανοποιούν τους πιο ακραίους οπαδούς τους. Όσους δεν αντέχουν τον «Κούλη». Για τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους, ωστόσο, απλώς ενισχύουν τη δυσπιστία τους απέναντι στην αντιπολίτευση. Αν μάλιστα αποτελούσαν μεμονωμένο φαινόμενο, το πρόβλημα θα ήταν μικρό. Μπορεί κανείς, ωστόσο, να διακρίνει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Όσο ο Τσίπρας διαπιστώνει ότι το «ριμπράντινγκ» εξάντλησε τα όρια του, τόσο καταφεύγει σε ακρότητες και υπερβολές. Τις οποίες συνήθως ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ, από φόβο μη μείνει πίσω, μην κατηγορηθεί ότι λοξοκοιτάζει προς τα δεξιά.
Ειδικά για τον Τσίπρα, πάντως, μετά το φιάσκο των προγραμματικών του διακηρύξεων και την κακοφωνία των στελεχών του για τη φορολόγηση του 1%, η διαφθορά φαίνεται πως μπαίνει στο επίκεντρο της ρητορικής του. Όχι όμως απλώς ως ένα φαινόμενο το οποίο πρέπει να χτυπηθεί – το αυτονόητο δηλαδή στο οποίο κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει–, αλλά ως υποκατάστατο της οικονομικής πολιτικής. Στο ερώτημα πού θα βρούμε τα λεφτά, έχει υποστηρίξει χαρακτηριστικά: «στη δικαιοσύνη και την εντιμότητα θα τα βρούμε τα λεφτά. Στο 1% που δεν μπορεί να ζει σε βάρος του 99% και στην καταπολέμηση της διαφθοράς».
Όποιος ψωνίζει είδη πρώτης ανάγκης τους τελευταίους πέντε-έξι μήνες έχει πάθει ΣΟΚ με το πόσο έχουνε χτυπήσει ταβάνι οι τιμές για τα είδη πρώτης ανάγκης.
16°
