Moonlight

Η εποχή Ομπάμα ταυτίστηκε κινηματογραφικά με δύο φιλμ. Στην αρχή της θητείας του πρώτου μαύρου αμερικανού προέδρου, το «Milk» του Γκας Βαν Σαντ αντιπροσώπευε την ελπίδα που ανέτειλε σε ένα σκοτεινό κόσμο. Οχτώ χρόνια αργότερα το κλίμα αισιοδοξίας έχει κλονιστεί επικίνδυνα μετά από την εκλογή Τραμπ και το «Moonlight» έρχεται να τονίσει τον κίνδυνο επιστροφής στο παρελθόν. Αντίθετα πάντως με ό,τι θα φανταζόταν κάποιος, το «Μoonlight» δεν είναι το τυπικό πολιτικό ακτιβιστικό μελό με την προβλέψιμη πορεία. Ο Τζένκινς έχοντας μια μόλις ταινία στο βιογραφικό του –το παρεμφερές «Medicine for Melancholy» του 2008 είχε πάντως περιορισμένη καριέρα και αποκλειστικά καλλιτεχνικό προσανατολισμό– έκανε προσεκτική μελέτη για το επόμενο μεγάλο βήμα του καθώς γνώριζε ότι θα ήταν κρίσιμο όσον αφορά το επαγγελματικό μέλλον του. Το 2013 είχε την τύχη να διαβάσει το διήγημα «In moonlight black boys look blue» του θεατρικού συγγραφέα Ταρέλ Άλβιν ΜακΚράνεϊ και να βρει στην ιστορία του γκέι ήρωα που μεγαλώνει στο Μαϊάμι κοινά στοιχεία (παρότι ο ίδιος είναι στρέιτ) με τη δική του ζωή. Στην ταινία που μοιράζει την πλοκή σε τρία μέρη, αρχικά συναντάμε τον Σαϊρόν 10 ετών με το βάρος της οικογενειακής κατάρας (με την καταλυτική παρουσία της εξαρτημένης από ουσίες μητέρα του που υποδύεται μια θαυμάσια Ναόμι Χάρις) να τον σημαδεύει. Κατόπιν παρακολουθούμε την μπερδεμένη αλλά και βίαιη εφηβεία του, όπου ο ήρωας αποφασίζει να επαναστατήσει με ακραία δυναμικό τρόπο, και στο τρίτο επεισόδιο με τίτλο «black» ο Σαϊρόν έχει κατασταλάξει σε έναν τρόπο ζωής (είναι έμπορος ναρκωτικών) που του προσφέρει μεν οικονομική άνεση και σεβασμό –αν όχι φόβο– από τον περίγυρό του αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εκφράζει τον αληθινό εαυτό του. Ώσπου συναντά τον άνθρωπο που τον συνδέει όχι απλώς με την πιο έντονη ανάμνησή του αλλά με το ίδιο το πεπρωμένο του. Η ταινία είναι πανέμορφη και μελαγχολική σαν ένα ποίημα φτιαγμένο με σκηνοθετική δύναμη που ξαφνιάζει: είναι σαν ο Τζένκινς να φιλμάρει έναν κόσμο μοναδικής βίας με κριτήρια το εικαστικό θέαμα και τη φιλμική μεγαλοπρέπεια, μακριά από την καταγγελτική μανία του Σπάικ Λι ή την ακτιβιστική θεώρηση του Τσαρλς Μπερνέτ. Η επιλογή του όμως δεν έχει να κάνει τόσο ούτε με τη τη δική του ικανότητα –σαν να λέει «δείτε τι γαμάτος σκηνοθέτης είμαι»– ούτε με την πρόκληση της εύκολης συγκίνησης λόγω θέματος (μαύρος, ομοφυλόφιλος τραβάει τα πάνδεινα στον αμερικανικό νότο). Το φιλμ περισσότερο κι από τις ιδεολογικές αποχρώσεις του είναι ένας ύμνος στην ελευθερία, την ταυτότητα και το τίμημα της μοναξιάς.