Περισσότερο από την επιτομή των swingin’ sixties, το «Blow-Up» ήταν μια ταινία που ανθολογούσε τα κυριότερα συστατικά της λονδρέζικης κουλτούρας στην πιο ραφινάτη στιγμή της: φωτογραφία, σινεμά, μόδα, ποπ, εικαστικά, το ανυπέρβλητο στιλ της Veruschka και της Vanessa Redgrave. Ένα νέο άλμπουμ μας τα θυμίζει όλα καρέ καρέ.
«Είμαι κάποιος που προτιμά να δείχνει πράγματα, αντί να τα δηλώνει. Υπάρχουν ωστόσο στιγμές που εικόνα και λόγος συγκεράζονται, και τότε προκύπτουν έργα τέχνης». Όσο λακωνικός και αν ήθελε να είναι ο Αντονιόνι, ο ερχομός του στο Λονδίνο το 1966 ξεσήκωσε μεγάλο θόρυβο. Η πόλη έβραζε. Όλοι τον γνώριζαν, και άπαντες είχαν να διηγηθούν ένα ανέκδοτο για την τελειομανία του. Στο φινάλε, ήταν ο σκηνοθέτης που έκανε τον Ρίτσαρντ Χάρις να τα βροντήξει. Ήταν ακριβώς αυτός ο ακλόνητος περφεξιονισμός όμως που έδωσε στο «Blow-Up» τη δυσερμήνευτη, διαχρονική αίγλη του. Παροιμιώδης μένει η διαφωνία του με τον Peter Bowles, όταν ο τελευταίος παραπονέθηκε για την τροποποίηση μιας σκηνής: «Αγαπητέ Πίτερ, υπερασπιζόμενος τον μονόλογό σου, μου απαριθμείς ακριβώς τους λόγους για τους οποίους πρέπει να τον κόψω. Αν μείνει όπως έχει, όλοι θα καταλάβουν τι θέλει να πει το φιλμ. Εάν όμως τον αφαιρέσω, άλλοι θα νομίζουν ότι αφορά αυτό, άλλοι εκείνο, άλλοι κάτι διαφορετικό. Αυτό θέλω και εγώ. Το “Blow-Up” πρέπει να είναι διφορούμενο».
Τι αφορούσε αυτή η διφορούμενη ταινία; Ο πρωταγωνιστής του Αντονιόνι, βασισμένος σε μεγάλο βαθμό στον David Bailey, είναι ένας φωτογράφος μόδας που σταδιακά αμφισβητεί την αληθοφάνεια των λήψεών του. Οι επιφυλάξεις του παίρνουν σάρκα και οστά, όταν φωτογραφίζοντας ένα ερωτικό καβγαδάκι σε πάρκο, ο φακός του γίνεται αθέλητα μάρτυρας μιας απόπειρας δολοφονίας. Μεγεθύνοντας τις εικόνες ολοένα προκειμένου να εξαγάγει κάποιο συμπέρασμα, η οπτική του θολώνει, διαστρεβλώνεται, χάνει κάθε έννοια ευκρίνειας. Ανάμεσα σε όλα αυτά, η ποπ ουτοπία των swingin’ sixties. Τα κλαμπ του Piccadilly και οι γκαλερί του Whitechapel, ο Herbie Hancock, οι Yardbirds, η Vanessa Redgrave, η Verouschka, τα πρώτα ψήγματα του mod lifestyle.
Το άλμπουμ της Steidl περιέχει τα περισσότερα αυθεντικά stills της ταινίας που έχουν συγκεντρωθεί ως σήμερα σε έντυπη έκδοση, καθώς και πλήθος κειμένων αναφορικά με το κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο που ενέπνευσε το «Blow-Up» αλλά και τον προφανή αντίκτυπό του στο σινεμά, τη μόδα και τη φωτογραφία.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
14°
