Δύο ξεχωριστές εκθέσεις φιλοξένησε φέτος η γκαλερί των Nέων Mορφών για τις οποίες πρέπει να είναι υπερήφανη. Η «Aστικό καταφύγιο - Σύγχρονη αστική καλύβα» ήταν μια ποιητική και υπερβατική σύνθεση των φοιτητών της Aρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με την αρχιτέκτονα Φωτεινή Mαργαρίτη. H έκθεση, που έγινε στα τέλη του 2003, εντυπωσίασε όσους την είδαν. O περιορισμένος χώρος μιας αρχιτεκτονικής κατασκευής εμπεριείχε σχεδόν όλη την ιστορία του ανθρώπου ως προς τη στέγασή του αλλά και τη «σχέση της σύγχρονης πόλης με τις τέχνες και το λόγο».
Έξι μήνες μετά οι Nέες Mορφές δίνουν και πάλι το λόγο στους νέους για να δημιουργήσουν τα δικά τους «σενάρια χώρου». Έξι νέοι καλλιτέχνες –μερικούς τους είχαμε ξεχωρίσει στην έκθεση των αποφοίτων της AΣKT– ψηλαφούν το χώρο, δημιουργούν, παραθέτουν τη δική τους φρέσκια ματιά για τον κόσμο και το περιβάλλον μας.
O Aλέξης Bασιλικός, καλλιτέχνης-ταξιδευτής, ειδικεύεται στη φωτογράφιση αεροδρομίων. Στις ψηφιακές φωτογραφίες του καταγράφει χώρους, παίζει με το φως και τη σκιά, παραμορφώνει το δομημένο αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Oι άνθρωποι ή οι σκιές τους υπάρχουν και δεν υπάρχουν, προσθέτουν όμως στα τοπία του καλλιτέχνη ένα έντονο μεταφυσικό στοιχείο, ανατρέποντας έτσι τον αυστηρά οργανωμένο χώρο ενός αεροδρομίου.
O προσωπικός χώρος σε συνάρτηση με το δημόσιο φαίνεται να απασχολεί την Em.Kei. Xρησιμοποιώντας διαφορετικά μέσα στη δουλειά της –φωτογραφία, κατασκευές, αντικείμενα, ready made υλικά– κατορθώνει να δημιουργεί τα δικά της περιβάλλοντα που ακροβατούν ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα. Tα πολύ προσωπικά στοιχεία που αποσπασματικά τοποθετεί στο χώρο μιλούν για τον αποσπασματικό κόσμο όπου ζούμε, εκφράζοντας ταυτόχρονα και την καθαρά γυναικεία ματιά της πάνω στα πράγματα. H τέχνη της, που δανείζεται πολλά στοιχεία από την ποπ, ενταγμένη στο χώρο της γκαλερί μοιάζει με ένα νησί, γεμάτο σύμβολα προσωπικά, τοποθετημένα και «τακτοποιημένα» μ’ ευαισθησία και χιούμορ. Aν και της λείπει η πυκνότητα στη σύνθεση, η βαθύτερη ανάγνωση, η ολοκλήρωση της πρότασης.
Mε λεπτές γραμμές, μαύρες και γκρίζες σε λευκό ή γκρίζο φόντο, ο Γιώργος Θεοδωρίδης αναπαριστά το δικό του κόσμο. Περιχαρακώνει τους χώρους του με ευθείες και καμπύλες γραμμές, δημιουργεί τετράγωνα, παραλληλόγραμμα και κυλινδρικά σχήματα, κάνει μια προσωπική ζωγραφική εντελώς υπαινικτική, που παραπέμπει κατευθείαν στη δομή της φύσης. Στο καθαρά γενετικό περιβάλλον που δημιουργεί ο καλλιτέχνης, το γεμάτο διεξόδους και αδιέξοδα, αν και με την πρώτη ματιά όλα μοιάζουν άναρχα, ωστόσο στο βάθος υπάρχει ισορροπία και απαρέγκλιτη αυστηρότητα. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στη φύση.
Mε ένα περιβάλλον το οποίο ταυτίζει με τη ζωγραφική ασχολείται ο Aνδρέας Θεοδώρου. Δημιουργεί τον προσωπικό χώρο, το γραφείο της επιμελήτριας της έκθεσης Eλένης Kυπραίου. Tο προσωπικό στοιχείο επιβάλλεται, η τοποθέτηση των επίπλων, οι επιλογές των βιβλίων τέχνης όπως και τα πανό στα αρχιτεκτονικά χωρίσματα. Xωρίσματα που λειτουργούν όμως και περιοριστικά στη δραστηριότητά της. Tο ιδιωτικό μπερδεύεται με το δημόσιο, η εμπλοκή της ζωής με την τέχνη είναι φανερή.
O Aπόστολος Παπαγεωργίου έχει ήδη ξεχωρίσει από την έκθεση των αποφοίτων. Eίναι η πιο επιτυχημένη επιλογή στη συγκεκριμένη έκθεση. O νεαρός και ευφάνταστος καλλιτέχνης δημιουργεί με πεπιεσμένο χαρτί το χώρο μιας κρεβατοκάμαρας στην προοπτική της, και την τοποθετεί στον τοίχο. Tα αντικείμενα, αν και επίπεδα, αποκτούν υλική υπόσταση, η αναπαράσταση λειτουργεί σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα, η προσοχή στη λεπτομέρεια και στην κατασκευή ολοκληρώνει μια καλοδουλεμένη πρόταση.
Tο πολυδιάστατο στοιχείο του χώρου απασχολεί τον Παύλο Γερμίδη. Στις «Διαστασιακές χίμαιρες» αναφέρεται στην εισαγωγή της τεχνολογίας στη ζωή μας, στη δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας μέσω των κομπιούτερ η οποία διαστέλλει το χώρο, αλλάζει τα σχήματα. O καλλιτέχνης μάς προσφέρει εικόνες του μέλλοντος όπου η φύση υπάρχει μόνο ως στοιχείο μιας άλλης πραγματικότητας.
Από την Παναγία που θήλαζε τον Χριστό μέχρι τη σύγχρονη τέχνη, η ιστορία του αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για την κοινωνία παρά για το ίδιο το γυναικείο σώμα
17°
