Μιχάλης Καλογεράκης: Η Κρήτη είναι οι καλλιτέχνες της, οι άνθρωποι που στολίζουν τις πόλεις και η ομορφιά που στολίζει την επαρχία της
Από τη Ζάκρο και τον Ξερόκαμπο, τα Αστερούσια, τον Τράφουλα, την Τριόπετρα, τον Άγιο Παύλο, την Παλαιόχωρα, τη Σούγια, το Γιαλισκάρι, το Φραγκοκάστελο. Η Κρήτη χωρίζεται σε Βόρεια και Νότια. Η δική μου ψυχή είναι στον νότο.
Μεγάλωσα σε μια φούσκα· εγώ δεν ήμουν στο νησί με την ανεξέλεγκτη κτηνοτροφία, τα όπλα και τα ναρκωτικά. Ήμουν σ’ ένα νησί με χωματόδρομους, χαμογελαστούς ανθρώπους, ελεύθερους και «πολιτσιμένους». Θα μου πεις, έτσι είναι ο άνθρωπος, περίεργο ζώο.
Ενώ το δροσερό νερό χαϊδεύει τα κορμί μου, βλέπω πλοία να φουσκώνουν με πετρέλαιο στους Καλούς Λιμένες. Όσο ο ήλιος μού καίει την κοιλιά, ακούω πολεμικά αεροσκάφη να κάνουν βόλτες πάνω απ’ τη Μεσόγειο, σκορπώντας πόλεμο και βόμβες σε αβοήθητες ψυχές σαν τη δική μου. Ενώ γεύομαι τις πιο νόστιμες μπάμιες και φασολάκια στον Κερατόκαμπο, ακούω τις ιστορίες των ντόπιων για τις αλλαγές που θα φέρει η «ανάπτυξη». Όλες οι κουβέντες τελειώνουν με τη φράση «τώρα με το νέο αεροδρόμιο…». Το Καστρί και ο Σκούρος ετοιμάζονται να παραδοθούν στους στρατηγικούς επενδυτές. Το φράγμα Αποσελέμι, που τροφοδοτεί με αμφιλεγόμενης ποιότητας νερό το Ηράκλειο, αδειάζει επικίνδυνα, με κύρια κατεύθυνση τα γκολφ και τις χιλιάδες πισίνες του Δήμου Χερσονήσου. Η βάση της Σούδας επισημαίνει διαρκώς την εξάρτησή μας από τους «μεγάλους» και η σιωπή όλων για όλα αυτά τους καθιστά, αν όχι συνένοχους, σίγουρα συνυπεύθυνους.
Η Κρήτη είναι οι καλλιτέχνες της, οι άνθρωποι που στολίζουν τις πόλεις και η ομορφιά που στολίζει την επαρχία της. Η αισθητική απουσιάζει ξεκάθαρα, όπως και ο πολεοδομικός σχεδιασμός. Το χωριό μου στη νότια Κρήτη πιάνει σταθμούς από το Τομπρούκ της Λιβύης και σε όλο το παραλιακό μέτωπό του υπάρχουν αρχαία, από την εποχή που ήταν λιμάνι. Τα καράβια τότε κατέβαιναν νότια, μια και η Αφρική είναι πιο κοντά απ’ ό,τι η Αθήνα.
Η Κνωσός από τη μία, τα Μάλια από την άλλη, η Γόρτυνα και οι Μοίρες, τα θερμοκήπια της Ιεράπετρας και το Οροπέδιο Ομαλού, ο Παύλος Βλαστός και τα Hilux, οι ταπεινές σπιτικές ρακές και τα Chivas. Όλες οι αντιθέσεις πηγάζουν από ένα μέρος ακραία ποιητικό, που κανείς δεν έχει ανάγκη να διατηρήσει και να σεβαστεί. Το εύκολο χρήμα του τουρισμού με ημερομηνία λήξης, η αδιαφορία για μέτρα κατά των ναρκωτικών και των όπλων καθώς και η ανέλιξη της μαφίας σε θέσεις εξουσίας οδηγούν την Κρήτη στο να γίνει ένα μέρος ακραίας τουριστικής εκμετάλλευσης, καθόλου βιώσιμης, μια και δεν έχει νερό, βιώσιμη ενέργεια, οδικό δίκτυο, νοσοκομεία και δεν προβλέπεται κάποια σοβαρή επένδυση προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως, αν είσαι πεινασμένος τουρίστας για ουσίες, παρανομίες, ξεφάντωμα και νοθευμένα ποτά, τότε το αεροδρόμιο του Ηρακλείου σε καλωσορίζει, μαζί με τις νέες επενδύσεις για casino και all inclusive ξενοδοχεία.
Κλείνω με το υπέροχο ποίημα του Φλωράκη: «Κάποτε η θάλασσα έφτανε ως εδώ
Τώρα η επιχωμάτωση χωρίς αιδώ την εκτοπίζει
Όμως εκεί, δεξιά του ξενοδοχείου, υπάρχει ένα πτώμα
Αν το κοιτάξετε στα μάτια, θα δείτε τον βυθό».
Από το Δεσποτικό και το Σπήλαιο μέχρι τα παλιά μεταλλεία, τις βίλες του OMA και τα ίχνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια διαφορετική διαδρομή στην Αντίπαρο
Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία
17°
