Γιαγκίνηδες: «Στη Φολέγανδρο ζήσαμε τις πρώτες ξέγνοιαστες διακοπές της ζωής μας»

Οι πρώτες φοιτητικές διακοπές που κάναμε ως Γιαγκίνηδες στη Φολέγανδρο ήταν από αυτές τις ιστορίες που, όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο καλύτερες γίνονται. Ήμασταν μια μεγάλη παρέα φίλων, με λίγα χρήματα, πολλή ενέργεια και καθόλου πρόγραμμα. Το μόνο που ξέραμε ήταν ότι θα ξενυχτήσουμε όσο δεν πάει. Τα πρωινά ξεκινούσαν συνήθως αργά, γιατί κανείς δεν είχε κοιμηθεί αρκετά. Γυρνούσαμε όποια παραλία βρίσκαμε μπροστά μας. Αγκάλη, Άγιος Νικόλαος, Κάτεργο κι όπου αλλού μας έβγαζε η μέρα. Άλλες φορές με τα πόδια, άλλες με καραβάκια, πάντα όμως επειδή κάποιος είχε ακούσει από κάποιον ότι «εκεί είναι η καλύτερη παραλία του νησιού». Μεταξύ μας... συνήθως δεν ξέραμε ούτε πού πηγαίναμε.

Ένα απόγευμα ανεβήκαμε μέχρι την Παναγιά πάνω απ’ τη Χώρα για να δούμε το περίφημο ηλιοβασίλεμα. Από εκεί φαίνεται σχεδόν όλο το νησί – δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται το πιο διάσημο σημείο για να δεις τον ήλιο να πέφτει στο Αιγαίο. Τα βράδια καταλήγαμε στη Χώρα. Ποτά, γέλια, καινούργιες γνωριμίες και ατελείωτες βόλτες στα σοκάκια. Ο Σπύρος είχε ανακαλύψει τη δική του, επιστημονική μέθοδο επιβίωσης: ντεπόν με ούζο. Κανείς δεν ξέρει αν δούλευε πραγματικά, αλλά εκείνος ορκιζόταν ότι έτσι άντεχε τα συνεχόμενα ξενύχτια. Ο Πανάγος, από την άλλη, είχε το δικό του ταλέντο. Εξαφανιζόταν για ώρες, χωρίς καμία εξήγηση. Τον ψάχναμε σε παραλίες, μπαρ και σοκάκια και συνήθως εμφανιζόταν ξημερώματα με πολλούς καινούργιους φίλους, λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Το καλύτερο όμως βράδυ δεν το περάσαμε ούτε στη Χώρα ούτε σε κάποιο μπαρ. Καθόμασταν σε μια παραλία αργά τη νύχτα και κάποια στιγμή βγάλαμε τα όργανα. Ξεκινήσαμε να παίζουμε για την παρέα μας, αλλά σιγά σιγά άρχισε να μαζεύεται κόσμος. Άλλοι τραγουδούσαν, άλλοι χόρευαν ξυπόλυτοι στην άμμο κι άλλοι έφερναν ποτά από τις παρέες τους. Μέσα σε λίγη ώρα είχε στηθεί κανονικό γλέντι κάτω απ’ τα αστέρια. Άγνωστοι έγιναν φίλοι, οι φίλοι έγιναν οικογένεια και η μουσική σταμάτησε μόνο όταν άρχισε να χαράζει.

Χαμένα δρομολόγια, καμένα κινητά από την άμμο, ατελείωτα περπατήματα, ο Σπύρος με τα ντεπόν του, ο Πανάγος που κανείς δεν ήξερε πού βρίσκεται και δεκάδες άνθρωποι που γνωρίσαμε εκείνο το καλοκαίρι. Αυτή ήταν η Φολέγανδρός μας. Όχι απλώς ένα όμορφο νησί, αλλά το μέρος όπου ζήσαμε τις πρώτες πραγματικά ξέγνοιαστες διακοπές της ζωής μας.

* Οι Γιαγκίνηδες –Σπύρος Ζήσης και Παναγιώτης Σικαφλίδης– είναι ρεμπέτικο δίδυμο