Αγγελική Ευριπιώτη: «Η Σύρος παλεύει να διατηρήσει την ανεμελιά των προηγούμενων δεκαετιών»

Η Σύρος είναι οι αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία. Οι γονείς μου έφτασαν στο νησί το 1983, επιλέγοντας μια διαφορετική ζωή, μακριά από τις πόλεις. Η μητέρα μου, Γαλλίδα, εντάχθηκε σιγά σιγά σε μια πραγματικότητα που δεν μετάνιωσε ποτέ: στην ομορφιά του τοπίου, στο slow living, στην ανθρώπινη επαφή και στα καθημερινά ερεθίσματα. Πάντα με το ένα πόδι στο νησί και το άλλο κάπου αλλού στον κόσμο, η αδερφή μου κι εγώ μεγαλώσαμε σε έναν μικρόκοσμο αυθεντικής νησιωτικότητας. Δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Οι ίδιοι δρόμοι οδηγούν στις ίδιες εικόνες: Ηλιοβασίλεμα στην Απάνω Μεριά, κολύμπι στα Κόκκινα και στη Φάμπρικα, περπάτημα στην παραλία της Ερμούπολεως, βόλτες στο Επισκοπείο, πρωινά ψώνια στην οδό Χίου.

Το 2001 έφυγα, σπούδασα, έζησα στην Αμερική κι αλλού, για να επιστρέψω στη Σύρο το 2021. Με τα παιδιά μου και τον σύντροφό μου πήραμε την ίδια απόφαση που είχαν πάρει οι γονείς μου σχεδόν σαράντα χρόνια πριν. Πάντα ένιωθα ότι οι Κυκλάδες είναι το κέντρο του κόσμου. Σήμερα καταφέρνω να ασκώ την αρχιτεκτονική από τον τόπο μου, σχεδιάζοντας κτίρια σε πολλά μέρη του κόσμου, με καθαρό μυαλό, περπατώντας πολύ και απολαμβάνοντας ταυτόχρονα μια απαράμιλλη ποιότητα ζωής. Ο χρόνος της ημέρας είναι περισσότερος στα νησιά. Η σκέψη, το διάβασμα και πολλές ξεχασμένες συνήθειες επαναπροσδιορίζονται εδώ και καταφέρνουν να χωρέσουν στη μέρα, όσο φορτωμένη κι αν είναι.

Η Σύρος σήμερα παλεύει να διατηρήσει κάτι πολύτιμο, που δεν έχει αλλοιωθεί σημαντικά: την ανεμελιά και την ανθρώπινη συνύπαρξη των προηγούμενων δεκαετιών. Όλα αυτά παραμένουν σχεδόν ίδια από τη δεκαετία του ’80. Η υπερβολική δόμηση που κατακλύζει τις Κυκλάδες μοιάζει να έχει σταματήσει λίγο έξω από τον φάρο της Ερμούπολης και η πορεία της να είναι πιο ήπια στο δικό μου νησί. Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα άλλαζα στη Σύρο, θα έλεγα πως μια μετεξέλιξη του ναυπηγείου με σύγχρονη θεώρηση και σε άμεση σύνδεση με την αξιοποίηση του αστικού παραλιακού μετώπου στην πόλη του Ερμή, η οποία κλείνει φέτος τα 200 χρόνια από την ίδρυσή της, θα οδηγούσε στην κάθαρση του επιβαρυμένου αέρα που αναπνέουμε. Παράλληλα, όσο ρομαντικά κι αν αντικρίζω τα νεοκλασικά ερείπια της πόλης, μια ταχύτερη γραφειοκρατική διαδικασία θα ωφελούσε την πρωτεύουσα των Κυκλάδων και θα ήταν πιο ενθαρρυντική για όσους τολμούν να προχωρήσουν στην αποκατάσταση αυτών.

Η Σύρος είναι ένα νησί όλων των εποχών. Χαρίζει απλόχερα τον πλούτο της φύσης, της αρχιτεκτονικής και της ανθρωπιάς. Και η ανθρωπιά είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο των κατοίκων της. Σ’ έναν κόσμο ολοένα πιο ψηφιακό, εχθρικό και εγωκεντρικό, μια καλημέρα κι ένα χαμόγελο εξακολουθούν να μας δίνουν τη δύναμη να πιστεύουμε στην επόμενη μέρα και στο μέλλον αυτού του τόπου.

* Η Αγγελική Ευριπιώτη είναι αρχιτεκτόνισσα, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και επίτιμη πρόξενος της Γαλλίας στη Σύρο και την Πάρο