Η Κίμωλος της Κατερίνας Κατώπη

Πάντα λάτρευα τα µικρότερα νησιά, τα πιο ανεξερεύνητα, αυτά που ήταν λίγο ξεχασµένα, λίγο πιο δύσκολα να φτάσεις. Η Κίµωλος ήταν έρωτας µε την πρώτη µατιά και κάθε χρόνο επιστρέφω όσο πιο συχνά µπορώ. Με γοητεύουν τα εκτυφλωτικά, διάφανα, τυρκουάζ νερά της, τα «σύρµατα» πάνω στη θάλασσα, οι βουτιές στου Καρρά και τα ωραιότερα ίσως νερά του Αιγαίου στη γειτονική Πολύαιγο (ναι, η Πολύαιγος ανήκει στην Κίµωλο και όχι στη Μήλο). H Χώρα είναι θαρρείς και βλέπεις ένα κουκλόσπιτο, άψογα διατηρηµένο, αυθεντικό και προσεγµένο. Όπου και αν κοιτάξεις υπάρχουν λέξεις και αποφθέγµατα γραµµένα στο πλακόστρωτο. Οι κάτοικοι είναι φιλόξενοι και πάντα µε χαµόγελο, σε χαιρετούν ακόµη και αν δεν σε γνωρίζουν. Οι ρυθµοί είναι πιο αργοί, νωχελικοί και γενικά έχεις την αίσθηση των διακοπών µιας άλλης εποχής. Σε πόσα νησιά µπορείς ακόµη να κυκλοφορείς από το πρωί ως το βράδυ µε ένα µαγιό και ένα παρεό και τα παιδάκια να κάνουν µπάνιο αµέριµνα στο λιµάνι µέχρι να νυχτώσει; Όλο τον χειµώνα αναπολώ πότε θα έρθει η ώρα να πάω στο νησί για να πιω τα καταπληκτικά negroni στην Αγορά του Μάκη, να φάω ψάρι πάνω στο κύµα στο Κύµα, να δανειστώ ένα βιβλίο από τις διάσπαρτες υπαίθριες δανειστικές βιβλιοθήκες του νησιού. Όταν θέλω να ονειρευτώ τις τέλειες διακοπές, µου έρχονται στο νου αυτά τα καθάρια σµαραγδί νερά µαζί µε το άσπρο της κιµωλίας, οι ανέµελες στιγµές και η απλή οµορφιά, και σκέφτοµαι αυτό που λένε οι ντόπιοι: «Κίµωλό µου, Παράδεισό µου».

*Η Κατερίνα Κατώπη είναι επιχειρηµατίας µε τελευταίο της εγχείρηµα τη Flycycladic, την πρώτη αερογραµµή που συνδέει µεταξύ τους τα ελληνικά νησιά. Είναι επίσης ερασιτέχνης φωτογράφος. Φωτογραφίες της δηµοσιεύονται στο βιβλίο «Greek Islands», εκδ. Assouline.