Η Ελαφόνησος του Θανάσn Χριστοδούλου (Lumiere)

Καλοκαίρι του 2001. Καλοκαίρι (όπως τα περισσότερα) µε το Άστρος Κυνουρίας ως βάση, σαν ένα µικρό, ταπεινό ακρωτήριο Κανάβεραλ, απ’ όπου ξεκινούν όλες οι εκδροµές και τα ταξίδια του «Αστρικού» θέρους. Οι γονείς, παραδοσιακά, έριχναν πάντα µια ιδέα για ένα ταξίδι, συνήθως σε κάποιο νησί που δεν είχαµε ξαναπάει µέχρι τότε. Εκείνο το καλοκαίρι, το όνοµα που επικράτησε µεταξύ των επιλογών ήταν η Ελαφόνησος. Η Ελαφόνησος δεν ακουγόταν παρά ελάχιστα από τα χείλη των ταξιδευτών που συνέρρεαν κυρίως (και µανιωδώς) στις Κυκλάδες, Κρήτη και τα υπόλοιπα «µεγάλα» ονόµατα της καλοκαιρινής «πίστας», καταναλώνοντας ακόµα µε πάθος τους καρπούς από το πλούσιο εισοδηµατικό περιβόλι της δεκαετίας του ’90. Στην ιδέα για την Ελαφόνησο, η µάνα µου ανέφερε και κάτι για µια παραλία, την παραλία του Σίµου. «Μία παραλία;» αναρωτήθηκα. «Δηλαδή θα πάµε σε ένα νησί για διακοπές και θα πηγαίνουµε κάθε µέρα απλά στην ΙΔΙΑ παραλία;» απόρησα ελαφρώς κατσουφιασµένος, εφόσον θα έσπαγε η οικογενειακή συνήθεια για διαρκείς, καθηµερινές περιηγήσεις και ανακαλύψεις νέων παραλιών, τοπίων, χωριών και πανοραµικών σηµείων, όπου και αν πηγαίναµε µέχρι τότε. «Το καλό είναι ότι δεν χρειάζεται να κλείσουµε εισιτήρια πλοίου και να φάµε την ταλαιπωρία του Πειραιά µιας και περνάς στην Ελαφόνησο από τη Λακωνία µε ένα µικρό ferry boat» προσέθεσε η πάντα ενηµερωµένη για τους τρόπους µετακίνησης µάνα. «Αυτό όντως είναι… κάτι», σιγοµουρµούρησα. 

Σηµαντική παρένθεση: Ελάχιστο καιρό πριν, στο µοναδικό τότε συνδροµητικό κανάλι τηλεόρασης που υπήρχε στην Ελλάδα, ένα τυχαίο απόγευµα, είχα πετύχει την ταινία «The beach» του Danny Boyle. Την είχα βρει απολαυστικότατη και όντας γεµάτος από ανησυχίες και υπαρξιακές αναζητήσεις της πρώτης νεότητας, βρήκα, χάρη στον Boyle, έναν δρόµο στον οποίον κρυβόταν (ακόµα και αν γινόταν µέσα από ένα mainstream περιτύλιγµα) µια φιλοσοφική ανάγνωση µε κεντρικό σύµβολο µια παραλία. Καταρχάς τι soundrack ήταν αυτό! Και κατά δεύτερον και πιο βασικό: µε τι οπτικό νέκταρ µας έλουσε ο Danny; (Και δεν εννοώ µόνο την Virginie Ledoyen). Μιλάω για αυτήν την παραλία που όντως φαινόταν σαν να ήταν ο χαµένος παράδεισος επί γης. Φυσικά, δεν είχα ιδέα τι θα συνέβαινε λίγες εβδοµάδες πιο µετά και 200 χιλιόµετρα πιο µακριά.

Ένα µικρό ferry περιµένει στην Πούντα. Επιβιβαζόµαστε. Η απόσταση µικρότερη από 1.5 χιλιόµετρο. Αλλά όχι στο νερό. Στον αέρα. Γιατί µε τα εντελώς διάφανα νερά ένιωθες ότι είχες επιβιβαστεί στο πρώτο ferry boat της ιστορίας που ίπταται. Φτάνουµε στη Χώρα, στον µοναδικό οικισµό της Ελαφονήσου. Το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα, σε αυτό το νησάκι που ενώνεται µε µια γέφυρα, περίµενε υποµονετικά τις ινσταγκραµικές δόξες που θα του χάριζαν οι επόµενες γενιές, µε θρησκευτική ευλάβεια. Με το αυτοκίνητο ξεκινάµε µέσω ενός καρόδροµου για την παραλία του Σίµου. Ένα απόλυτα άγονο τοπίο, κανένα αυτοκίνητο προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, ίχνος ανθρώπινου πολιτισµού δεν υπήρχε. Αφήνουµε το αυτοκίνητο πίσω από αµµόλοφους και περπατάµε µέχρι το µικρό ύψωµα. Και τότε την είδα. Με ελάχιστο κόσµο, προφανώς και ΔΕΝ ήταν οργανωµένη σε κανένα σηµείο της (µην ξεχνάτε ότι το ηµερολόγιο έγραφε 2001), καµιά δεκαριά οµπρέλες διάσπαρτες και µια ξύλινη καλύβα στηµένη πάνω στη «γλώσσα» που τη χωρίζει κάπου στα 2/3 του µήκους της. 

Δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή µου κάτι αντίστοιχο. Τραγουδώντας το «Spinning away» έτρεξα και βούτηξα στον δικό µου, νέο επίγειο παράδεισο.

* Ο Θανάσης Χριστουδούλου (Lumiere) είναι µουσικός, συνθέτης και παραγωγός. Το φθινόπωρο θα κυκλοφορήσει το νέο του instrumental single «Elodie (La marée)» καθώς επίσης και το δεύτερο ελληνόστιχο κοµµάτι του «Συγγνώµη».