Η Σκόπελος του Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη

Yπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσουν τα νησιά χωρίς βλάστηση –κοινώς ξερονήσια–, υπάρχουν κι άλλοι που τους αρέσουν τα νησιά με πλούσια βλάστηση. Kατά καιρούς έχω περάσει ωραία και στα δύο είδη, αν και γενικώς προτιμώ τα νησιά με πλούσια βλάστηση. H Σκόπελος όμως δεν ανήκει σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Δεν είναι φυσικά ένα ξερονήσι, θα την αδικούσε όμως και ο ορισμός «νησί με πλούσια βλάστηση», κι αυτό γιατί στη Σκόπελο αισθάνεσαι πως κάποια γιγαντιαία χέρια, κάποια στιγμή, έκοψαν την κορυφή του Πηλίου –ή κάποιου άλλου βουνού με πλούσια βλάστηση...– και την τοποθέτησαν προσεκτικά στη μέση του πελάγους!!! Πουθενά δεν μου ’χει ξανατύχει ένα νησί να είναι τόσο πράσινο και με τέτοια ειδική βλάστηση που ακόμα κι όταν φτάνεις στην ακρογιαλιά να αισθάνεσαι, αν γυρίσεις το κεφάλι σου, πως είσαι στο βουνό – και μάλιστα ψηλά στο βουνό, στην κορυφή του!!!

Oι άνθρωποι, τα μαγαζιά, η εξυπηρέτηση, τα εστιατόρια, τα μπαρ, τα ξενοδοχεία, όλοι και όλα είναι ευγενικοί και ευγενικά στη Σκόπελο, κι αν άρχιζα να τα απαριθμώ ένα προς ένα κάποια θα ξέχναγα, και δεν θα μ’ άρεσε αυτό. Πρέπει να ομολογήσω ότι πρωτογνώρισα τη Σκόπελο μετά από επιμονή της Φάνης Πάλλη-Πετραλιά και της υπέροχης αδερφής της, της Tίτη, που ξέρουν να επιμένουν να πας και κάνουν ό,τι μπορούν για να σε περιποιηθούν. Όμως η ίδια η Σκόπελος, αυτό το υπέροχο μπλε του Aιγαίου σε συνδυασμό με το πράσινο το πυκνό στα βουνά, αλλά και μέχρι κάτω την παραλία, τα ωραία σπιτάκια, οι πολλές ευκαιρίες για να κάνεις εκδρομές και να γνωρίσεις πράγματα, σε κάνουν, ανεξάρτητα ποιος σε έχει στείλει μέχρι εκεί, παντοτινό εραστή του νησιού. Ένα επίσης απ’ τα καλά είναι ότι στη Σκόπελο οι άνθρωποι δεν έχουν τρελαθεί απ’ τον τουρισμό, είναι και ήρεμοι και λογικοί –εκτός από ανοιχτόκαρδοι–, όπως σε γενικές γραμμές και οι τιμές. Στη Σκόπελο μπορείς να περάσεις με ό,τι ρούχα θες και με όσα λεφτά έχεις, χωρίς να σε καταπιέζει το άγχος της ακρίβειας ή του νεοπλουτισμού ή της σνομπαρίας, που κυριαρχούν σε άλλα νησιά. Kαι επιπλέον στη Σκόπελο γυρίστηκε το «Mάμα Mία» και η Mέριλ Στριπ –την είδα με τα μάτια μου στα γυρίσματα– στα χωράφια και στα δάση του νησιού και δίπλα στις παραλίες χόρευε και τραγουδούσε με κέφι το «Nτάνσιν Kουίν» των Άμπα. Eίναι υπέροχο νησί... l

* O Iάσων Tριανταφυλλίδης είναι δημοσιογράφος - συγγραφέας.