Η Ρόδος του αρχιτέκτονα Τσαμπίκου Πετρά

Πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στη Ρόδο. Ήμασταν μια παρεούλα από ατίθασους πιτσιρικάδες από αυτούς που δεν κάθονται ήσυχοι και θέλουν να εξερευνούν τα πάντα. Τα καλοκαίρια σηκωνόμασταν νωρίς το πρωί και οργώναμε τους δρόμους αναζητώντας να εξερευνήσουμε καινούργια σημεία.

Με αυτοσχέδιες κατασκευές, ανεμόσκαλες, προσεγγίζαμε μέρη δυσπρόσιτα. Περπατάγαμε πάνω στους περίδρομους των τειχών της Παλιάς Πόλης, κρεμόμασταν από τους βράχους του Μόντε Σμιθ ανάμεσα στους αθάνατους, ψάχναμε τις στοές στο Αρχαίο Στάδιο. Άλλοτε, χανόμασταν στις κατάφυτες διαδρομές μέσα στο Ροδίνι, πετάγαμε χαρταετούς στην ψαροπούλα και κολυμπάγαμε σε όλες τις κοντινές παραλίες. Τότε, είχαμε εξαντλήσει κάθε γωνία του νησιού.

Τη Ρόδο πλέον την επισκέπτομαι μόνο τα καλοκαίρια. Για την ακρίβεια την επισκέπτομαι την άνοιξη, τότε που στην Αθήνα νιώθεις ακόμα το χειμώνα δίπλα σου ενώ εκεί έχει φτάσει ήδη το καλοκαίρι, ή τον Σεπτέμβρη όταν ακόμα αρνείται πεισματικά να αφήσει το φθινόπωρο να πάρει τη θέση του.

Αν και έχω εξαντλήσει κάθε γωνιά, κάθε φορά που πάω στη Ρόδο δεν τη χορταίνω. Νιώθω ότι την ξέρω από τη μία, αλλά από την άλλη είμαι σίγουρος ότι μόλις στρίψω στη γωνία θα πεταχτεί και μια καινούργια εμπειρία. Ακόμα και όταν ξεναγώ φίλους σε γνωστά μέρη, έχω και εγώ το ίδιο βλέμμα με αυτούς γεμάτο ενθουσιασμό και περιέργεια, σαν να τη βλέπω για πρώτη φορά.

Όσο περνάνε τα χρόνια συνειδητοποιώ ότι κάτι τρέχει με αυτό το νησί. Το επιβεβαιώνουν οι άνθρωποι που την επισκέπτονται. Ξανά και ξανά. Πιστοί στο ραντεβού τους κάθε καλοκαίρι. Μα γιατί;

Γιατί η Ρόδος έχει μια πολύ ισχυρή ταυτότητα που σου μένει ανεξίτηλη. Έχει μια κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα και ταυτόχρονα επιτρέπει την επιλεκτική εξερεύνηση των δικών σου σημείων. Είναι ένα σταυροδρόμι πολιτισμών, είναι πολύ τόποι μαζί σε συνδυασμό με ένα πλούσιο φυσικό τοπίο. Και αυτό φαίνεται και στην αρχιτεκτονική της: Μεσαιωνική, Οθωμανική, Ιταλική, Ελληνική, λαϊκή, σύγχρονη. Περπατάς ανάμεσα στα σοκάκια της στα βοτσαλωτά δάπεδα της Λίνδου, δίπλα σε αρχαίους τοίχους και περίτεχνες πορτοσιές στα Κοσκινού, μέσα σε δροσερές τοξοτές στοές στο Μαντράκι, ή ακόμα απολαμβάνεις μια σχεδόν προσωπική παραλία κάτω από ένα δέντρο στους Πεύκους ή στις πηγές στην Καλλιθέα.

Στη Ρόδο θα βρεις αρχιτεκτονική και τοπίο που δεν πας απλά για να δεις, αλλά που γίνεσαι μέρος του. Ξανά και ξανά. Γιατί ακριβώς όταν είσαι πρωταγωνιστής και όχι θεατής, τα σενάρια είναι κάθε φορά διαφορετικά, καινούργια, ανεξάντλητα.

*Ο Τσαμπίκος Πετράς είναι βραβευμένος αρχιτέκτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, διατηρεί γραφείο στην Αθήνα και τα καλοκαίρια του τα περνάει στον τόπο καταγωγής του, τη Ρόδο.