Παρίσι: Από τη συναυλία της Σελίν Ντιόν στην Εβδομάδα Μόδας και τον Σηκουάνα

Στο Παρίσι βρέθηκα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, και μάλιστα για έναν λόγο εντελώς ανορθόδοξο για μένα. Είχα πρόσκληση σε επίδειξη μόδας! Η ιστορία είχε αρχίσει δυο χρόνια νωρίτερα, όταν ο ιαπωνικός οίκος Εμπόριο Αραγκάο χρησιμοποίησε σε συλλογή του έργα καλλιτεχνών από διάφορες χώρες. Ανάμεσά τους και δυο Κύπριες· η Μαρίνα Εμφιετζή και η Έλενα Σαρρή Βαρνάβα.

Ένα από τα έργα που είχε δώσει στον οίκο η Έλενα -αγαπημένη φίλη- ήταν η ζωγραφική απόδοση μιας φωτογραφίας του προσώπου μου. Κάπως έτσι βρέθηκα να αγοράζω μια πουκαμίσα με... εμένα επάνω της. Και κάπως έτσι, δυο χρόνια αργότερα, ως πελάτισσα πλέον, έλαβα πρόσκληση για την παρουσίαση της νέας κολεξιόν στο Παρίσι.

Η πρόσκληση ήταν για δύο και η προφανέστατη επιλογή μου ήταν η Βίκυ, η ανιψιά μου με τις πολυάριθμες ανησυχίες, ανάμεσα στις οποίες χώρεσε κάποια στιγμή και τις σπουδές για fashion marketing στο Μιλάνο. Μετά σκεφτήκαμε πως θα ήταν κρίμα να μην έρθει στο Παρίσι και η μητέρα της, η Μάχη. Κι αφού θα ερχόταν η αδελφή του, θα ερχόταν φυσικά και ο άντρας μου. Έτσι μια πρόσκληση για δύο εξελίχθηκε σε παρισινό τετραήμερο για τέσσερις.

Και πριν ακόμα φτάσουμε στη Γαλλία, προέκυψαν δύο εισιτήρια από μεταπώληση για τη συναυλία της Σελίν Ντιόν που θα ήταν για το βράδυ της άφιξης μας. Η Βίκυ είναι μανούλα σ’ αυτά.

Μισή ώρα μετά το check-in στο ξενοδοχείο, η Βίκυ κι εγώ ξαναμπαίναμε σε uber. Στο εισιτήριο έγραφε 19.30. Μέχρι εκείνη, όμως, την ώρα, μεγάλο μέρος του κοινού βρισκόταν ακόμη έξω από το στάδιο. Η συναυλία άρχισε τελικά στις 20.35. Ανακουφιστικές οι πολιτισμικές συγγένειες: υπάρχουν τελικά Ευρωπαίοι χειρότεροι κι από εμάς στο θέμα της συνέπειας. Δεν μας πείραξε. Η Βίκυ είχε έρθει από την Αθήνα, εγώ από την Πράγα, είχαμε πολλά να πούμε.

Και ύστερα βγήκε η Σελίν Ντιόν. Θεά -κατά το λεξιλόγιο των νεότερων! Όποιος γνώριζε όσα πέρασε τα τελευταία χρόνια με την υγεία της, δυσκολευόταν να τα συμφιλιώσει με τη γυναίκα που βρισκόταν στη σκηνή. Η φωνή καθαρή και δυνατή, η παρουσία της γεμάτη ενέργεια. Το ίδιο εξαιρετικές και οι δεύτερες φωνές, η ορχήστρα, τα ρούχα θεαματικά, η εικόνα στις γιγαντοοθόνες δουλεμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Σε μια στιγμή που η Σελίν εμφανίστηκε με ένα εκτυφλωτικό μπλε ελεκτρίκ φόρεμα -Τομ Φορντ by Χάιντερ Άκερμαν- ο σκηνοθέτης επέλεξε να την προβάλλει στις οθόνες ασπρόμαυρη. Έτσι, η ίδια, μέσα στην εντυπωσιακή τουαλέτα παρέμενε το μοναδικό σημείο χρώματος και προσοχής όσο μακριά κι αν καθόσουν.

Το γαλλικό κοινό την αγαπάει. Αυτό δεν χρειαζόταν να το ξέρεις εκ των προτέρων· αρκούσε να ακούσεις χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν -και να χορεύουν- μαζί της τα γαλλικά τραγούδια. Κάπου προς το τέλος τραγούδησε μια άρια από τη La Wally του Αλφρέντο Καταλάνι. Στράβωσα λίγο τα μούτρα μου. Σπουδαία φωνή, βεβαίως, αλλά άλλο πράγμα η όπερα. Ώσπου εξήγησε ότι ήταν ένα παλιό της απωθημένο, κάτι που ονειρευόταν χρόνια να κάνει. Κατάπια τη γλώσσα μου. Δικαίωμά της. Άλλωστε, ύστερα ήρθε το bis: «All by Myself» και «Pour que tu m’aimes encore». Κι εκεί έδωσε ρέστα.

Για την επιστροφή στο ξενοδοχείο αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το πλήθος· δεν μπορεί, προς την κοντινότερη στάση του μετρό θα πήγαιναν. Κάποια στιγμή, μπροστά στο συγκλονιστικό κατασκεύασμα της Ντεφάνς, το πλήθος μοιράστηκε στα δύο. Γύρισα και ρώτησα το πρώτο ζευγάρι που βρέθηκε δίπλα μας: «Καλά πάμε για το μετρό; Πάμε στη Παναγία των Παρισίων». Δεν θα σας πω πολλά.

Πέσαμε πάνω σ’ ένα συμπαθέστατο ζευγάρι Αμερικανών από τη Βόρεια Καρολίνα και στη μικρή διαδρομή στο μετρό προλάβαμε να γίνουμε φίλοι. Τόσο, ώστε λίγο αργότερα βρεθήκαμε να αγκαλιαζόμαστε στην όχθη του Σηκουάνα και να τους ευχόμαστε «βίον ανθόσπαρτο». Γιατί στην Πλενιτίτ Αρένα, όπου είχε γίνει η συναυλία, ο Ματ είχε κάνει στη Λορέν την έκπληξη: ύστερα από δεκατρία χρόνια σχέσης, ένα λαμπερό μονόπετρο και πρόταση γάμου.

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε με τα πόδια προς τη Σορβόννη. Η Μάχη ήθελε να ξαναδεί τη γειτονιά όπου είχε περάσει πολύ χρόνο στα νιάτα της, επισκεπτόμενη τη φίλη της την Κλαίρη που σπούδαζε εκεί. Εκεί συναντήσαμε το άλλο Παρίσι. Έξω από το Λισέ Λουί-λε-Γκραν είχαν μείνει τα ίχνη των μαθητικών κινητοποιήσεων των προηγούμενων ημερών: πλακάτ, συνθήματα, χαρτόνια. Οι μαθητές, όμως, έμπαιναν και έβγαιναν ήρεμα. Οι διαδηλώσεις είχαν κοπάσει. Οι επόμενες είχαν ήδη αναγγελθεί. Χωρίς να το έχουμε σχεδιάσει, είχαμε πετύχει το Παρίσι στην ανάπαυλα.

Λίγες ώρες αργότερα θα βρισκόμασταν στο ακριβώς αντίθετο σκηνικό. Η επίδειξη μόδας δεν γινόταν σε κάποιο κλειστό χώρο αλλά στο Λα Περλ Νουάρ, ένα κομψό μαύρο ποταμόπλοιο που είχε δέσει στον Σηκουάνα. Καμιά τριανταριά προσκεκλημένοι όλοι κι όλοι. Περιμέναμε όλοι αναγκαστικά -και υπομονετικά- στην προβλήτα περίπου μισή ώρα για να ετοιμαστούν τα μοντέλα· η Βίκυ κι εγώ, όμως, εξακολουθούσαμε να έχουμε πολλά να πούμε. Εκείνη φορούσε την πουκαμίσα με το δικό μου πρόσωπο μπροστά και στην πλάτη την υπογραφή της Έλενας: Εμπόριο Αραγκάο × Έλενα Σαρρή Βαρνάβα (Elena Sarri Varnava). Εγώ κάτι πιο ταπεινό.

Καμιά εικοσαριά μοντέλα, φίνα υφάσματα, ρούχα που κόστιζαν από δυο μέχρι πέντε και έξι χιλιάδες ευρώ τα οποία διαθέτονταν σε μόλις δύο ή τρία κομμάτια το καθένα. Δεν κοίταξα τις τιμές με αγοραστικές προθέσεις.

Τίποτε δεν είχε εκείνη την απόμακρη σοβαροφάνεια που ένας άσχετος με τη μόδα άνθρωπος -εγώ- ίσως φαντάζεται για ένα event της Paris Fashion Week. Οι διοργανωτές, οι καλεσμένοι, τα μοντέλα, όλοι μιλούσαν με όλους.

Όταν τελείωσε η επίδειξη το Λα Περλ Νουάρ γλίστρησε στα νερά του Σηκουάνα. Κρασί, μικρά εδέσματα, κουβέντες. Στην προκυμαία ένα ζευγάρι χόρευε. Άνθρωποι μας χαιρετούσαν από τις όχθες και από τα bateaux-mouches που ήταν πακτωμένα με τουρίστες όλων των εθνών, έχοντας προφανώς καταλάβει ότι πάνω στο μικρό μαύρο ποταμόπλοιο συνέβαινε κάτι αλλιώτικο. Ο καιρός υπέροχος, το Παρίσι ήταν έξω ολόκληρο. Λίγες ώρες νωρίτερα φωτογραφίζαμε τα απομεινάρια μιας μαθητικής διαμαρτυρίας. Τώρα περνούσαμε μπροστά από τον Πύργο του Άιφελ με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι.

Πλησιάζοντας στο Σεν Μισέλ είδαμε από μακριά μια μεγάλη συγκέντρωση και, με την εμπειρία του πρωινού, η πρώτη μας σκέψη ήταν: Διαδήλωση. Οι σημαίες, όμως, μάς διόρθωσαν.

Ήταν συγκέντρωση της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ+ και όπως μάθαμε αργότερα, εξελίχθηκε και τελείωσε ειρηνικά, αφήνοντας την συνηθισμένη σφραγίδα του πλήθους: πλαστικά ποτήρια, συσκευασίες από μπέργκερ και μπουκάλια μπίρας.

Γύρω στις έξι επιστρέψαμε στην αποβάθρα. Η Βίκυ κατέβηκε από το ποταμόπλοιο, έβγαλε τα ψηλοτάκουνα, τα έβαλε στην τσάντα και φόρεσε τις ελβιέλες της — sneakers, για όσους γεννήθηκαν από το ’70 και μετά αφού η λέξη εξαφανίστηκε από το ελληνικό λεξιλόγιο. Και πήραμε το μετρό.

Βράδιασε πια όταν ξαναβρήκαμε τον Δημήτρη και τη Μάχη. Κάπου να φάμε· παντού γεμάτα. Πάνω που ήμασταν έτοιμοι να συμβιβαστούμε με κάτι πρόχειρο, περάσαμε μέσα από μια μικρή εσωτερική αυλή και βρεθήκαμε στο εστιατόριο Ροτζέρ Λα Γκρενουίλ.

Το Ροτζέρ βρίσκεται εκεί από το 1930 και η ειδικότητά του είναι τα βατραχοπόδαρα. Ξετρελάθηκα. Τα δύο αδέλφια που με συνόδευαν, λιγότερο, αλλά δεν τους άφησα και πολλά περιθώρια. Παρά το γεμάτο εστιατόριο, βρέθηκε τραπέζι. Παρήγγειλα cuisses de grenouilles meunière με βούτυρο και σκόρδο και ρύζι με μαϊντανό. Εξαιρετικά. Το κρασί επίσης. Το Παρίσι εξακολουθούσε να μας φέρεται υπέροχα.

Την Κυριακή μάς περίμενε μια διαφορετική συνάντηση. Η Μαρίνα ήταν συμμαθήτρια και παιδική μου φίλη στην Αμμόχωστο. Το 1976 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει χημεία. Την κατάπιε το Παρίσι. Έμεινε, εργάστηκε, παντρεύτηκε, έκανε τα παιδιά της -δυο λεβεντόπαιδα- και δεν ξαναγύρισε να ζήσει στην Κύπρο. Καθίσαμε για καφέ κοντά στο Σεν Μισέλ και αρχίσαμε να μιλάμε σαν να έπρεπε να καλύψουμε σε μία ώρα όσα είχαν συμβεί σε μισό αιώνα. Η Μαρίνα έχει και μια ιδιαίτερη θέση στη ζωή μου. Μετά την προσφυγοποίηση του 1974, η οικογένειά της -όπως άλλωστε και η δική μου- βρέθηκε στην Αθήνα να νοικιάζει, από όλες τις πολυκατοικίες της πόλης, ένα διαμέρισμα δίπλα στην οικογένεια του Δημήτρη. Ήμασταν και οι τρεις συνομήλικοι. Έτσι γνωριστήκαμε με τον Δημήτρη. Πενήντα δύο χρόνια αργότερα, καθόμασταν κι οι τρεις σε ένα τραπέζι στο Παρίσι.

Μετά τον καφέ και την tarte tatin, οι υπόλοιποι έκαναν το χατίρι σε μένα και στη Βίκυ -το ισχυρό δίδυμο αυτού του ταξιδιού- και πήγαμε στο πασίγνωστο βιβλιοπωλείο Shakespeare and Company. Η ουρά τεράστια. Οι άλλοι τρεις εγκαταστάθηκαν στο διπλανό καφέ. Εμείς περιμέναμε. Και άξιζε.

Περιπλανηθήκαμε στα ξύλινα ράφια και στα μικρά δωμάτια και φύγαμε με δύο βιβλία η καθεμιά. Εγώ διάλεξα δύο κλασικά που, προς ντροπή μου ή όχι, δεν είχα διαβάσει: το Catch 22 του Τζόζεφ Χέλερ στην 50th Anniversary Edition του 2011, και το Memed, My Hawk του Γιασάρ Κεμάλ. Στο ταμείο ο πωλητής ρώτησε αν θέλω να βάλει στα βιβλία τη σφραγίδα του Shakespeare and Company. Κάτι ερωτήσεις που κάνει ο κόσμος!

Έμενε ένα τελευταίο γεύμα πριν από το αεροδρόμιο. Ήσυχο εστιατόριο αυτή τη φορά και μια απολύτως συνετή επιλογή: τσίζμπεργκερ. Μόνο που ανάμεσα στο μπιφτέκι και στο τυρί υπήρχε φουαγκρά. Παννόστιμο.

Ψώνια δεν κάναμε. Για ψώνια είμαστε τώρα; Μόνο σε δυο παλαιοβιβλιοπωλεία τρυπώσαμε, ψάχνοντας παλιά τεύχη του Μίκυ Μάους στα γαλλικά για τον ανιψιό μου, τον Χρήστο, ερασιτέχνη σκιτσογράφο και δημιουργό της σειράς κόμικς «Ζωάκια». Είναι μια δική μας παλιά μανία: όπου ταξιδεύω, ψάχνω να του βρω ένα παλιό Μίκυ Μάους στη γλώσσα της χώρας. Στο Παρίσι βρήκα δύο· το παλιότερο του 1987.

Πήρα και μερικά μικρά pins του Τεντέν. Μου αρέσει να έχω τέτοια μικροπράγματα στην τσάντα μου και, όταν συναντηθώ με κάποιο πιτσιρίκι που θα με κάνει να χαμογελάσω, να μπορώ να του κάνω ένα μικρό δώρο.

Και ύστερα αεροδρόμιο. Τρεις μέρες νωρίτερα είχαμε φτάσει σε μια πόλη που μόλις είχε βγει από διαδηλώσεις και ετοιμαζόταν για τις επόμενες. Στο ενδιάμεσο, όμως, το Παρίσι έκανε αυτό που ξέρει να κάνει: γέμισε μια αρένα για μια τεράστια τραγουδίστρια που επέστρεψε, έβγαλε βόλτα τη μόδα στον Σηκουάνα, χόρεψε στις όχθες του, γέμισε τα εστιατόριά του, έβαλε σφραγίδες σε βιβλία, σέρβιρε βατραχοπόδαρα και φουαγκρά και άφησε δυο παλιές φίλες από την Αμμόχωστο να ξαναπιάσουν μια κουβέντα που είχε αρχίσει όταν ήταν παιδιά.

Εμείς απλώς πετύχαμε το Παρίσι στην ανάπαυλα.