Τι το ωραίο έχει η Αθήνα τον Αύγουστο;

Μάλλον όταν έχεις ζήσει κάμποσα χρονάκια στη γη, μαθαίνεις να βρίσκεις και να φωτίζεις φαντασμαγορικά την ωραία πλευρά κάθε κατάστασης: ξέρεις π.χ. πώς είναι να περνάς τον μήνα Αύγουστο σε νοσοκομείο και πολύ το εκτιμάς που βρίσκεσαι εκτός εσύ και οι αγαπημένοι σου. Πέρα από αυτήν τη βασική αρχή –πόσο ωραίο πράγμα είναι να κυκλοφορείς ελεύθερα και με σχετικά καλή αν όχι τζαμένια υγεία– πέρα από το ελεμένταρι… υπάρχουν ευκαιρίες να ζήσεις ωραίες στιγμές, υπάρχουν ωραία σημεία και ωραία μέρη στη ζεστή καλοκαιρινή Αθήνα. Ας αχνίζει η άσφαλτος, ας τσιγαρίζεται το Σύνταγμα, ας αναστενάζει η Πλατεία Βικτωρίας, ας βογκάει η Αχαρνών: πέντε βήματα παρά πέρα, το Πεδίον του Άρεως ανασαίνει κανονικά και δροσίζει, σαν διάλειμμα σε μια κατά τα άλλα ξεροτηγανισμένη πόλη. Το τσιμέντο ανάβει, είναι αλήθεια, αλλά ο Εθνικός Κήπος παραμένει δροσερός, ο Λυκαβηττός έχει πεύκα, ο λόφος του Στρέφη επίσης, υπάρχουν δασύλλια, αλσύλλια, άλση και κήποι σε λογικές αποστάσεις, με πρόσβαση μέσω συγκοινωνίας. Η θάλασσα, αν δεν οδηγείς, είναι μία ώρα μακριά με ΜΜΜ.

Όλα τα μπαρ και μαγαζιά έχουν κλιματισμό πια, το λέω επειδή δουλέψαμε σκληρά οι μεγαλύτεροι σε γραφεία χωρίς κλιματισμό για μια εικοσαετία τουλάχιστον, με βερμούδες που κολλούσαν (από ιδρώτα) στις πλαστικές καρέκλες όταν σηκωνόμασταν και με ιδρωμένα φανελάκια. Τώρα, αν σε πιάσει λιποθυμία από τη ζέστη στο Σύνταγμα, μπαίνεις σε οποιοδήποτε μαγαζί που πουλάει οτιδήποτε, από καφέδες μέχρι πασουμάκια κι από χάντρες μέχρι σουβλάκια, και δροσίζεσαι σε δευτερόλεπτα. Σιχαίνομαι τα κλιματιστικά, με σοκάρει πάντα η παγωνιά που σε χτυπάει στο κεφάλι όταν ιδρώνεις ήσυχα ήσυχα μέσα στο φανελάκι σου… αλλά καταλαβαίνω τη γοητεία που ασκεί ένα δυνατό αιρ κοντίσιον στην Αθήνα τον Αύγουστο.

Κάθε Αύγουστο παραδοσιακά παίρνει άδεια η αδερφή μας και επιστρέφω στην Αθήνα για να «ρίχνω μια ματιά» στη μαμά μας. Γυρνάω από τη Θάσο, στην οποία πηγαίνω κάποιες μέρες τον Ιούλιο, επειδή βιάζομαι όταν μπαίνει καλοκαίρι, νοσταλγώ τη Θάσο και δεν μπορώ να περιμένω περισσότερο – και επειδή ο Αύγουστος στην Αθήνα, άδειος εκτός από τουρίστες, τζάνκια και ξέμπαρκους καλλιτέχνες, ο Αύγουστος στην Αθήνα μου αρέσει. Είναι αλήθεια ότι «μόλις κάνεις ντους, ιδρώνεις αμέσως», αλλά ο ιδρώτας είναι καλό πράγμα, το λέει και η ομοιοπαθητική που ξέρει από αυτά, μας δροσίζει και κατεβάζει τη θερμοκρασία μας με φυσικό τρόπο. Είναι αλήθεια ότι δεν βρίσκεις άκρη με τίποτα, ούτε με υπηρεσίες ούτε με επείγοντα ιατρικά (Θεός φυλάξει!), έτσι και σου συμβεί οτιδήποτε στραβό τον Αύγουστο, την έχεις βάψει, πρέπει να περιμένεις μετά τις 10-15 Σεπτεμβρίου για να λυθεί το θέμα σου. Αν σου χαλάσει το καζανάκι, καεί το ψυγείο, διαλυθεί το πλυντήριο – σόρι, και πάλι την έχεις βαμμένη μέχρι νεωτέρας, γιατί ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΟΙ της Αθήνας πηγαίνουν διακοπές τον Αύγουστο και λείπουν ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ. Είναι μυστήριο, αλλά και απόδειξη ότι κάποιες δουλειές αποδίδουν περισσότερα χρήματα από ότι άλλες, και κάποιοι επαγγελματίες έχουν την άνεση να την κοπανάνε έναν μήνα, επαναλαμβάνω, ολόκληρο. Όχι δέκα-είκοσι μέρες και μπούρδες, παρά τριάντα στρόγγυλες, λαμπερές αυγουστιάτικες μέρες, οι υδραυλικοί εξαφανίζονται μαζί με τους γιατρούς, τους μαφιόζους και τους εκατομμυριούχους. Στην Αθήνα μένουμε όσοι έχουμε λόγους, ή κάπου έχουμε ξεχάσει το κότερο (κρύο γέλιο).

Μερικοί φίλοι τον φοβούνται τον Αύγουστο: αν συμβεί κάτι, αν κάτι δεν πάει καλά, είναι αλήθεια ότι ο Αύγουστος μπορεί να σε καταστρέψει… αλλά ας μη συμβεί τίποτα κακό, ας τη βγάλουμε καθαρή φέτος. Ας κάνουμε χαλαρές βόλτες σε σημεία της πόλης με (λίγα) στεγνά δέντρα. Σε κήπους, λόφους και παραλίες ακόμα. Σε ωραία ρουφ γκάρντεν με θέα την Ακρόπολη. Σε πεζοδρόμους που κατεβάζουν (λίγο) αεράκι. Σε βεράντες και μπαλκόνια. Οι φίλοι μου που μένουν στην Αθήνα τον Αύγουστο είναι αγαπημένοι, συναντιόμαστε και πάντα τα καταφέρνουμε να απολαμβάνουμε τις μεγάλες, φωτεινές μέρες, τις ελάχιστα δροσερές νύχτες, τα στρόγγυλα φεγγάρια και τις λιωμένες, αργόσυρτες, αχνιστές ώρες του αθηναϊκού Αύγουστου.