Health & Fitness

«Διαγνώσθηκα με καρκίνο θυρεοειδούς, θα χρειαστεί να πάρω ραδιενεργό ιώδιο;»

Ο δρ. Γεώργιος Σακοράφας, χειρουργός θυρεοειδούς και παραθυρεοειδών, απαντά σε ένα πολύ συχνό ερώτημα

32014-72458.jpg
A.V. Guest
ΤΕΥΧΟΣ 1018
2’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
«Διαγνώσθηκα με καρκίνο θυρεοειδούς, θα χρειαστεί να πάρω ραδιενεργό ιώδιο;»

Καρκίνος θυρεοειδούς: Πότε είναι απαραίτητη η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο και ποια κριτήρια καθορίζουν τη χορήγησή της.

To ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι ένα ερώτημα που διατυπώνεται συχνά από τους ασθενείς στους οποίους διαγιγνώσκεται καρκίνος θυρεοειδούς. Η διάγνωση αυτή προκαλεί εύλογη ανησυχία στον ασθενή, ο οποίος συχνά καταφεύγει σήμερα στην έρευνα του διαδικτύου. Αναφέρεται λοιπόν ότι στη θεραπεία του καρκίνου θυρεοειδούς έχει θέση και η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο. Και έτσι προκύπτει το παραπάνω ερώτημα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να χορηγηθεί ραδιενεργό ιώδιο σε κάθε ασθενή με καρκίνο θυρεοειδούς. Υπάρχουν σήμερα συγκεκριμένα κριτήρια που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όταν καλείται κανείς να αποφασίσει αν θα γίνει θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο ή όχι. Τα κριτήρια αυτά θα αναφερθούν εν συντομία στο παρόν άρθρο. Πριν προχωρήσουμε όμως στο κυρίως αυτό θέμα, θα αναφέρουμε κάποια στοιχειώδη πράγματα σχετικά με τη θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο. Η θεραπεία αυτή βασίζεται στο ότι το ιώδιο είναι απαραίτητο για τη σύνθεση των θυρεοειδικών ορμονών και προσλαμβάνεται έτσι εκλεκτικά από τον θυρεοειδή. Η πρόσληψη αυτή γίνεται τόσο από τα φυσιολογικά όσο και από τα καρκινικά κύτταρα. Στη θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο χρησιμοποιείται ένα ραδιοϊσότοπο ιωδίου (το Ι-131), το οποίο –όταν χορηγηθεί– καθηλώνεται εκλεκτικά στα θυρεοειδικά κύτταρα (φυσιολογικά και καρκινικά). Η εκλεκτική αυτή καθήλωση του ραδιοφαρμάκου έχει  ως αποτέλεσμα την αυξημένη έκθεση των κυττάρων που το καθηλώνουν στην ακτινοβολία που εκπέμπει, η οποία προκαλεί στη συνέχεια την καταστροφή τους.

Στον καρκίνο θυρεοειδούς, το ραδιενεργό ιώδιο δεν χορηγείται ως πρώτη γραμμή θεραπείας, αλλά ως επικουρική. Χορηγείται δηλαδή ως συμπλήρωμα της χειρουργικής επέμβασης, στόχος της οποίας είναι η πλήρης εκρίζωση της νόσου. Το ραδιενεργό ιώδιο χορηγείται λοιπόν σε αυτήν την περίπτωση για τυχόν υπολειμματικά καρκινικά κύτταρα που έχουν παραμείνει στον ασθενή μετά το πέρας της επέμβασης. Χορηγείται επίσης και για την καταστροφή τυχόν υπολειμματικού φυσιολογικού θυρεοειδικού ιστού μετά την επέμβαση (κάτι που έχει σημασία τόσο για την παρακολούθηση του ασθενούς όσο και για τον περιορισμό ή τον μηδενισμό της πιθανότητας εμφάνισης εκ νέου νόσου στον υπολειμματικό θυρεοειδικό ιστό).

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το ραδιενεργό ιώδιο δεν χορηγείται σε κάθε ασθενή με καρκίνο θυρεοειδούς. Καταρχάς τονίζεται ότι μπορεί να χορηγηθεί μόνο σε ασθενείς με διαφοροποιημένο καρκίνο θυρεοειδούς (που είναι η συχνότερη μορφή καρκίνου θυρεοειδούς). Στην ομάδα αυτή ανήκει ο θηλώδης καρκίνος (συχνότερος) και ο θυλακιώδης (λιγότερο συχνός). Μόνο αυτές οι δύο μορφές καρκίνου προσλαμβάνουν το ραδιενεργό ιώδιο και άρα μπορεί να ανταποκριθούν στη χορήγησή του. Αντίθετα, οι δύο άλλες, σπανιότερες μορφές καρκίνου θυρεοειδούς, ο μυελοειδής και ο αναπλαστικός (αδιαφοροποίητος) δεν προσλαμβάνουν το ραδιενεργό ιώδιο και επομένως σε αυτές τις μορφές δεν έχει θέση η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο.

Αλλά και στον διαφοροποιημένο καρκίνο θυρεοειδούς δεν χορηγείται πάντα συμπληρωματική (επικουρική, adjuvant) θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο. Γενικά, δεν χορηγείται ραδιενεργό ιώδιο σε ασθενείς χαμηλού κινδύνου εμφάνισης υποτροπής του καρκίνου. Όσο όμως αρχίζει να αυξάνεται η πιθανότητα υποτροπής, τόσο περισσότερο αρχίζει να γίνεται απαραίτητη η χρήση ραδιενεργού ιωδίου.

Αναφέρονται στη συνέχεια κάποιοι παράγοντες που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στη διαδικασία λήψης θεραπευτικών αποφάσεων όσον αφορά τη χορήγηση θεραπείας με ραδιενεργό ιώδιο:

  • Μεγάλο μέγεθος πρωτοπαθούς εστίας (καρκίνου)
  • Εξωθυρεοειδική επέκταση (δηλαδή επέκταση του όγκου εκτός των ορίων του θυρεοειδούς)
  • Κάποιοι επιμέρους ιδιαίτεροι ιστολογικοί υπότυποι (π.χ. καρκίνος από υψηλά κυλινδρικά κύτταρα, από κύτταρα εν είδει κεφαλής καρφίδος κ.λπ.)
  • Λεμφαδενικές μεταστάσεις (ιδιαίτερα όταν είναι ευμεγέθεις)
  • Παραμονή υπολειμματικής νόσου (καρκίνου) με την ολοκλήρωση της επέμβασης
  • Μακρινές μεταστάσεις (π.χ. στους πνεύμονες) με την προϋπόθεση ότι προσλαμβάνουν το ραδιενεργό ιώδιο κ.λπ.

Πριν από τη χορήγηση του ραδιενεργού ιωδίου επιδιώκεται να αυξηθεί σημαντικά η TSH, να γίνει δηλαδή ο ασθενής έντονα υποθυρεοειδικός. Αυτό σημαίνει ότι όσα θυρεοειδικά κύτταρα έχουν παραμείνει στον οργανισμό «διψούν» για ιώδιο. Έτσι, όταν χορηγηθεί το ραδιενεργό ιώδιο, το απορροφούν «διψασμένα» και επομένως εκτίθενται σε αυξημένη δόση ακτινοβολίας, που προκαλεί την καταστροφή τους.

Γεώργιος Σακοράφας, MD, PhD, χειρουργός θυρεοειδούς και παραθυρεοειδών
Γεώργιος Σακοράφας, MD, PhD, χειρουργός θυρεοειδούς και παραθυρεοειδών

Info
2107487192 – 6977068223
www.gsakorafas.gr
email georgesakorafas@yahoo.com

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY