Μαραθώνιος στα όρια της ζωής

Ο αθλητής που προσπάθησες να ακολουθήσεις λέγεται Ελιούντ Κιπτσόγκε. Είναι ένας μικροκαμωμένος κενυάτης μαραθωνοδρόμος που κατάφερε να σπάσει το φράγμα των 2 ωρών στη Βιέννη τον περασμένο Οκτώβριο. Έχει ήδη πίσω του μια δρομική καριέρα με αρκετές πρωτιές μαραθωνίου σε παγκόσμιο επίπεδο, νίκες που του έχουν εξασφαλίσει παγκόσμια αναγνώριση και αρκετά χρήματα ως αμοιβή. Ο ίδιος επιβεβαιώνει την επιτυχία του λέγοντας, «δεν οφείλεται μόνο στο ταλέντο μου και τη σκληρή προπόνηση αλλά και στην απλότητα της ίδιας της ζωής μου που με αφήνει να πραγματοποιώ τους στόχους μου». Θα τον δεις καθημερινά εκτός προπονήσεων να καθαρίζει, να πλένει και να ασχολείται με την καλλιέργεια της γης, τρώει λιτά και υγιεινά, κοιμάται αρκετές ώρες, έχει ιδιαίτερη αγάπη στο διάβασμα και ασχολείται ελάχιστα με τη δημόσια εικόνα του. Υπάρχουν πολλοί ανά τον κόσμο που θέλουν να τον συναντήσουν αλλά αυτός δύσκολα παρεκκλίνει του προγράμματός του.

Ο ίδιος συχνά αναφέρεται στη σημασία της πειθαρχίας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση όχι μόνο στη σκληρή προπόνηση του σώματος αλλά και στην εκπαίδευση του μυαλού. Πιστεύει ότι ο μαραθώνιος είναι ένα αγώνισμα αυτοπειθαρχίας και πολύ καλής φυσικής κατάστασης. Πρέπει να έχεις την ικανότητα το μυαλό σου να παραμένει καθαρό από το πρώτο ως το τελευταίο χιλιόμετρο του μαραθωνίου.

Για τον Κιπτσόγκε ο τελευταίος αγώνας στη Βιέννη δεν ήταν ένας αγώνας για ένα ακόμα παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά ένας αγώνας μαραθωνίου που δοκιμάστηκαν τα ανθρώπινα όρια. Για την επίτευξη του στόχου χρειάστηκε εκτός του ταλέντου του και η βοήθεια της επιστήμης. Μελετηθήκαν οι συνθήκες περιβάλλοντος, η τροφοδοσία, ο ρουχισμός, τα παπούτσια και η σωστά κατανεμημένη υποστήριξη elite αθλητών για τη διατήρηση του ρυθμού.

Ο Κιπτσόγκε είναι ένας ήρωας για την πατρίδα του, μιλά με την καρδιά ενός ποιητή για το τρέξιμο και τη ζωή, προσπαθεί να αναδείξει τη μεγάλη σημασία της εκπαίδευσης στους νέους αθλητές και τη σημασία της απλότητας της ζωή. Για τον ίδιο ο αθλητισμός είναι το όχημα για να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και όχι μόνο καλό αθλητή, εμείς δεν έχουμε παρά να τον περιμένουμε στον τερματισμό για να του δώσουμε  ένα ζεστό χειροκρότημα όπως και σε αυτούς που τερματίζουν και έχουν σπάσει το δικό τους προσωπικό όριο.