Για καφέ, φαγητό, ποτό στο στέκι της Μαύρης Πάπιας
Κάθε φορά που περνάω από την Ιωάννου Παπαρρηγοπούλου ρίχνω μια κλεφτή ματιά μέσα στον κήπο του Black Duck. Έτσι, χωρίς λόγο, απλώς και μόνο γιατί μου φτιάχνει το κέφι να πιάνω στον αέρα τις νότες από την Οδό Ονείρων του Χατζιδάκι ή να χαζεύω φευγαλέα τα μυρωδάτα γιασεμιά. Από την άλλη πλευρά του τετραγώνου, στον αριθμό 9Α της ιστορικής οδού Χρήστου Λαδά επικρατεί η ίδια ανέμελη κατάσταση. Είναι το χειμερινό καταφύγιο της θρυλικής Μαύρης Πάπιας που έπειτα από δύο χρόνια απουσίας, εξαιτίας της πανδημίας, φωτίστηκε ξανά πριν λίγες μέρες και ευδιάθετο άνοιξε και πάλι τις πόρτες του. Και ξαφνικά θυμήθηκα πόσο μου έλειψε. Δεν είμαι η μόνη…
«Κοίτα!», μια γυναίκα σπρώχνει τον φίλο της με τον αγκώνα. Του δείχνει τη φωτισμένη είσοδο του Black Duck. Είναι αργά το απόγευμα, οι δυο τους δεν το σκέφτονται πολύ πριν χωθούν στην αγκαλιά της Μαύρης Πάπιας. Περνούν δίπλα από το τραπέζι μου, «επιτέλους άνοιξε», τους ακούω να λένε, πριν κατευθυνθούν στο μπαρ. Χαμογελάω. Πώς λέγεται το συναίσθημα που νιώθεις όταν ξαναβρίσκεις το στέκι σου;
Στα 13 χρόνια λειτουργίας του Black Duck η Αθήνα πέρασε από εδώ ξανά και ξανά για να δει εκθέσεις έργων τέχνης και θεατρικά έργα, να φάει κάτι νόστιμο και να χαλαρώσει με ένα καλό ποτήρι κρασί στο χέρι, να γελάσει, να συζητήσει, να ερωτευτεί και να χορέψει. «Το πρώτο βράδυ που έπαιξα μουσική εδώ ξανά μετά την πανδημία, είδα πάλι μετά από τόσο καιρό κόσμο να χορεύει», λέει ο Μιχάλης Ρίζος, ένας εκ των ιδιοκτητών, και συνεχίζει «στο Black Duck αφήνουμε απ’ έξω τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες, ακόμα και μόνος σου να χορέψεις, δεν είναι κακό, είναι εκτόνωση».
Ο εκτονωτικός χορός είναι μόνο ένα από τα πολλά πρόσωπα αυτού του ανήσυχου παπιού... Μπορείς να κάτσεις για καφέ στην ψηλοτάβανη σάλα, να θαυμάσεις την τέχνη που βρίσκεται παντού γύρω σου (από τα έργα διάσημων ελλήνων ζωγράφων που καλύπτουν κάθε σπιθαμή τοίχου μέχρι τα διάσπαρτα σε όλο τον χώρο βιβλία που φυσικά είσαι ελεύθερος να ξεφυλλίσεις), να πιεις στο bar ένα cocktail από εκείνα που έγραψαν ιστορία, να δοκιμάσεις στη ζεστή σάλα στο βάθος ή στα τραπέζια του άνω ορόφου τα αγαπημένα, αλλά και τα νέα πιάτα μιας κουζίνας νόστιμης που εστιάζει στις ελληνικές πρώτες ύλες και δεν σε αφήνει ποτέ παραπονεμένο. Έτσι, δίπλα στο ριζότο με ποικιλία άγριων μανιταριών και λάδι λευκής τρούφας που έχει αφήσει εποχή, θα βρεις μια κροκέτα από φρέσκο ψάρι με ζυμαρικά τύπου fettucce και σάλτσα από ζωμό γαρίδας, ένα νέο πιάτο που μάλλον θα συζητάμε για καιρό. Ανάμεσα στα καινούργια πιάτα του καταλόγου πρέπει επίσης να αναφέρουμε τα ζυμαρικά paccheri με μπεσαμέλ από σπανάκι και μυρωδικά και σάλτσα παρμεζάνας με μπαχαρικά, αλλά και τις τρομερές σούπες του Black Duck, σκέτο βάλσαμο για τις κρύες μέρες.
Για να συνοδεύσεις το γεύμα σου θα βρεις μια πλούσια wine list αποκλειστικά με ελληνικές ετικέτες και με ποικιλίες από κάθε γωνιά της Ελλάδας με 22 από αυτές να σερβίρονται και σε ποτήρι.
Αν τώρα αγαπάς το brunch, προτείνω να κατευθυνθείς στη θερινή κατοικίας της Μαύρης Πάπιας, στον πανέμορφο κήπο της Παπαρρηγοπούλου, που φέτος θα λειτουργήσει και τον χειμώνα. Εδώ, καθημερινά από τις 10.00 το πρωί έως τις 18.00 το απόγευμα θα συναντήσεις ένα πληθωρικό brunch που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα (τα σάντουιτς με το ολόφρεσκο ψωμάκι είναι απλώς άπαιχτα), καθώς και κάποια ελαφριά πιάτα. Από τις 18.00 και μετά τη σκυτάλη παίρνει η Μαύρη Πάπια της Χρήστου Λαδά με όλα όσα ονειρευόμαστε τα αθηναϊκά μας βράδια και που τόσο πολύ μας έχουν λείψει… Ραντεβού εκεί, στην αγαπημένη είσοδο με τις νεραντζιές.
Extra tip: Η Μαύρη Πάπια δεν θα μπορούσε παρά να γιορτάσει τα Χριστούγεννα με το δικό της μοναδικό τρόπο. Στόλισε παραμυθένια τη φωλιά της, ετοίμασε ένα εορταστικό μενού 5 πιάτων και μας περιμένει να γιορτάσουμε το ρεβεγιόν των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς με δύο μοναδικό live. O Tenorman Γιώργος Τζιουβάρας, μετά από δέκα χρόνια, 19 χώρες και πάνω από 800 εμφανίσεις με τους Opera Chaotique, παρουσιάζει ένα εορταστικό πρόγραμμα μόνο στο Black Duck, μαζί με τον καταξιωμένο τσελίστα Σταύρο Παργινό και την υπέροχη σοπράνο Λητώ Μεσσήνη. Από γνωστά Χριστουγεννιάτικα μέχρι ρετρό και τραγούδια του Χατζιδάκι, με κωμική πρόζα και αλληλεπίδραση με το κοινό σε μια μοναδική εορταστική βραδιά.
Η φιλοσοφία του εστιατορίου βασίζεται στον σεβασμό προς την παράδοση και στις αξίες της ιταλικής «cucina povera»: μιας κουζίνας λιτής, αυθεντικής και γεμάτης ψυχή
17°
