Το φαγητό στα θέρετρα των διακοπών

Σε παραθαλάσσιο θέρετρο, ντάλα Αύγουστο, ακούω πίσω μου σε ημι-ταβέρνα έναν κύριο να λέει, «Πεθαίνω της πείνας, θα φάω τα πάντα!» Η ημι-ταβέρνα είναι αυτό το σχετικά νέο είδος που ξεφυτρώνει εδώ και μια πενταετία στα πιο κυριλέ θέρετρα και εξαπλώνεται παντού σαν κόβιντ: όχι ακριβώς ταβέρνα αλλά ούτε ακριβώς εστιατόριο, με χάρτινα σουπλά αντί για τραπεζομάντηλα, με λίστα κρασιών που περιλαμβάνει ένα κάπως άθλιο των 5-6 ευρώ, και κάμποσα των 10-25 ευρώ (ποτήρι λέμε). Η ημι-ταβέρνα έχει «ψαγμένα» πράγματα που τα χαζεύεις με ελαφριά θλίψη και αν έχεις πάει σε θέρετρα στη ζωή σου, αναγνωρίζεις την μπούρδα από μακριά. Ξέρεις ότι το ριζότο με γαρίδες θα έχει μιάμιση γαρίδα και πολλά λεφτά, ότι το λαβράκι με τσιγαριστά χόρτα θα είναι 100 γραμμάρια (από ένα φθηνό, σε κόστος) ψάρι, ότι το φιλέτο μόσχου θα είναι λεπτό σαν φωτομοντέλο, οι μερίδες μινιόν σαν κουμπότρυπες, τα λαχανικά τακτοποιημένα στο πιάτο σαν μικρά μπιζού, με ακόμα μικρότερα μπιζού πρωτεΐνης εδώ κι εκεί.

Μπορείς να φας οικονομικό φαγητό σε θέρετρο;

Αναστενάζεις, στο ωραίο, χάι θέρετρο που βρέθηκες, είτε από επιλογή, είτε επειδή χτύπησες ένα οικονομικό δωμάτιο. Ξανα-αναστενάζεις, στο ωραίο, χάι ημι-ταβερνο-εστιατόριο. Γιατί ξέρεις ότι σε αντίθεση με τον πειναλέο κύριο που θα φάει τα πάντα, εσύ πάλι, όχι. Θα φας λιγουλάκι, θα δοκιμάσεις κι ένα ορεκτικό, θα πιείς ένα ποτήρι από το δεύτερο σε τιμή και ποιότητα κρασί, θα κάνεις νοερά το άθροισμα, μέχρι να έρθει ο λογαριασμός, οπότε θα το κάνεις και στο κινητό σου. Επειδή, φακ, είχες ξεχάσει το νερό, το ψωμί, το κουβέρ κι ένα σωρό άλλες λεπτομέρειες που στέλνουν τον λογαριασμό σου στο ταβάνι…

Ο ιδιοκτήτης της ημι-ταβέρνας δεν θα γίνει πλούσιος, αν και θα βγάλει το κάτι-τις του: πληρώνει ενοίκιο, ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ, ΤΕΒΕ, ΙΚΑ προσωπικού, προμηθευτές, αεριτζήδες, μερικές φορές και προστασία άμα το θέρετρο παρα-είναι καυτό. Έχει βρει μια φέτα πολύ οικονομική, την παίρνει από εκεί που φτιάχνουν γύψο για το ΚΑΤ, για τυχόν σπασμένα πόδια. Ψιλοκόβει τις ντομάτες για να φτουράνε, αγοράζει τη μαγιονέζα σε κάτι τάπερ σα θερμοσίφωνες και την βάζει παντού, στο τζατζίκι, στην ταραμοσαλάτα, μια και η μαγιονέζα επίσης φτουράει, κάνει τα αλείμματα να μοιάζουν πιο πλούσια. Βάζει τόσο ψωμί στα κεφτεδάκια που είναι παπάρες πιά, αλλά ευτυχώς τηγανίζονται κι έρχονται στα ίσια τους. Κάνει ό,τι μπορεί ο άνθρωπος-ημι-ταβερνιάρης, αλλά δεν μπορεί να σου σερβίρει τη χωριάτικη προς λιγότερα από 10 ευρω, δεν γίνεται. Οσο το συζητάμε, η τιμή της ανεβαίνει στα 11, στα 12 και τέλος στα 14 ευρώ – σταματάει λίγο πριν χτυπήσει το 15άρι, που είναι τιμή-σοκ για τον Έλληνα πελάτη.

Φέτος έκανα πολλές βόλτες πάνω-κάτω στην Ελλάδα και το θέμα «φαγητό» δεν έφυγε ποτέ από το τραπέζι: πώς μπορείς να φας έστω λίγη πρωτεΐνη, λίγα λαχανικά, κάτι νόστιμο, χωρίς να πουλήσεις ένα νεφρό. Η γενιά που δεν-ξέρω-πώς-λέγεται, οι τριαντάρηδες, έχουν βρει τη χρυσή τομή: σουβλάκι, γύρος ή τυρόπιτα στο χέρι, κι έπειτα μπίρες, αναψυκτικά και έτοιμα ποτά από μπακάλη, σουπερμάρκετ ή περίπτερο, με ένα πακετάκι τσιπς από τις ίδιες πηγές. Οι φούρνοι, ακόμα και στα χάι θέρετρα, έχουνε οικονομικές λύσεις για σνακ, και το σουβλάκι, όσο ακριβό κι αν είναι, δε σε ρίχνει έξω. Έβλεπα παντού άτομα 20-30 χρονών να τρώνε όρθια, ή σε παγκάκια. Ένα τέτοιο άτομο μου είπε ότι το μυστικό για να μην χαρατσωθείς στην ημι-ταβέρνα, είναι το παξιμάδι – το τρως λίγο πριν πας για φαγητό, κάπως σου κόβει την όρεξη, και δεν ορμάς να φας τα πάντα, όταν κάθεσαι στο τραπέζι.

Τέλος, τα μενού μιλάνε καθαρά συνήθως. Σου λένε πόσο κοστίζει το κάθε πιάτο. Τα ορεκτικά των 8-9 ευρώ, αν γίνουν πολλά, ανεβάζουν το σύνολο όλο  και πιο κοντά στο ταβάνι. Η ιδέα ότι θα φας οικονομικά σε θέρετρο, περνάει από το μυαλό σου σαν δροσερό αεράκι, και χάνεται, όσο τελειώνουν οι μέρες. Αλλά ας το δούμε από την θετική πλευρά: μπορείς εύκολα να χάσεις βάρος στις διακοπές σου. Ειδικά αν αρπάξεις καμιά ψιλή, ανάλαφρη γαστρεντερίτιδα, που είναι το κερασάκι στην τούρτα των διακοπών…