Τσίπρας ή τανκς

Ο Αλέκσης μας έγινε πρωθυπουργός χάρη στη συγκυρία, την αντιμνημονιακή υστερία (την οποία θεμελίωσε ο Αντώνης ο Σαμαράς) και το απύθμενο θράσος του (θυμηθείτε μόνο τη σιγουριά με την οποία μιλούσε τα κωμικά αγγλικά του). Ως πρωθυπουργός απέτυχε παταγωδώς με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να βγάλει δεύτερη τετραετία παρότι είχε εμφανιστεί ως το νέο και άφθαρτο. Στη συνέχεια απέτυχε παταγωδώς και ως ηγέτης της αντιπολίτευσης. Μετά απέτυχε ξανά ως παράγοντας της αριστεράς. Το θράσος, η προχειρότητα, η ημιμάθεια και η τοξικότητα δεν μπορούσαν να τον πάνε παραπέρα.

Μετά τη σειρά των αποτυχιών που του χάρισαν τον τίτλο του «Ευεργέτη του Κυριάκου Μητσοτάκη» (τίτλος τον οποίο μοιράζεται με τον Νικόλα τον Ανδρουλάκη) επιχείρησε κάτι που ονομάστηκε «rebranding», ίσως επειδή όλοι γύρω του τον αντιλαμβάνονται ως ένα αποτυχημένο προϊόν. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως μετριοπαθής αριστερός ήταν από την αρχή τόσο καταδικασμένη, όσο η προσπάθεια να γίνει ένας ιπποπόταμος χορευτής του μπαλέτου. Έτσι επέστρεψε στο μόνο το οποίο ξέρει: την τοξική αριστερίλα (ίσως να είναι πλεονασμός καθώς η αριστερίλα δεν γίνεται να μην είναι τοξική).

Το ένα από τα δυο πράγματα στα οποία πραγματικά διακρίθηκε σε όλη την καριέρα του ήταν η αποσταθεροποίηση: δεν είχε κανένα πρόβλημα να τινάξει τη χώρα στον αέρα προκειμένου να καταφέρει τον ένα και μοναδικό του σκοπό, που ήταν η αναρρίχηση και η παραμονή στην εξουσία, όπως δεν είχε κανένα πρόβλημα να τινάξει στον αέρα και το κόμμα του προκειμένου να το ελέγξει. Το άλλο στο οποίο διακρίθηκε ήταν η ακούσια κωμωδία. Και είναι αυτό το ταλέντο στην ακούσια κωμωδία, αυτό το χαρακτηριστικό που προκύπτει από το συνδυασμό θράσους και ανεπάρκειας, που τον έκανε στο Φόρουμ των Δελφών να ξεστομίσει τη φράση «επιστρέφω τώρα γιατί θεωρώ αναγκαίο να υπάρξει κανονικότητα και σταθερότητα στη χώρα».

Προφανώς, το να επικαλείται ο Αλέκσης την σταθερότητα είναι σαν να επικαλείται ένας έμπορος όπλων την ειρήνη ή ένας ιδιοκτήτης οίκου ανοχής τη χριστιανική ηθική. Αλλά γι’ αυτό ο Αλέκσης μας είναι ένας και μοναδικός. Γιατί, έχοντας πλήρη αδυναμία αντίληψης τόσο των ικανοτήτων του όσο και της αντίληψης που έχουν γι’ αυτόν οι γύρω του, μπορεί να κάνει και να λέει αυτό που οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος θα ντρεπόταν να κάνει και να πει.
Δεν ξέρω αν το επιτελείο του έχει τις ίδιες αδυναμίες ή αν πρόκειται για χαβαλέδες που διασκεδάζουν με την αμετροέπειά του, αλλά μετά τη χτεσινή του παρουσία ελπίζω στα καλύτερα. Ελπίζω σε κόμμα που θα έχει μέσα τα πάντα όλα (Πατρίδα και Διεθνισμό, Μαρξισμό και Δημοκρατία κλπ). Ελπίζω σε ομιλίες που θα έχουν αναφορές και στον Βενιζέλο και στον Βελουχιώτη. Ελπίζω σε προεκλογικές αφίσες που θα γράφουν «Τσίπρας ή Τανκς». Και βέβαια πάνω από όλα ελπίζω σ’ αυτόν τον απλοϊκό, σχεδόν τραμπικό, τρόπο με τον οποίο ο Αλέκσης εκφράζει την άγνοια του για το πώς λειτουργεί ο κόσμος. Ο Αλέκσης ο οποίος μετά τα όσα είπε για την σταθερότητα αποκάλυψε και το σχέδιο του για ανακατανομή του πλούτου λέγοντας.

«Μιλάμε λοιπόν για 20,30,100 (εννοεί επιχειρηματίες) που τους ξέρουμε με το όνομά τους κι εγώ αν ήμουνα πρωθυπουργός σε συνθήκες κανονικότητας θα τους έλεγα: Για ελατε εδώ… για καθίστε… θεωρείτε λογικό σ’ αυτή τη χώρα να παίρνει ο δάσκαλος που κάνει μάθημα στα παιδιά μας 800 ευρώ;.. Θεωρείτε φυσιολογικό να παίρνει 1800 ευρώ ο γιατρός για να μας χειρουργήσει και να ζει με τα φιλοδωρήματα των ασθενών του;…. Είναι πατριωτισμός αυτό;…. Νομίζω ότι θα τους έπειθα».

Ναι είναι υπέροχος και μπράβο του.