Το άδοξο τέλος του Καραμανλισμού: Πώς από την πρωθυπουργία του 1955 φτάσαμε στους σημερινούς εκλογικούς καταλόγους
Όταν, στις 24 Ιουλίου 1974, άνοιγε η πόρτα του αεροπλάνου του Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν που μόλις είχε προσγειωθεί στο Ελληνικό και πρόβαλε η μορφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού που είχε σπεύσει στην υποδοχή δεν αντανακλούσε μόνο τον ενθουσιασμό για το καλωσόρισμα ενός πολιτικού ηγέτη. Ήταν ένα παραλήρημα χαράς και ανακούφισης για το τέλος της αιματοβαμμένης επταετίας της στρατιωτικής χούντας και για την υποδοχή της δημοκρατίας. Αυτό ακριβώς εξέφραζε εκείνη τη στιγμή ο ηγέτης της Δεξιάς παράταξης.
Δεν ήταν καινούργιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην πολιτική ζωή της χώρας. Το αντίθετο. Είχε διατελέσει ήδη Πρωθυπουργός από το 1955 ως το 1963 με τις εκλογές του 1961 να μένουν στην ιστορία ως «οι εκλογές της βίας και της νοθείας». Ωστόσο, η μετα-χουντική θητεία του συνδέθηκε και με μια σειρά αποφάσεων, όπως αυτή για τη νομιμοποίηση της λειτουργίας του ΚΚΕ που - σε συνδυασμό με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης αργότερα από το ΠΑΣΟΚ - αποτέλεσε καθοριστικό βήμα για το ξεπέρασμα του διχασμού και την εδραίωση της μακροβιότερης δημοκρατικής περιόδου που απολαμβάνουμε έκτοτε.
Η παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρωθυπουργία συνδέθηκε επίσης με το ευρωπαϊκό του όραμα που καθόρισε και εξακολουθεί να καθορίζει την πορεία της χώρας, η οποία εντάχτηκε στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια με την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης στην ΕΟΚ, το 1980. Αργότερα, το 2001 επί Κώστα Σημίτη, η Ελλάδα εντάχθηκε στην ευρωζώνη, τον στενό οικονομκό πυρήνα της Ενωμένης Ευρώπης. Αμέσως μετά την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης, ο Καραμανλής παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία εκλεγόμενος στη συνέχεια για δύο θητείες (1980-85) και (1990-95) στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Μετά την εκλογική νίκη του Κώστα Σημίτη το 1996 οι βετεράνοι πολιτικοί της Δεξιάς θεώρησαν ότι έπρεπε να βάλουν έναν άλλο Καραμανλή στην ηγεσία του κόμματός τους και για το σκοπό αυτό επέλεξαν τον ανιψιό του ιδρυτή του κόμματος. Ο Κώστας Καραμανλής εξελέγη Πρωθυπουργός της χώρας το 2004, αντιπαρατάσσοντας τον εύκολο λαϊκισμό στο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα του Κώστα Σημίτη που απαιτούσε δύσκολες μεταρρυθμίσεις. Ο νέος Πρωθυπουργός δεν δίστασε να εκτοξεύσει το δημοσιονομικό έλλειμα της χώρας σε μη διαχειρίσιμα ύψη που οδήγησαν τη χώρα με μαθηματική ακρίβεια στο ΔΝΤ και τα μνημόνια των ευρωπαίων δανειστών.
Η ώρα αυτή δεν ήρθε ποτέ ή μάλλον ήρθε μετά από 15 περίπου χρόνια όταν ο πρώην πρωθυπουργός - και ως τέτοιος εκλεγόμενος αδιαλείπτως βουλευτής της ΝΔ - αποφάσισε να μιλήσει για να καταγγείλει τις πολιτικές του κόμματός του. Αυτό βέβαια αφορά τον ίδιο και την παράταξή του, ωστόσο, αυτό που αφορά τη χώρα και τους πολίτες είναι η καταλυτική απάντηση που έδωσε στη συνέντευξή του «στο χιλιοστό» ο Κλοντ Γιουνκέρ: «το μεγάλο λάθος μου ήταν ότι δεν έθεσα προ των ευθυνών της την ελληνική κυβέρνηση του Καραμανλή επειδή τον πίστεψα αφελώς». Για το έγκλημα της διακυβέρνησής του την πενταετία 2004-2009 δεν θα απολογηθεί ποτέ.
Ούτε η επόμενη επιλογή Καραμανλή - του Αχιλλέα - ευτύχησε. Το θέμα δεν είναι ότι «έκατσε η στραβή των Τεμπών στη βάρδια του», αλλά ότι δεν έκανε επί χρόνια αυτό που όφειλε να κάνει ως Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών για να αποτρέψει την τραγωδία. Η ευαισθησία που τον οδήγησε στην παραίτηση αποδείχτηκε προσχηματική, αφού στις εκλογές που ακολούθησαν μερικούς μήνες μετά αναβαπτίστηκε, με την ανοχή της ηγεσίας της ΝΔ, στην κάλπη του κυρίαρχου λαού της εκλογικής του περιφέρειας. Χρειάστηκε να αναφερθεί το όνομά του και στη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ για να δηλώσει ότι δεν θα είναι πλέον υποψήφιος βουλευτής.
Στις προσεχείς εθνικές εκλογές στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας δεν θα συμπεριλαμβάνεται για πρώτη φορά - πλην «απροόπτου» - το έμβληματικό για τη συντηρητική παράταξη όνομα Καραμανλής. Θα πρόκειται για το τέλος μιας μακράς πολιτικής περιόδου, ένα τέλος άδοξο που δεν τιμά τον ιδρυτή της παράταξης και τη συμβολή του στην πορεία της αλλά και στην πορεία της χώρας. Επαληθεύεται και σε αυτή την περίπτωση ο Γεώργιος Παπανδρέου ο οποίος, απευθυνόμενος με αυστηρότητα σε γόνους ηγετικών μορφών της δημοκρατικής παράταξης, είχε μιλήσει για «αχθοφόρους ονομάτων».
Ο πρωθυπουργός εξήρε τη σημασία της ενίσχυσης των σχέσεων Ευρώπης και χωρών του Κόλπου στους τομείς της ενέργειας, της άμυνας, των επενδύσεων, των εμπορικών διαδρομών
17°
