Γαλλική εθνοσυνέλευση: ευρύ κέντρο, φανατικά άκρα

Τα τελικά αποτελέσματα και τα ονόματα των βουλευτών που εξελέγησαν δίνουν πολλές πληροφορίες για το πολιτικό τοπίο στη Γαλλία σήμερα: το μέτωπο της αριστεράς έχει πλέον 193 βουλευτές, οι 75 των οποίων είναι μέλη της Ανυπότακτης Γαλλίας. Ωστόσο, μια ντουζίνα από αυτούς θεωρούνται κάπως «διαφωνούντες». Ο κεντρώος και κεντροδεξιός χώρος, αν και κατακερματισμένος, κέρδισε 231 έδρες. Η Εθνική Συσπείρωση και οι συνεργαζόμενοι κέρδισαν 143, πράγμα που ισοδυναμεί με ήττα αν ληφθούν υπόψιν οι δημοσκοπήσεις, αλλά νίκη αν συγκριθεί ο αριθμός των εκλεγέντων στη νέα εθνοσυνέλευση με την προηγούμενη δύναμη των 89 βουλευτών του κόμματος.

Αυτή η πρόοδος της Εθνικής Συσπείρωσης στη Γαλλία συνοδεύεται από άνοδο της αντιμεταναστευτικής δεξιάς σε πολλές δυτικές χώρες —Βέλγιο (ιδιαίτερα στη Φλάνδρα), Ιταλία, Πολωνία, Γερμανία, Σουηδία— συνήθως μαζί με αντίστοιχη άνοδο της ριζοσπαστικής αριστεράς: ζούμε μια καινούργια εποχή των άκρων τα οποία αλληλοτροφοδοτούνται, πολώνοντας τις κοινωνίες οι οποίες εξάλλου προσπαθούν να ενσωματώσουν πληθυσμούς πολιτιστικά και θρησκευτικά ξένους. Χωρίς να το πολυκαταφέρνουν.

Η παρόρμηση για την επανάληψη του Λαϊκού Μετώπου της δεκαετίας του 1930 και η έκκληση για κοινωνία ανοιχτών συνόρων ήταν εξαρχής λανθασμένες, αλλά φαίνεται ότι απηχούν σε ένα μέρος του γαλλικού λαού. Ωστόσο, φαίνεται πως η αριστερά εγκατέλειψε τους Γάλλους και τα καθημερινά τους προβλήματα για να επικεντρωθεί στον ηθικολογικό αντιρατσισμό και στον αντιφασισμό: μέσω μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας, ευνόησε τη σύγχρονη μορφή της ξενοφοβίας και αναζωπύρωσε τους νεοφασιστικούς πειρασμούς. Επί δεκαετίες η αριστερά καθύβριζε το Εθνικό Μέτωπο και στη συνέχεια την πιο ήμερη και πιο υποκριτική Εθνική Συσπείρωση αρνούμενη να συζητήσει βάσει επιχειρημάτων: το να χαρακτηρίζεις κάποιον φασίστα δεν αρκεί για να τον αποκλείσεις από το παιχνίδι. Παραλλήλως, οι αριστεροί διανοούμενοι περιφρονούσαν το ολοένα διογκούμενο κοινό αυτής της λαϊκής, δημαγωγικής δεξιάς βγάζοντας τρελούς τους ψηφοφόρους της που εξελίχθηκαν σε παρ’ ολίγον πλειοψηφία. Οπωσδήποτε, δεν μπορεί να διαγνωστεί με βαριά ψύχωση ένα τόσο μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων: κάπως αλλιώς πρέπει να αναλυθεί η κατάσταση. Στο μεταξύ, η αριστερή ηγεμονία στα ΜΜΕ, στους χώρους της ελίτ (λιμουζίνες, χαβιάρι, οργιώδεις νύχτες, αριστεροσύνη τύπου Ντομινίκ Στρως-Καν και Ανν Σινκλέρ) και, κυρίως, στην εκπαίδευση, δημιούργησε ένα τόσο αυταρχικό Κατεστημένο ώστε η αντίδραση σ’ αυτό έλαβε επαναστατικές αποχρώσεις.

Η Εθνική Συσπείρωση έχει αποκτήσει αρκετή ισχύ, ίσως τη μέγιστη που μπορεί να αποκτήσει, ώστε, μαζί με την Ανυπότακτη Γαλλία να μπλοκάρει την Εθνοσυνέλευση και να δημιουργήσει ανησυχίες στην Ευρώπη. Σε επίπεδο ρητορικής τουλάχιστον, οι λεπενιστές δεν διαφέρουν έναντι της ΕΕ από το ΚΚ και την Ανυπότακτη Γαλλία: καθώς η άκρα αριστερά θεωρούσε ανέκαθεν την ΕΕ μια υπερεθνική οντότητα υπεύθυνη για την επιβολή του φιλελευθερισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη, αντιτάχθηκε στο ενιαίο νόμισμα και στο ελεύθερο εμπόριο στο πλαίσιο ενός προοδευτικού οράματος εθνικής κυριαρχίας. To ίδιο έκανε και η Μαρίν Λεπέν. Πράγματι, στη συνέχεια, το ΚΚ και γενικότερα η κομμουνιστική αριστερά πέρασε από την άρνηση του ευρώ στην κριτική των συνθηκών μετάβασης στο ενιαίο νόμισμα· τo 2001 ο τότε γ.γ. του ΚΚΓ, Robert Hue, έκανε λόγο για μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης «εκ των έσω» και για μεταρρύθμιση της παγκοσμιοποίησης χωρίς ριζική ρήξη με την «άρχουσα τάξη». Έκτοτε, όταν δεν αναγνωρίζει κανείς ποιος είναι αυτός που ομιλεί για την ΕΕ μπορεί να μπερδευτεί: είναι ο ομιλητής αριστερός ή ακροδεξιός; Αμφότερα τα άκρα ακολούθησαν την ίδια πορεία τροποποίησης των θέσεών τους με τη​​​​​ Manon Aubry από την Ανυπότακτη Γαλλία να διακηρύσσει σήμερα την προσήλωσή της σε «μια άλλη Ευρώπη».

Σήμερα η Εθνοσυνέλευση διαθέτει ένα αρκετά ευρύ κέντρο, αλλά αποπνέει πολιτικό μίσος: από τη μία πλευρά η Εθνική Συσπείρωση καταγγέλλει σε υψηλούς τόνους το Σύστημα, από την άλλη η Ανυπότακτη Γαλλία έχει παγιωθεί ως μια παράταξη χωρίς χάρη, χωρίς χιούμορ, χωρίς επιείκεια, που επίσης καταγγέλλει τους πάντες για ανηθικότητα, διαφθορά, φαυλότητα, ρατσισμό, πατριαρχική συμπεριφορά, ομοφοβία και άλλες ηθικώς απαράδεκτες φοβίες.